Θάλασσα πικροθάλασσα πώς να μην σ' αγαπήσω;

Στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι
γαλέρες έρχονται και πάνε
ρεσάλτα κάνουνε οι μούτσοι
κι οι πειρατές μεθοκοπάνε
στο καπηλειό το λιμανίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω

Σαρακηνοί και Βενετσάνοι
πιάνουν και δένουν στο κατάρτι
ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη
το παλικάρι τον αντάρτη
τον άντρακλα τον πελαγίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω

Κι εκεί στου μακελειού την άψη
δαγκώνω τα σχοινιά τα λύνω
και μα τον Άγιο Κωνσταντίνο
όλους τους ρίχνω μες στη χάψη
δεμένους με τα χέρια πίσω

Θάλασσα πικροθάλασσα
πώς να μην σ' αγαπήσω;

Τίτλος: Σεβάχ ο θαλασσινός

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος   
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Δίσκος: Εκτός τόπου και χρόνου

Εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης 

 

Υ/γ. Η θάλασσα… ανέκαθεν ήταν αυτό που λέμε ο έρωτας της ζωής μου, αυτό που περίμενα να ‘ρθει κάθε καλοκαίρι, αυτό που περιμένω πάντοτε. Και φέτος ήταν αλλιώτικη, ήταν η λύτρωση που ερχόταν τα βράδια μετά την εξάντληση των δύσκολων ημερών, ήταν κάτι το θαυματουργικό, κάτι μαγικό, η απεραντοσύνη της, η γαλήνη της, η σιωπή της, η άφατη ομορφιά της,  ο βυθός της ψυχής μου, το δικό μου ταξίδι… ίσως και μια συνάντηση με τον Δημιουργό μου! Πόσο σ’ ευχαριστώ Πανάγαθε Θεέ μου!

Κύμα στο φως
Ξαναγεννάει τα μάτια
Όπου η Ζωή αρμενίζει προς
Τ' αγνάντεμα
Ζωή-

      ~Οδυσσέας Ελύτης,
        Προσανατολισμοί

Μ' ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι...

Περπάτησα πάρα πολυ μα
τα φτερά μου τα 'χω χάσει
μα εσύ που δεν πατάς στη γη
καν'την ψυχή μου να πετάξει...

Μ'ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι
ένα αεράκι να μας πάρει
φωτιά κι αέρας να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας,

Ειν'η καρδιά μου μια αυλή
σ'ένα κελί που όλο μικραίνει
μα εσύ που έχεις το κλειδί
έλα και πες μου το γιατί.

Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει
το όνειρό μου ξαποσταίνει
νερό κι αρμύρα να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας.

Έχω έναν κόμπο στο λαιμό
και μια θηλιά που όλο στενεύει
έλα και κάνε μουσική την τρέλα
που με διαφεντεύει.

Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις
αφελείς τραγούδησε τες να χαρείς
μ'ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

Τίτλος: Παράκληση
Δίσκος: Ανεμοδείκτης
Στίχοι, μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ταξίδι είναι μόνο η προσευχή...

Ο Προσκυνητής 

Τα βουνά περνάω
και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ' ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα 'ναι αργά

Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι όταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να 'σαι ζωντανή

Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ' ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα 'ναι αργά

Δίσκος, Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Αφορμή για αυτό το τραγούδι είναι ένα βιβλίο θρησκευτικού περιεχομένου, που λέγεται «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού».  Πρόκειται για το ημερολόγιο ενός Ρώσου προσκυνητή του 18ου αιώνα, ο οποίος αφού έχασε τη γυναίκα του έφυγε απ' το σπίτι για να κάνει ένα προσκύνημα κάπου σχετικά κοντά. Τελικά, αφού το έκανε δεν γύρισε πίσω, αλλά  συνέχισε για ένα άλλο προσκύνημα κάπου αλλού και με αυτόν τον τρόπο διένυσε τεράστιες αποστάσεις σε μια εποχή δύσκολη, διέσχισε τη Ρωσία, έφτασε μέχρι την Ελλάδα, πήγε στο Άγιον Όρος.

Στο βιβλίο αυτό καταγράφεται η πορεία του αυτή και ταυτόχρονα η προσπάθειά του να εμβαθύνει στη γνώση και την εφαρμογή του ρητού του Αποστόλου Παύλου που λέγει «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Ο προσκυνητής κατορθώνει τελικά από έναν μοναχό και με τη βοήθεια του βιβλίου «Φιλοκαλία των νηπτικών πατέρων», να μάθει, να εμβαθύνει και να εφαρμόσει την αδιάλειπτη νοερά προσευχή, την προσευχή της καρδιάς η οποία συνοψίζεται στις λέξεις «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Εκεί στο Άγιον Όρος ξέχασε το ημερολόγιό του φεύγοντας για τους Άγιους Τόπους. Το ημερολόγιο κρατήθηκε και βρέθηκε πολλά χρόνια μετά, μεταφράστηκε στα ελληνικά και εκδόθηκε σε βιβλίο. Αυτή η πορεία της ανθρωπότητας, αυτό το μαγικό βήμα που κάνεις για να φύγεις ή για να γυρίσεις του έδωσε την ιδέα αυτού του τραγουδιού.

 Υ/γ. Navigatio solum precatio est...