Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Το πιο πολύτιμο μάθημα...


Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του "αδύναμο" σημείο, την αχίλλειο πτέρνα του, εκείνη που αρκεί για να διαλύσει το οικοδόμημα της γαλήνης του. Ο μεγαλύτερος φόβος, ήταν πάντα η απώλεια ενός δικού μου ανθρώπου από τη ζωή μου. Ο Θεός όμως, με όλη Του την αγάπη, με έβαλε στον στίβο αυτού του αγωνίσματος, για να μου δώσει το πολύτιμο μάθημά Του. Όπως ακριβώς ένας τεχνίτης ρίχνει το υλικό του στη φωτιά, το λειώνει, το χτυπά, σμιλεύει τις άκρες του, τη τραχιά του επιφάνεια, μέχρι να πάρει τη μορφή που του πρέπει. 

Και με δίδαξε το πιο πολύτιμο μάθημα: ότι ο μόνος που πραγματικά βρίσκεται αέναα, ακατάληπτα, ολοκληρωτικά κοντά μας στο πέρασμα της ζωής είναι Εκείνος. Ότι κάθε άνθρωπος, κάθε άλλη αγάπη, κάθε αγαπημένο πρόσωπο, μπορεί να έρθει και να φύγει, μπορεί να μας πληγώσει, μπορεί να χαθεί στην πορεία της ζωής, μπορεί το καλό του να υπαγορεύει μία πορεία μακρινή από τη δική μας πορεία. 

Έμαθα πως ο σκοπός της αγάπης μας για τους άλλους δεν είναι να τους έχουμε κοντά μας, αλλά να τους βοηθάμε να ανοίξουν τα φτερά της ψυχής τους και να πετάξουν ψηλά. Έμαθα πως δεν μπορούμε να προστατέψουμε αυτούς που αγαπάμε από όλη την κακία του κόσμου και από όλες τις θλίψεις της ζωής, και πως η πιο αγνή, ανόθευτη, ανιδιοτελής αγάπη, που μπορούμε να τους προσφέρουμε, είναι η προσευχή μας. Έμαθα ακόμη, πως κάποιες φορές, χρειάζεται να αφήνουμε απαλά να κυλήσει κάποιος μακριά από τη ζωή μας. Πως, όταν κάποιος συνεχίζει διαρκώς να μας πληγώνει, καλό είναι να τον αποδεσμεύουμε και να μάθουμε να τον αγαπούμε με αγάπη μακρινή και διακριτική. Κι ότι το πιο εύκολο είναι να ντύσουμε αυτόν που μας πληγώνει με κακία, αλλά το πιο μεγαλειώδες είναι να συνεχίσουμε να τον αγαπάμε, πιο ελεύθερα και ανεπιτήδευτα, κοιτώντας με τα μάτια της Αγάπης την ομορφιά που έχει μέσα του. 

Και έρχεται η μέρα, που το πολύτιμο αυτό μάθημα του Θεού, έρχεται και κατασταλάζει μέσα σου, και γίνεται βίωμα, γίνεται ποτάμι καθαρό, που τρέχει αδιάλειπτα και δροσίζει την ψυχή σου, και ο Θεός σου χαμογελά και σου ψιθυρίζει, ότι μάταια απελπίζεσαι, γιατί, κι όταν πονούσες, ήταν μαζί σου, κι όταν ένιωθες μοναξιά, Εκείνος σου κρατούσε το χέρι σφικτά, κι όταν ριχνόσουν στο καμίνι του πόνου, Εκείνος μάζευε με φροντίδα τα κομμάτια σου. Ό,τι χρειάζεσαι, μπορείς να το αποκτήσεις. Ό,τι πραγματικά χρειάζεσαι, πέρα από επίπλαστες ανάγκες και εγωιστικές επιθυμίες, ΜΠΟΡΕΙΣ να το έχεις στη ζωή σου και ΑΡΚΕΙ για να σε κάνει ευτυχισμένο. Η Αγάπη, άλλωστε, είναι πάντα κοντά σου. Το μόνο που σε εμποδίζει να τη ζήσεις, είναι τα μάτια, που κρατάς πεισματικά κλειστά. Μην το ξεχνάς καλέ μου φίλε... Να το θυμάσαι...
                                                                           
Σ.

Υ/γ. Πόσα κείμενά σου, αγαπητό voulaki, άγγιξαν την καρδιά μου! Ένα απ' αυτά και το σημερινό... Όταν αγαπάς πρέπει να αφήνεις τον άλλο ελεύθερο να επιλέξει τον δρόμο του, που μπορεί τελικά να μην ταυτίζεται με τον δικό σου... Τώρα το βλέπω πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος ν' αγαπάς! Κι ας πρέπει πρώτα να διαλυθείς για να συνεχίσεις. Και πόσο όμορφα το έγραψες! Δεν προσπαθούμε να αδικήσουμε και να σπιλώσουμε το πρόσωπο που τόσο αγαπήσαμε για να δικαιολογήσουμε την αποτυχία μας. Συνεχίζουμε ν' αγαπάμε «κοιτώντας την ομορφιά που έχει μέσα του»!

Ευτυχώς ένας τέτοιος χωρισμός σου δίνει τη μοναδική δυνατότητα να συνειδητοποιήσεις το ανθρώπινο της αγάπης που έζησες και ν' ανακαλύψεις το τέλειο της αμετάπτωτης δικής Του Αγάπης. Σου δίνει τη δυνατότητα ν' ανοίξεις τα μάτια να δεις την αλήθεια και να Τον αγαπήσεις όπως πραγματικά Του αξίζει...

1 σχόλιο:

  1. Ευγένιε,

    αν τα λόγια μου σε άγγιξαν , είναι γιατί τα μυστήρια της ανθρώπινης καρδιάς και οι δοκιμασίες της, όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε, είναι κοινά.

    Η ανθρώπινη αγάπη , δυστυχώς, είναι ατελής και εγωιστική.. Ο Χριστός όμως μας δίδαξε την ανιδιοτέλεια και το μεγαλείο της δικής Του Αγάπης, και έχοντας Εκείνον σαν οδηγό στη ζωή μας, μπορούμε να αγωνιστούμε.. Να μάθουμε να αγαπάμε με καθαρότητα, ανιδιοτέλεια, σεβασμό..

    Είναι δύσκολη αυτή η πορεία, αλλά είναι ένας αγώνας, ίσως ο μοναδικός, που αξίζει όλους τους κόπους και όλους τους πόνους..

    Αρκεί να προσπαθούμε με ειλικρίνεια.. Τα υπόλοιπα ας τα αφήσουμε στον Θεό.. :-)

    Καλή κι ευλογημένη μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...