Αληθινή δύναμη ενός άντρα...

Υπάρχουν εκείνες οι μικρές, «τιποτένιες» στιγμές, που καυχιέσαι μέσα σου, πως άφησες ανεξίτηλα σημάδια και πληγές σε γυναικείες καρδιές. Μα, κάποιες άλλες, «αληθινές» στιγμές, έρχονται καταιγιστικά να σου υπενθυμίσουν, πως ένας αληθινός άντρας κρίνεται απο την ικανότητά του να κάνει ευτυχισμένη μια γυναίκα και όχι απο την ικανότητά του να την βασανίσει. 

Προς τους άντρες εκείνους που έχουν μέσα τους την αληθινή δύναμη, εκείνη που μπορεί να χαρίσει την ευτυχία σε μία γυναικεία καρδιά, να θυμούνται πως μία γυναίκα μπορεί να μην ξεχνά ποτέ εκείνον που την πλήγωσε, αλλά αγαπά παντοτινά μόνο εκείνον που την έκανε ευτυχισμένη...

Πηγή: Αποστάγματα καρδιάς (30/7/2012)

Αναδημοσίευση: EVI (31/7/2012)

Υ/γ. Στην άγνοιά μου σιωπώ! Εύχομαι εσύ να ξέρεις...

Το άβατον του Αγίου Όρους

Το άβατον του Αγίου Όρους για το οποίο τόσος λόγος και θόρυβος γίνεται τελευταία, αντιμετωπίζεται από όλες τις πλευρές ως θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή ως ιστορικό και πολιτιστικό κειμήλιο («τζοβαΐρι») κ.λπ. Το άβατον όμως, θεωρούμενο μέσα σε πλαίσιο ενδοκοσμικό, δηλαδή ανθρώπινο, είναι ακατανόητο, ακόμη δε και αδιανόητο. Πολύ περισσότερο θεωρούμενο μέσα στο πλαίσιο της εκκοσμίκευσης (θρησκευτικού αποχρωματισμού) της σύγχρονης εποχής, έξω δηλαδή από τις προϋποθέσει της ευαγγελικής Θείας αποκάλυψης, της χριστιανικής πίστης και της ορθόδοξης θεολογίας, το άβατον είναι «σκάνδαλον και μωρία» (Α' Κορ. α' 23). Το Άγιον Όρος επίσης, δεν ξεφύτρωσε έτσι αυθαίρετα ως αποτέλεσμα της αποκοτιάς κάποιων φανατικών «καλογήρων» του... «σκοτεινού Μεσαίωνα»! Το Άγιον Όρος, το άβατον, η γεωγραφική δηλαδή αποκλειστικότητα του, ο κανονισμος της λειτουργίας του, ο τρόπος ζωής και πολιτείας των μοναχών κατοίκων του έχουν ρίζες καθαρά θεολογικές και, ειδικότερα, εσχατολογικές.

Το αγιογραφικό «άβατον»
Όταν ο Μωυσής πλησίασε το παράδοξο φαινόμενο της φλεγόμενης και μη καιομένης βάτου, άκουσε τη φωνή του Θεού που του είπε: «μη εγγίσης ώδε. Λύσαι το υπόδημα εκ των ποδών σου, ο γαρ τόπος εν ω συ έστηκας, γη αγία εστί» (Έξοδ. γ' 5) και τούτο, λόγω της παρουσίας του Θεού, της απόλυτα τέλειας και θείας ύπαρξης και φύσης. Η παρουσία Θεού δημιουργεί ένα άβατον ανάμεσα στην απόλυτα τέλεια θεϊκή Ύπαρξη και τη σχετική και ατελή ανθρώπινη ύπαρξη: «Ου μη ίδη (ο μεταπτωτικός) άνθρωπος το πρόσωπον μου και ζήσεται» (Έξοδ. λγ'[33] 20). Όταν ο Μωυσής κατέβηκε από το όρος Σινά, όπου είχε παραλάβει από το Θεό τις Πλάκες του Δεκαλόγου, η όψη του προσώπου του ακτινοβολούσε σαν τον ήλιο (Έξοδ. λδ'[34] 29) και οι Ισραηλίτες «εφοβήθησαν εγγίσαι αυτού» (στίχ. 30). Γι' αυτό και ο Μωυσής «επέθηκε επί το πρόσωπον αυτού κάλυμμα» (στίχ. 33). Ο Χριστός μετά την Ανάσταση του, έχοντας τελειοποιήσει και θεώσει την ανθρώπινη φύση του, αποθάρρυνε τη Μαγδαληνή Μαρία να τον εγγίσει: «Μη μου άπτου», της είπε (Ιωάν. κ' 17).

Το «άβατον» του μοναχού
Ο ορθόδοξος μοναχός ή μοναχή, ως χαρισματικές υπάρξεις, υπερβαίνουν, εδώ και τώρα, τη βιολογική διάκριση της ανθρώπινης φύσης. Αυτή καθεαυτή η υπαρξιακή κατάσταση του ορθόδοξου μοναχού εγκαθιστά αυτόματα ένα άβατον, για το βιολογικό άνθρωπο. Ο χώρος διαμονής του ορθόδοξου μοναχού (το κελί του), η προσωπική του ζωή είναι ένα άβατο, για το διαφυλικό βιολογικό άνθρωπο. Κανένα ανθρώπινο μάτι δεν είδε ποτέ τις προσωπικές στιγμές του Μ. Αντωνίου και των άλλων αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Το «άβατον» των ορθόδοξων μοναστηριών
Το άβατον των μοναστηριών λειτουργεί μέσα στο πλαίσιο αυτής της χαρισματικής υπαρξικής κατάστασης των μοναχών. Το άβατον των ορθόδοξων μοναστηριών και όταν αποκλείει την επίσκεψη ετερόφυλων προσώπων και όταν επιτρέπει την επίσκεψη ομόφυλων προσώπων, δίνει ένα θετικό μήνυμα και μια σημαντική μαρτυρία: τη μαρτυρία της χαρισματικής υπέρβασης της διαφυλικής διάκρισης της ανθρώπινης φύσης και της εσχατολογικής και οριστικής κατάργησής της. Το άβατον του ορθόδοξου ανδρικού μοναστηρίου δίνει τη μαρτυρία της υπέρβασης της διαφυλικής φύσης τόσο στους άνδρες που δέχεται όσο και στις γυναίκες που αποκλείει. Την ίδια μαρτυρία δίνει και το ορθόδοξο γυναικείο μοναστήρι τόσο στις γυναίκες που δέχεται όσο και στους άνδρες που αποκλείει. Με τον τρόπο αυτό, τόσο οι άνδρες επισκέπτες μοναστηριών, όπου μονάζουν άνδρες, όσο και οι γυναίκες επισκέπτριες, όπου μονάζουν γυναίκες, στα πρόσωπα των μοναχών, που βιώνουν χαρισματικά την υπέρβαση της βιολογικής φύσης τους, παίρνουν το μήνυμα της εσχατολογικής κατάργησης της βιολογικής διάκρισης της ανθρώπινης φύσης.

Από το άλλο μέρος, το άβατον δίνει την ευκαιρία στο σύγχρονο εκκοσμικευμένο άνθρωπο, που έχει απολυτοποιήσει και θεοποιήσει τη διαφυλική διάκριση και ειδικότερα τη σεξουαλικότητα, να συνειδητοποιήσει τη σχετικότητα και προσωρινότητα της βιολογικής κατάστασης της φύσης του. Το σεξ δεν είναι το παν και το μήνυμα αυτό αν δεν το δώσουν τα ορθόδοξα μοναστήρια, τότε ποιος θα το δώσει, όταν μάλιστα στην εποχή μας βιώνουμε μια παγκόσμια πανσεξουαλική τυραννία;

Πρέπει επίσης να τονισθεί η μεγάλη σημασία που έχει και η απαγορευτική λειτουργία του άβατου, πάντοτε, ιδιαίτερα δε στη σύγχρονη εποχή, κατά την οποία ο άνθρωπος κάνει ό,τι θέλει και ό,τι του αρέσει και κανένας και τίποτε δεν τον σταματά. Το άβατον είναι ένα ισχυρό φρενάρισμα που ταπεινώνει το σύγχρονο άνθρωπο, άνδρα και γυναίκα, που εν ονόματι των «δικαιωμάτων» θεωρούν ότι τα πάντα, ακόμη και τα «δικαιώματα» του Θεού, είναι στο χέρι τους. Ας θυμηθούμε τη Μαρία, την Αιγύπτια εκείνη πόρνη του 6ου μ.Χ. που θέλησε να μπει στον Πανάγιο Τάφο και εμποδίστηκε (απωθήθηκε) από τη θεία Χάρη. Αυτή και μόνη η συγκλονιστική εμπειρία του άβατου ήταν αρκετή για να αλλάξει το βίο και την πολιτεία της, να υπερβεί αγωνιστικά και χαρισματικά τη βιολογική κατάσταση της φύσης της, ζώντας 40 χρόνια στην έρημο...

Ως συμπέρασμα της θεολογικής αυτής θεώρησης, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το άβατον αποτελεί ουσιώδες στοιχείο των ορθόδοξων ασκητικών μονών και ως εκ τούτου θα έπρεπε να ισχύει σε όλα τα ορθόδοξα μοναστήρια, ανδρικά και γυναικεία. Διότι όλα τα ορθόδοξα μοναστήρια θα έπρεπε να δίνουν τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία του άβατου. Αυτό βέβαια δεν επικράτησε στα περισσότερα μοναστήρια τόσο της Ελλάδας όσο και άλλων ορθόδοξων χωρών, προφανώς για λόγους ανθρώπινης αδυναμίας και εκκλησιαστικής συγκατάβασης. Στο Άγιον Όρος όμως, το οποίο αποτελεί το υπόδειγμα του ορθόδοξου ασκητικού μοναχισμού, το άβατον πρέπει οπωσδήποτε να διατηρηθεί.

Το άβατον του Αγίου Όρους δεν προσβάλλει κανένα ανθρώπινο δικαίωμα. Αντίθετα με το πλούσιο ανθρωπολογικό και εσχατολογικό περιεχόμενο του, καταθέτει διαμέσου των αιώνων σε ολόκληρη την ανθρωπότητα το μήνυμα του εσχατολογικού προορισμού της ανθρώπινης φύσης, καθώς και του μεγάλου εγχειρήματος που κάθε άνθρωπος καλείται να κάνει στην πορεία του προς τη χαρισματική τελείωση και ολοκλήρωση της προσωπικής ύπαρξής του.

Πηγή: Τύπος της Κυριακής

Αναδημοσίευση: Ορθόδοξος Χριστιανική Γωνιά (7/11/2005)

Υ/γ. Συγχωρήστε την πολυλογία των προηγούμενων ημερών... Κάποιες φορές ο καθένας μας έχει την ανάγκη να μιλήσει. Έστω και σ' ένα ανώνυμο κι άγνωστο κοινό. Να εύχεστε και για μένα τον ανάξιο. Ο Θεός να σας ευλογεί!

One man's dream

Υ/γ. Μια τέτοια μέρα κινήσαμε με όνειρα κι ελπίδα στην Αγάπη...

Λόγια αγάπης να της λες...

«Λόγια αγάπης να της λες...», συμβουλεύει τον σύζυγο για το πώς να συμπεριφέρεται και με τι λόγια να λέει στη σύζυγό του όχι ένας απλός άγιος, αλλά ο μέγιστος οικου­μενικός πατέρας και διδάσκαλος της Εκκλησίας Ιωάννης Χρυ­σόστομος.

«Εγώ (να της λες) από όλα τη δική σου αγάπη προ­τιμώ και τίποτε δεν μου είναι τόσο βασανιστικό ή δυσάρεστο, όσο το να βρεθώ κάποτε σε διάσταση μαζί σου. Κι αν όλα χρει­ασθεί να τα χάσω, κι αν γίνω φτωχότερος από τον Ίρο, κι αν στους έσχατους βρεθώ κινδύνους, οτιδήποτε κι αν πάθω, όλα μου είναι ανεκτά καί υποφερτά, όσο εσύ μου είσαι καλά. Και τα παιδιά τότε μου είναι περιπόθητα, εφόσον εσύ μας συμπαθείς... 

Ίσως κάποτε σου πει: Ποτέ ως τώρα δεν ξόδεψα από τα δικά σου, έχω ακόμη τα δικά μου, πού μου 'δωσαν οι γονείς μου. Τό­τε πες της: Τι λες, καλή μου; Έχεις ακόμη τα δικά σου; Ποια λέ­ξη μπορεί να 'ναι χειρότερη από αυτή; Σώμα δεν έχεις πια δικό σου κι έχεις χρήματα; Δεν είμαστε δύο σώματα μετά τον γάμο, αλλά γίναμε ένα. Δεν έχουμε δύο περιουσίες, αλλά μία... Όλα δικά σου είναι, κι εγώ δικός σου είμαι, κορίτσι μου. Αυτό με συμ­βουλεύει ο Παύλος λέγοντας ότι ο άνδρας δεν εξουσιάζει το σώμα του, αλλά η γυναίκα. Κι αν δεν έχω εγώ εξουσία στο σώμα μου αλλά εσύ, πόοο μάλλον δικά σου είναι τα χρήματα...

Ποτέ να μην της μιλάς με πεζό τρόπο, αλλά με φιλοφροσύνη, με τι­μή, με αγάπη πολλή. Να την τιμάς και δεν θα βρεθεί στην ανά­γκη να ζητήσει επαίνους άλλου, αν έχει τους δικούς σου. Να την προτιμάς από όλους για όλα, για την ομορφιά, για τη σω­φροσύνη της, και να την εγκωμιάζεις. Να κάνεις φανερό ότι σ' αρέσει ή συντροφιά της κι ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι για να είσαι μαζί της, από το να βγαίνεις στην αγορά. Από όλους τους φίλους να την προτιμάς, και από τα παιδιά πού σου χάρι­σε, κι αυτά εξαιτίας της να τα αγαπάς» 

Πηγή: Εις την προς Εφεσίους 20, ΡG 6,146 στο Παναγιώτη Νέλλα, Ζώον θεούμενον: πρακτικές για μια ορθόδοξη κατανόηση του ανθρώπου, Αθήνα: 1981, σ. 84-84.

Αποδελτίωση: Προσκυνητής (14/2/2010)

Αγάπη αληθινή

Η σχέση μεταξύ άνδρα και γυναίκας αφενός αποκαλύπτει με τον καλύτερο τρόπο το ουσιαστικό μυστήριο της θείας ζωής, και αφετέρου προσφέρει, αν κατανοηθεί σωστά, το καλύτερο πλαίσιο για την τελειοποίηση της ίδιας της ανθρώπινης φύσης. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται στη Χριστιανική παράδοση με την ίδια την Ενσάρκωση.

Το άγιο Πνεύμα ευαγγελίζεται και ο θείος Λόγος γεννιέται με ανθρώπινη μορφή μόνο αφότου ο Ιωσήφ παίρνει υπό την προστασία του την Παναγία και η Παναγία δέχεται τον Ιωσήφ ως μέλλοντα σύζυγό της. Μπορούμε να μπούμε στον Παράδεισο, όχι αύριο ή μετά τον θάνατό μας, αλλά εδώ και τώρα, αρκεί να εκπληρώσουμε τους όρους του.

Αν ο εραστής αναγνωρίζει πως η αγάπη με την οποία και διά της οποίας βλέπει την αγαπημένη είναι μια θεία ιδιότητα, τότε θα μπορεί να τη βλέπει «εν Θεώ». Θα τη βλέπει στο φως της αγάπης που στην ουσία της είναι θεία. Δεν θα την αγαπά λοιπόν έξω ή ξεχωριστά απ’ τον Θεό. Στην περίπτωση όμως του «πεπτωκότος ανθρώπου» - ή σύμφωνα με το βέβηλο τύπο συνείδησης – μπορεί ένας άνδρας και μια γυναίκα να αγαπιούνται έξω και μακριά από τον Θεό, τουλάχιστον κατά το μέτρο που αυτοί νομίζουν πως αυτό ανταποκρίνεται στις προθέσεις τους, και να βλέπουν ο ένας τον άλλο ως πλάσματα που δεν έχουν καμιά σχέση με τον Θεό και πως ζουν εντελώς ανεξάρτητα απ’ Αυτόν. Αλλά στην παραδείσια κατάσταση, ο άνδρας και η γυναίκα αγαπιούνται «εν Θεώ», γνωρίζοντας ότι μονάχα εφόσον μετέχουν στον Θεό μπορούν να αγαπούν.

Αλλά δεν είναι μόνο πως ο ένας αγαπά τον άλλο «εν Θεώ». Όταν ο ένας αγαπά τον άλλο, αυτόν που αγαπά ουσιαστικά είναι τον Θεό, όπως αποκαλύπτεται στον καθένα μέσα απ’ τον άλλο. Ο καθένας γίνεται μια εικόνα για τον άλλο· κι επειδή ο Θεός αποκαλύπτεται στον καθένα ως εικόνα μέσα απ’ τη μορφή του ζωντανού ανθρώπου που είναι ο αγαπημένος, όταν αγαπά αυτόν τον άνθρωπο ο εραστής, αγαπά τον Θεό. Στην εικόνα είναι ο Θεός που φανερώνει τον εαυτό Του· και αυτό που ο άνδρας αγαπά στη γυναίκα είναι ακριβώς το μυστήριο που αυτή φανερώνει ως μια τέτοια εικόνα, όπως ακριβώς αυτό που η γυναίκα αγαπά στον άνδρα είναι το μυστήριο που αυτός φανερώνει κατά παρόμοιο τρόπο.

Πράγματι, σ’ αυτή την παραδείσια μορφή αγάπης μεταξύ άνδρα και γυναίκας, ο αληθινός εραστής – η πραγματική υπόσταση που κινεί την αγάπη μέσα στους ανθρώπινους εραστές – είναι ο ίδιος ο Θεός, ο Κύριος της αγάπης. Ο άνδρας και η γυναίκα αγαπούν τον Θεό ο ένας στον άλλο όχι χάρη στον ίδιο τους τον εαυτό, αλλά χάρη στον Θεό. Ή μάλλον μέσα από τον καθένα είναι που ο Θεός αγαπά τον άλλο.

Philip Sherrard, Το ιερό στη Ζωή και την Τέχνη, εκδ. Ακρίτας, 1994, σσ. 150, 160, 161

Πραγματικός σύζυγος: Πολύ ψηλά ο πήχυς!

Θα σας πω για ένα ακόμα χαρακτή­ρα πραγματικού συζύγου, που πάρα πολύ δύσκολα τον συναντούμε στίς μέρες μας. Εμείς γνωρίσαμε όμως έναν.

Κατά πάντα τέλειος χαρακτήρας, χρι­στιανός, πλήρως κοινωνικός. Άργησε να παντρευτεί, σχεδόν στα τριάντα του, όχι γιατί αποστρεφόταν, αλλά νόμιζε ότι έτσι έπρεπε. Και τότε έκανε την προσευχούλα του με πίστη και βρήκε μια κορούλα και παντρεύτηκε. Η κο­ρούλα ήταν μικρή, δέκα χρόνια μικρότερη απ' αυτόν.

Μόλις την παντρεύ­τηκε άρχισε αυτή να κάνει αταξίες. Έ­κανε πως δεν έβλεπε αυτός, νόμιζε πως είναι κορούλα του και αυτός πατέρας της. Είχαν όμως επιχειρήσεις μεγάλες στο εξωτερικό και έπρεπε κατ' ανά­γκην να πάνε εκεί, έστω και προσωρι­νά. Την παίρνει λοιπόν και έφυγαν. Όταν πήγαν εκεί αυτή πείσμωσε.

Λέει: «Για να με χωρίσει από το περιβάλλον μου το 'κανε. Εγώ θα τον αφήσω». Λοιπόν, τον παρατάει και έφυγε. Έρ­χεται στην Ελλάδα και πού πάει; Σ' ένα από αυτά τα «καζίνα» και ζούσε ως ελεύθερη γυναίκα επί αμοιβή.

Αυ­τός, από την ήμερα που έφυγε δεν έ­παυε κάθε μέρα να κάνει προσευχή με δάκρυα και να επιμένει, να εκβιάζει τον Θεό:  

«Πανάγαθε δεν υποχωρώ, δεν θα Σ' αφήσω, Εσύ μου έδωσες τη γυναίκα μου. "Παρά Κυρίου αρμόζεται ανδρί γυνή". Θέλω τη σύζυγο μου. Εάν πλανήθηκε η κορούλα πρέπει να χαθεί; Γιατί ήρθες Εσύ στη γη; Δεν ήρθες να ανεύρεις το απολωλός, να θεραπεύσεις τον άρρωστο, να αναστήσεις τον νεκρό; Δεν υποχωρώ, δεν θα Σ' αφήσω ήσυχο. Θέλω τη γυναί­κα μου, να μου τη φέρεις πί­σω!»

Έκλαιε επί δύο χρόνια. Επέδρασε η προσευχή και τε­λικά ήρθε στον εαυτό της. «Πω, πω», ομολογούσε, «πρέπει να κάνει ο Θεός άλλη κόλαση, γιατί αυτή είναι για μένα μι­κρή!». Πιάνει και του γράφει ένα γραμματάκι κα του λέει: «Δεν τολμώ να σε ονομάσω, δεν έχω θέση. Αν επιστρέψω, με δέχεσαι σαν υπηρέτρια;»

Α­παντάει αυτός: «Αγάπη μου, γιατί είπες αύτη τη λέξη καί με πλήγωσες; Δεν σε έστειλα για διακοπές και περιμένω με λα­χτάρα την αγάπη μου να 'ρθει στην αγκαλιά μου;» Πήγε λοι­πόν, την περίμενε στο αεροδρό­μιο, όπως συννενοήθηκαν.

Ό­ταν βγήκε αυτή έξω και τον εί­δε έπεσε κάτω και άρχισε να χτυπιέται με κλάματα. Την πή­ρε στην αγκαλιά του. «Αγάπη μου, γιατί κάνεις έτσι και με πληγώνεις; Σε περίμενα με λα­χτάρα. Πάμε στο σπίτι μας, δεν χωρίσαμε ποτέ. Πάντοτε μαζί σου ή­μουν.»

Καί απεδείχθη υστέρα ότι έγινε πιστή σύζυγος αυτή ή κορούλα. Αυτή είναι η θέση του άνδρα, του συζύγου. Άμα οι σύζυγοι είναι τέτοιοι, δείξε μου ποια γυναίκα είναι κακή;

γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Πηγή: Ψήγματα Ορθοδοξίας (10/1/2011)

---+---

Δείτε τον γέροντα Ιωσήφ να διηγείται την ιστορία:

Ό,τι θέλετε να το ζητάτε από τον Θεό

Τον καιρό εκείνον ήταν ένας άνδρας και ελέγετο Ιωακείμ, είχε και μίαν γυναίκα και ελέγετο Άννα. Καλός και ο άνδρας, καλή και η γυναίκα, από βασιλικόν γένος και οι δύο, μα πλέον καλύτερα η γυναίκα. Ευρίσκονται πολλές γυναίκες οπού είναι καλύτερες και από τους άνδρες. Αν ίσως και θέλετε οι άνδρες να είσαστε καλύτεροι από τις γυναίκες, πρέπει να κάμνετε και έργα καλύτερα από εκείνες, ει δε και οι γυναίκες κάμνουν καλύτερα έργα καί πηγαίνουν στον παράδεισο και ημείς οι άνδρες κάνομε κακά έργα και πηγαίνομε στην κόλαση, τι μας ωφελεί οπού είμαστε άνδρες; Καλύτερα να μην είχαμε γεννηθεί στον κόσμο...

Ο Ιωακείμ και η Άννα άνοιξαν το σπίτι τους και το είχαν ξενοδοχείο και όπου πτωχός, κουτσός, τυφλός, στο σπίτι του Ιωακείμ καί της Άννας επήγαιναν και αναπαύονταν. Έτσι πρέπει και η ευγένειά σας να είσαστε φιλόξενοι, διατί με την φιλοξενία, οπού κάμνετε στους πτωχούς, μετ' εκείνην αγοράζετε τον παράδεισο. Δεν έκαμε παιδιά ο Ιωακείμ και η Άννα. Ως φρόνιμοι και γνωστικοί οπού ήταν, εκατάλαβαν πως ένας είναι ο Θεός, οπού δίνει παιδιά και παίρνει. Επαρακάλεσαν τον πανάγαθο Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί αρσενικό ή θηλυκό και να το αφιερωθούνε στον Θεό. Βλέποντας ο πανάγαθος Θεός την καλή τους γνώμη, τους ευλόγησε και εγέννησαν την Δέσποινα την Θεοτόκο και την έβγαλαν Μαρία.

Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα εζητούσαν παιδί από τον Θεό και όχι από άνθρωπο, έτσι και η ευγένειά σας ό,τι θέλετε να ζητήσετε, από τον Θεό να ζητάτε και όχι από άνθρωπο. Ο διάβολος έβγαλε πολλά τέκνα και θυγατέρας, και έρχεται ένας και σε λέγει: Δώσ' μου εμένα ένα γρόσι ή δύο καί εγώ να σου δώσω βότανα να κάμεις αρσενικά, να σε δώσω φυλακτά να μαντεύσεις, να γοητεύσεις, να ιδείς την τύχη σου, την μοίρα σου, το ριζικό σου καί άλλα τοιαύτα. Εκείνα οπού ενομοθέτησαν οι Άγιοι Πατέρες και όσα είναι της Εκκλησίας μας, είναι καλά και άγια, και ψυχικά και σωματικά και όσα γίνονται έξω της Εκκλησίας μας, είναι όλα του διαβόλου. Και ο διάβολος κάμνει πολλές φορές και θαύματα κατά φαντασίαν, διά να τον πιστεύετε. Και να φεύγετε αυτά, διατί βάνετε φωτιά και καίγεσθε καί ψυχικά και σωματικά. Και αν θέλεις να ιδείς την τύχη σου ή την μοίρα σου, σήκω κομμάτι αυγή καί πήγαινε στην εκκλησία και κοίταξε τους τάφους των αποθαμένων τι είναι. Στοχάσου και είπε: Δεν ήταν και εκείνοι οι άνθρωποι ωσάν και εμένα και απέθαναν; Έτσι μέλλω να πεθάνω και εγώ αύριο και να μην αποτολμήσω να κάμω αυτά τα διαβολικά καμώματα, διατί χάνομαι και αφανίζομαι, και λέγει ο νόμος πως όποιος κάμνει αυτά ή παρακινεί άλλους, είκοσι χρόνους να μην μεταλάβει.

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Αποδελτίωση: Ελληνισμός - Ορθοδοξία (9/12/2010)

Ο απότομος και ο καλόβουλος σύζυγος

Τους καλόβολους να τρέμετε, έλεγε πάντα στη Μαρία και στην Ευδοκία τις θυγατέρες της, όταν ήταν για παντρειά.

Τον απότομο άντρα, τον ιδιότροπο, πρέπει να τον δαμάσετε, να του περάσετε λουρί στο λαιμό και να τον σύρετε στα πόδια σας.

Μα τον πειθήνιο, τον μαλακό, αν θέλετε να ευτυχήσετε κοντά του, πρέπει απαραιτήτως να τον σεβαστείτε και να τον υπακούσετε.

Αυτός είναι ο άντρας που δεν ανέχεται ούτε φωνές ούτε δάκρυα, τα μάγια δεν τον πιάνουν.

Γι' αυτόν η ζωή είναι απλή σαν τη σταγόνα του νερού, πρόσκαιρη όσο η ανθοβολιά του κήπου.

Δεν έχει φιλοδοξίες, και όποιος δεν έχει φιλοδοξίες δεν τρυπιέται, ούτε φοβάται, ούτε σκύβει. Δεν ελίσσεται.

Προχωρά μόνος του, σιωπηλός, αφοσιωμένος στον μόχθο του, αποτραβηγμένος σ' ένα δικό του βασίλειο, απόρθητο.

Συνομιλητής του αλόγου του.

Παρατηρητής της πηγής που αναβλύζει αδιάκοπα.

Μάρω Δούκα, Ένας σκούφος από πορφύρα, εκδ. Πατάκη, σ.137.

Αντιγραφή από τη Σαλογραία (27/7/2010)