Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Η Ελλάδα έχασε τον δρόμο της


Ο Γέροντας Παΐσιος στα θέματα της Πατρίδος δεν ήθελε οι Χριστιανοί να είναι αδιάφοροι. Πολύ λυπόταν που έβλεπε πνευματικούς ανθρώπους να επιζητούν να βολευθούν οι ίδιοι και να μην ενδιαφέρονται για την Πατρίδα.

Έλεγε: «Σε μια εποχή που ο Σατανάς οργιάζει και οι άνθρωποί του οργανώνονται, οι Έλληνες βρίσκονται σε νάρκη. Τον εαυτό του μόνο κοιτάει να βολέψει ο καθένας και τίποτε περισσότερο. Και ό,τι να τους κάνεις, όσο κι αν τους κουνήσεις, με τίποτε δεν ξυπνούν».

Ο καημός του και η απορία του ήταν πώς οι υπεύθυνοι δεν αντιλαμβάνονται πού οδηγούμαστε. Ο ίδιος από παλαιά διέβλεπε τη σημερινή κατάσταση και ανησυχούσε, αλλά δεν διέσπειρε τις ανησυχίες του στον κόσμο. Έδινε ελπίδα και αισιοδοξία. Έλεγε: «Από το κακό που επικρατεί σήμερα θα βγει μεγάλο καλό. Βλέπω μια ελιά. Το ένα της κλωνάρι έχει ξεραθεί, το άλλο το τρώγει η κάμπια και θα ξεραθεί και αυτό. Αλλά πετιέται ένα άλλο βλαστάρι από κάτω που έχει πολύ θυμό (δύναμη) και αναπτύσσεται γρήγορα»...

Πονούσε για την πνευματική κατάπτωση των πολιτών. Έλεγε: «Η Ελλάδα έχασε τον δρόμο της. Η αμαρτία και η ασωτία βασιλεύουν στους ανθρώπους, αλλά μας αγαπά ο Θεός και περιμένει την μετάνοιά μας». Μιλούσε αυστηρά για αυτούς που ψήφιζαν αντιχριστιανικούς νόμους...

Κάποιος Πρωθυπουργός, του οποίου κατεδίκαζε δημοσίως ενέργειες επιζήμιες για το Έθνος και την Εκκλησία, ζήτησε να τον συναντήσει στη Σουρωτή. Ο Γέροντας απάντησε: «Ας έρθει, θα του τα ψάλω και μπροστά του». Είχε το ψυχικό σθένος αυτός ο πτωχός καλυβίτης να υψώνει τη φωνή του άφοβα μπροστά στους ισχυρούς της ημέρας.


Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος: 2008, σελ. 741-743.
Αποδελτίωση: paratiritis (20/10/2011)

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Η τέλεια απόδραση



Ζεις σε μια φυλακή; Νιώθεις πως είσαι δεμένος, παρ'όλη την εξωτερική σου ελευθερία; Αισθάνεσαι φυλακισμένος και απελπισμένος; ΑΠΟΔΡΑΣΕ!!!

Σαν τον φυλακισμένο, κάνε κι εσύ μια υπερπροσπάθεια, κάνε πέρα όλους τους φρουρούς που σε εμποδίζουν και βγες έξω απ τη φυλακή του μυαλού σου. Κάνε την επανάστασή σου! Βάλε όμως το Χριστό μπροστά. Ζήτα από Αυτόν που έχει καταφέρει τα πάντα να σε βοηθήσει. Ζήτα Του να Τον αγαπήσεις. Κι αν τον αγαπήσεις, θα χεις κάνει την τέλεια απόδραση. 

Προφανώς όμως τώρα, σκέφτεσαι το πρόβλημα σου, όπως κι εγώ. Ξέχασέ το για μία στιγμή, μπορείς; Και σκέψου τον Θεό! Σκέψου πόσο σε αγαπά! Πες με θέρμη ψυχής, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό, σε αγαπώ, βοήθησε με να σε αγαπήσω περισσότερο!

Ξέρεις τι έκανες μόλις τώρα; Έβγαλες το 1ο τούβλο της φυλακής. Συνέχισε έτσι, και σε λίγο θα αποδράσεις για να βρεθείς στην γεμάτη αγάπη αγκαλιά του Θεού.



Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Μία λέξη γνωρίζω πλέον. ΑΓΑΠΗ.



Πριν από μερικές ημέρες επισκέπτης του Ζωντανού Ιστολογίου για αδιευκρίνιστους λόγους ανάρτησε το παρακάτω προσωπικό σχόλιο – βίωμα εφαρμοσμένης θεολογίας. (βλ. ανώνυμο σχόλιο 209) Τι θα λέγατε να το προωθήσουμε ως γραμμα σε μπουκάλι στον ωκεανό του διαδικτύου με την ευχή να βρει τον αποδέκτη του;

Νι…έτα στη ζωή μας υπάρχει μία λέξη πού είναι ικανή να φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή. Να αλλάξει τελείως τον άνθρωπο. Ο χαρακτήρας δεν αλλάζει εύκολα. Όμως αλλάζει η ζωή. Η ζωή μου. Η ζωή σου. Η ζωή όλων. ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Όταν καθήσεις και σκεφτείς, πιο σφαιρικά, πιο ανοιχτά, πιο καλοπροαίρετα, θα δεις ότι η κακiα του κόσμου επικρατεί καλά στην εποχή μας και πως είναι ΛΑΘΟΣ να ακούς τι λέει ο κόσμος για ένα άτομο που άλλα γνώριζες. Βέβαια λένε πως «όπου υπάρχει φωτιά, υπάρχει και καπνός». Άρα τι κάνεις στην περίπτωση αυτή; Ένα πράγμα. ΜΙΛΑΣ.ΜΙΛΑΣ.ΜΙΛΑΣ. Με τον άνθρωπο σου. Το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ μάθημα που πήρα στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια. ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΙΛΑΜΕ. ΜΙΛΑΜΕ. ΜΙΛΑΜΕ.

Όλοι μας κάνουμε λάθη. Βέβαια αυτό έχει επιπτώσεις. Μέσα από τα λάθη θυμώνουμε τον άλλον/η, αδικούμε τον άλλον/η, πληγώνουμε τον άλλον/η, πονάμε τον άλλον/η. ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Έρχονται στιγμές που ο θυμός φεύγει. Η ψυχή βρίσκει ξανά την τελειωτική της τροχιά. Η καρδιά γλυκαίνει. Ο νους κάνει την αυτογνωσία του. Η νοοτροπία αρχίζει και αλλάζει και διακατέχεται από λέξεις όπως «μετάνοια», «συγχωρητικότητα», «συντριβή», «δάκρυα», «πόνος», «χαρά», «λύτρωση». Η ζωή της εκκλησίας εμπεριέχει άπειρα παραδείγματα ανθρώπων που μετανόησαν ειλικρινά με συντριβή της καρδιάς, με πόνο ψυχής, ζητώντας μέσα από την εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία το έλεος του Θεού και άλλαξαν τρόπο σκέψης. Ωρίμασαν. Έγιναν ρεαλιστές. Ζωγράφισαν τη ζωή τους με ΑΓΑΠΗ. Δεν υπάρχει ομορφότερη λέξη. Ξέρετε γιατί; Γιατί αγάπη είναι ο Θεός. 

Ααααααααααααααααχ……………και μόνο που το λέω ότι είναι αγάπη, ελπίζω στη ζωή. Αισιοδοξώ όταν το σκέφτομαι. Γιατί στάζει στην ψυχή μου κάθε τι όμορφο. Τους τελευταίους μήνες έζησα κάτι που με ξετίναξε. Έζησα έναν πόνο ψυχής που με διέλυσε. Πέρασα μεγάλη δοκιμασία και περνώ ακόμη. Μετανιώνω για τα λάθη μου και έχω καταθέσει την μετάνοια μου και έμπρακτα πλέον στο πετραχήλι. Το μίσος, η οργή, ο θυμός, η εκδίκηση, έσβησαν έστω και αργά. Όμως έσβησαν. Μία λέξη γνωρίζω πλέον. ΑΓΑΠΗ. Στις θλίψεις μου εμπνεόμουν από την λέξη αυτή και έλεγα «Θεέ μου πώς να αποκτήσω την αγάπη για όσα μου έκανε η … και πώς να την συγχωρήσω;». Εκεί είπα «αυτό μόνο ο Θεός το έκανε». Από την άλλη έφερα στο νου τους βίους των αγίων που συγχωρούσαν εχθρούς και φονιάδες. Άρα σκέφτηκα χρειάζεται αγώνας. Προσευχή. Μελέτη πνευματική. Ζωή μυστηριακή. Δοκίμασα. Συνέχιζα όμως να δυσκολεύομαι. Απογοητεύτηκα γιατί ήξερα ότι η καρδιά μου πάντα αγαπούσε. «Πώς είναι δυνατόν να μισώ και να θέλω να κάνω κακό;» έλεγα στον εαυτό μου. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα νιώσει αρνητικά για κάποια. Ποτέ δεν είχα κάνει τέτοιες σκέψεις και δεν είχα πει τέτοια λόγια. Στη ζωή μας υπάρχουν δύο όροι. Όροι που καθορίζουν την προαίρεση θα έλεγα των επιλογών μας. «Πρέπει». «Θέλω». Κάνουμε κάτι επειδή «πρέπει» να γίνει ή κάνουμε κάτι επειδή «θέλουμε» να γίνει; Πάντα ενεργούσα βιαστικά και με βάση τα «πρέπει». Μέσα από την πολύμηνη δοκιμασία μου, διέγραψα τα «πρέπει», κατήργησα την βιασύνη και τον προγραμματισμό στη ζωή. Εκεί συνάντησα δύο πράγματα. Από τη μία το τι αγαπώ να κάνω και από την άλλη άφησα χώρο για να εισέλθει στη ζωή μου το θέλημα του Θεού. 

Οι δοκιμασίες δεν σταμάτησαν. Η ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ ΚΛΟΝΙΣΤΗΚΕ. Το έζησα κι αυτό. Αμφισβήτησα την θέληση του Θεού να με λυτρώσει όταν δεν άντεχα να πονώ ψυχικά. Όμως σιγά σιγά, βλέποντας ο Θεός ότι ήθελα να λυτρωθώ, ότι γνώριζα ποιο είναι το καλό και ότι ήθελα να το πράξω, ότι ήθελα να βάλω Χριστό στη ζωή μου, έδινε σιγά σιγά και η πίστη μου άρχισε να δυναμώνει. Παράλληλα οι δοκιμασίες δεν σταμάτησαν. Ο διάβολος και οι κακές μου προαιρέσεις με πολεμούσαν. Ένα πράγμα ήθελα. ΝΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΩ ΓΙΑ ΟΣΑ ΑΣΧΗΜΑ ΕΙΠΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ, ΝΑ ΔΕΙΞΩ ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΟΤΙ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ, ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΩ, ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΗΣΩ, ΝΑ ΓΙΝΩ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ. Έτσι κι έγινε. Ύστερα από μήνες κοινώνησα. Ένιωσα αφού νωρίτερα είχα μετανιώσει, πως μέσα μου η Θεία Κοινωνία έκαψε ό,τι άσχημο ένιωθα. Χαίρομαι πλέον που έχω γαληνέψει. Που με βοήθησε εκείνη να γαληνέψω… 3 λέξεις με χαρακτηρίζουν πλέον: ώριμος, γαλήνιος, ρεαλιστής. 

Στη συνέχεια στη ζωή μου άρχισα να κάνω γνωριμίες και υπήρχαν όλες οι καλές δυνατότητες, ενδείξεις και προοπτικές κατά διαστήματα για να αφήσω τη μοναξιά. Άφησα τις ευκαιρίες να περνάνε από δίπλα μου, χωρίς να θέλω συνειδητά να κάνω κάτι. Αρνήθηκα στον εαυτό μου κάτι τέτοιο. Η ψυχή μου, η καρδιά μου και ο νους μου εδώ και μήνες, δεν ήθελαν να προδώσουν εκείνη που αγάπησα. Μέσα σε 1 χρόνο σχεδόν έζησα πολύ δύσκολα. Και δεν άφησα σχεδόν κανέναν να δει τι περνούσα. Δεν ήθελα να στεναχωρήσω τους δικούς μου και τους φίλους μου. Όμως η θλίψη φαινόταν και φαίνεται στα μάτια μου. Αλήθεια τα μάτια πολλές φορές δεν ξεγελάνε. Τα μάτια μου είναι ο καθρέφτης της ψυχής μου. Θλιμμένα. Παραπονεμένα. Αδικημένα.  

Μέσα λοιπόν σε 1 σχεδόν χρόνο, έγινα κακός, τα έβαλα με το Θεό, είδα να ανοίγονται νέες ευκαιρίες στη ζωή μου, αρνήθηκα κάποιες από αυτές. Κι όλα αυτά γιατί πιστεύω πως τώρα φαίνεται αυτό που όντως νιώθω για εκείνη. Δεν με ενδιαφέρει τι θα πουν οι άλλοι. Με ενδιαφέρει να έχω αυτογνωσία και να ξέρω τι θέλω πλέον. Θέλω…..θέλω….θέλω…


Μέσα λοιπόν από τα παραπάνω που έγραψα ίσως να διαβάσεις αυτά τα λόγια. Έχεις δίκιο για όσα θα σκεφτείς. Όμως σκέψου: «Πώς γίνεται μετά από 1 σχεδόν χρόνο να σε νιώθω;». Λες ότι δεν σε νιώθουν; Κι όμως…σε ένιωσα, σε πόνεσα, σε αγάπησα. Θα πεθάνω με την αγάπη μου για σένα. Το δάκρυ μου θα γίνει όνειρο, η καρδιά μου θα ματώνει, τα χείλη μου θα έχουν τη γεύση σου από το τελευταίο φιλί. Έλα όμως που πλέον ΘΕΛΩ να σου πω και κάτι άλλο, κι ας με πόνεσες πολλές φορές: 

Ν………………. σ’ αγαπώ πολύ.



Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Ο Θεός μάς στέλνει ανθρώπους


Το λάθος μας πάντα είναι ότι δεν παίρνουμε στα σοβαρά αυτό που είναι η δεδομένη, η παρεχομένη σημερινή ημέρα της ζωής μας, το ότι ζούμε στο παρελθόν ή στο μέλλον και το ότι όλο και περιμένουμς κάποιαν ιδαίτερη μέρα, οπότε η ζωή μας θα ξεδιπλωθεί και θα αποκτήσει όλη την σημασία και σπουδαιότητά της και δεν προσέχουμε ότι η ζωή μας κυλάει και φεύγει σα νερό, που διαρρέει μέσα από τα δάκτυλα του χεριού, ή όπως τον πολύτιμο σπόρο, που διαπερνά και πέφτει από μη σφιχτοδεμένο σακκί.

Συνεχώς, την κάθε μέρα και την κάθε ώρα, ο Θεός μας στέλνει ανθρώπους είτε περιστάσεις είτε καθήκοντα, που πρέπει να χρησιμεύσουν σαν αφετηρία στην αναγέννησή μας, αλλά εμείς δεν του δίνουμε προσοχή, με αποτέλεσμα την κάθε ώρα να εναντιωνόμαστε στο θέλημα Του Θεού για μας. Και πράγματι, πως μπορεί ο Θεός να μας βοηθήσει; Μόνο στέλλοντάς μας στην καθημερινή μας ζωή συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένες συγκυρίες περιστάσεων. Αν δε την ώρα της ζωής μας την δεχόμαστε σαν την ώρα, όπου εκδηλώνεται του Θεού το θέλημα για μας και σαν την αποφασιστική, την σπουδαιότατη και μοναδική ώρα της ζωής μας, οποίες ως την ώρα εκείνη κρυμμένες πηγές χαράς, αγάπης και δύναμης θα ξεπηδούσαν και θα ανέβλυζαν από τα βάθη της ψυχής μας!

Να δεχόμαστε, λοιπόν, με σοβαρότητα κάθε άνθρωπο, που συναπαντούμε στον δρόμο της ζωής μας και να παίρνουμε στα σοβαρά κάθε ευκαρία και δυνατότητα να κάνουμε έργο καλό και νάστε βέβαιοι ότι μ' αυτό τον τρόπο κάνετε αυτό, που θέλει ο Θεός για σας στις συγκεκριμένες εκείνες περιστάσεις, την δεδομένη εκείνη ημέρα και ώρα.

Αν αγαπούσαμε τον Θεό περισσότερο, πόσο εύκολα θα Του εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο ολόκληρο με όλες τις αντινομίες του και τις ακατανόητες πλευρές του! Όλες οι δυσκολίες οφείλονται στο ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον αρκετά. Εκεί όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορούν να υπάρχουν δυσκολίες.

Πολλή από την σύγχυση, που υπάρχει ανάμεσα στους σύγχρονους Χριστιανούς, θα διαλύοταν, αν είμαστε πραγματικά Χριστιανοί με την κυριολεκτική, Ευαγγελική σημασία της λέξης, θα λυόταν, ανάμεσα σ' άλλα, και το θέμα της σημασίας του πόνου στη ζωή, του να υποφέρουμε "όπως ο Κύριος υποφέρει"... και άλλα πολλά. Λαμβάνοντας υπόψη την ακόρεστη και άπληστη προσκόλλησή μας στα αγαθά του κόσμου τούτου - όταν η ίδια η προσκόλληση στα αγαθά του κόσμου τούτου - όταν αυτή η ίδια η προσκόλληση γίνεται πρόξενος πολλού πόνου - για ποιο θρησκευτικό και πνευματικό νόημα της ζωής μας, περιλαμβανομένου και του δικού μας πόνου, μπορούμε να μιλούμε;


πρεσβ. Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Να χαίρεστε μαζί μου τη ζωή!



Σας θέλω να χαίρεσθε μαζί μου τη ζωή. Κατάλαβες;

Έτσι είναι ο Χριστός. Δεν έχει κατήφεια, ούτε μελαγχολία, ούτε ενδοστρέφεια, που ο άνθρωπος σκέπτεται ή βασανίζεται από διαφόρους λογισμούς και διάφορες πιέσεις, που κατά καιρούς στη ζωή του τον τραυμάτισαν.

Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πώς το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινόν, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στον Χριστό.

Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιονε θησαυρό ή ό,τι άλλο, δεν θέλομε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός εγκύψει μέσα στην ψυχούλα του και τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για τον Χριστό, τι είναι ο Χριστός. Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού.

Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στον Χριστό υπάρχουν τα ωραία.

Και μακράν του Χριστού η θλίψις, η μελαγχολία, τα νεύρα, η στενοχώρια, οι αναμνήσεις των τραυμάτων της ζωής, των πιέσεων, των αγωνιωδών, έτσι, ωρών. Όλα, ζούμε εκείνα εκεί της ζωής μας. Και πάμε εδώ και πάμε εκεί, και τίποτα, και πουθενά δεν στεκόμαστε.

Όπου βρούμε τον Χριστό, ας είναι μια σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μη χάσουμε τον Χριστό. Διαβάστε να ιδείτε. Ασκηταί, που εγνώρισαν τον Χριστό, δεν ήθελαν να φύγουν από τη σπηλιά, ούτε έβγαιναν έξω να κάνουνε πιο πέρα, θέλαν να είναι εκεί που αισθανόντουσαν τον Χριστό μαζί τους!


γέροντας Πορφύριος

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Η «πόλη» του Σιλουανού


«...ξέρω ότι είμαι άξιος κάθε κόλασης, κάθε καταδίκης... 
όμως ο Κύριος με αγαπάει πολύ και θα με σώσει» 
(Άγ. Σιλουανός, 1938)

Η Πόλις
Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθειά μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.


(Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, 1910)


Μια ίδια πόλη υπάρχει και στον Σιλουανό σαν του Καβάφη, ρημαγμένη με μαύρα ερείπια γεμάτη, όμως η πόλη του Σιλουανού έχει και κάτι άλλο...

Στην πόλη του Σιλουανού μέσα από τις τρύπες των τοίχων της μπήκε κάτι που μπορεί και γεμίζει τα πάντα με νόημα και που ο Σιλουανός τρυφερά -χωρίς όνομα- αποκαλεί Κύριο.


Ο Σιλουανός νεαρός, μικρός, δεκαεννιάρης, είχε παρατήσει όλα αυτά που λέγονται «καλά» και που τώρα κινδυνεύουνε με κρίση οικονομική, ψάχνοντας μανιακά να βρει αυτό το ένα που όπου μπει φέρνει ζωή σε πληρότητα.


Και εκεί στα χαλάσματα εκεί στα ερείπια βρήκε αυτό το ένα που λέγεται Κύριος και που την πόλη του Σιλουανού αυτό είχε επισκεφθεί.

Έτσι όταν πια κοιτούσε ο Σιλουανός την πόλη του, έβλεπε ακόμη τα ερείπιά της, όμως έβλεπε ακόμη εκεί κι αυτόν τον ίδιο τον Κύριο σε φως, γι’ αυτό και μπορούσε πια η λύπη του να απλώνει και από ιδιωτική να γίνεται μια λύπη για όλους... κι όσο αυτός λυπότανε με αυτή την καινούρια του λύπη, τόσο αύξανε σ’ αυτόν αυτό το φως της άπειρης ζωής:

«Ξέροντας πόσο αγαπά ο Κύριος τον λαό Του, ιδίως τους νεκρούς, έχυνα κάθε βράδυ δάκρυα γι' αυτούς.

Πονούσε η καρδιά μου, που στερούνται οι άνθρωποι από τέτοιο σπλαχνικό Θεό.

Και μια φορά είπα στον πνευματικό:
Λυπάμαι όσους υποφέρουν στον άδη και κλαίω κάθε νύχτα γι΄αυτούς και τόσο καταπονείται η ψυχή μου, ώστε λυπάμαι ακόμα και για τους δαίμονες.


Και ο πνευματικός μού απάντησε πως μια τέτοια προσευχή προέρχεται από τη Χάρη του Θεού» 
(από τις γραφές του αγ. Σιλουανού)


Κι έγινε στον Σιλουανό εκείνο το μεγάλο που λέει πως: αληθεύει ότι κοινωνεί -ότι οι άνθρωποι γεμίζουν με αληθινή ζωή κάθε φορά που τους επισκέπτεται Αυτός ο ένας Κύριος του Σιλουανού- και ότι είναι η αγάπη που δίνει στους ανθρώπους ταυτότητα, αντίθετα με τη σημερινή λογική των μεγάλων οικονομικών τραστ και οίκων αξιολόγησης που θέλουν τους ανθρώπους αυτόνομες μονάδες, για να γίνονται μετά μοναχικοί ιδιώτες, για να γίνονται τελικά πειθήνια υποχείρια σ’αυτούς.


π. Σιλουανός

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Εἰς λάκκον

  «Πίσω απο τα δικά μας αδιέξοδα βρίσκονται οι λεωφόροι του Θεού!!!»
(π. Γεώργιος Δημητρόπουλος)
---+---

Φώτισε τις λεωφόρους Σου, Κύριε, όταν εμείς βλέπουμε μόνο αδιέξοδα και γκρεμούς!
Φώτισε τις διεξόδους Σου, Κύριε, όταν εμείς αισθανόμαστε ένα πελώριο μαύρο να μας πλακώνει!
Φώτισε τις οδούς της Γαλήνης Σου, Κύριε, όταν ο πόνος σαν αγκάθια ματώνει την καρδιά μας!

Σώσε μας, Κύριε, όταν η απελπισία μάς ρίχνει στον σκοτεινό λάκκο, δώσε μας ξανά την ελπίδα Σου, όχι για να γίνουν όσα επιθυμούμε, αλλά για να αντέξουμε όσα δεν έρχονται, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε όταν το θέλημά Σου και το θέλημά μας συγκρούονται βίαια, για να μπορέσουμε να Σε εμπιστευθούμε πραγματικά, ό,τι κι αν επιτρέπεις στη ζωή μας.

Έλα, Κύριε, όμως γρήγορα, έλα χωρίς άλλη καθυστέρηση στην ψυχή μας! 
Μην έρθεις να μας κρίνεις, γιατί δεν θα 'χουμε σωτηρία.
Έλα με το Έλεός Σου και την Αγάπη Σου.

Κύριε, ανήμπορος κοιτάζω τον ουρανό Σου προσμένοντας βοήθεια...

Τὰς χεῖράς μου διεπέτασα πρὸς Σὲ 
και ἡ ψυχή μου ξεραμένη, νεκρή, κενή ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι... 

Εἰσάκουσόν μου ταχὺ, Κύριε, γιατί ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου... 

Κύριε, μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ, 
μη!
καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον...

Κύριε ελέησον... Κύριε ελέησον... Κύριε ελέησον ημάς.

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Μαζί προσευχόμαστε...



Μαζί προσευχόμαστε...
γιατί η κοινή προσευχή μας ανεβαίνει πιο γρήγορα
γιατί η προσευχή μας εισακούεται πιο εύκολα όταν είναι για τους άλλους
γιατί η προσευχή είναι πολλές φορές το μόνο που μπορούμε να δώσουμε
και το μόνο που μπορεί να βοηθήσει
γιατί η προσευχή μέσ' απ' την καρδιά μας είναι το πιο ωραίο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε,
το πιο πολύτιμο και το πιο δύσκολο!

Ας φτειάξουμε ένα κατάλογο ονομάτων, αδελφών μας, συγγενών, φίλων μας ή και εχθρών μας. Ανθρώπων που αγαπάμε και νοιαζόμαστε, αλλά και των ανθρώπων που μας πονέσανε, που ενσυνείδητα μας πολεμούν ή μας βασανίζουν άθελά τους στην καθημερινότητά μας. Ανθρώπων που έτυχε να περάσουν στιγμιαία απ' τη ζωή μας κι ανθρώπων με τους οποίους δεθήκαμε για πάντα μαζί τους.

Ας πούμε ένα ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ για όλους. Όσο μπορεί ο καθένας μας, όσο πιο βαθιά, όσο πιο συχνά, όσο περισσότερα ονόματα. 

Χωρίς άλλα λόγια ας παρακαλέσουμε τον Κύριό μας. Δεν χρειάζονται λεπτομέρειες, ούτε συγκεκριμένα αιτήματα. Αρκεί το έλεος του Θεού, αρκεί γιατί Αυτός ξέρει καλύτερα. Αρκεί γιατί θέλει μόνο το καλό της ψυχής μας. Κι ας απαντήσει Εκείνος ΟΠΩΣ θέλει κι ΟΠΟΤΕ θέλει!

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Aυτό που πρέπει κι όταν πρέπει!


Να μην εκβιάζομε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη ζητάμε απ’ τον Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κ.λπ. ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον, για να τα υπομένομε.

Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητάμε. Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του.

Εφόσον πιστεύομε στην αγαθή Του πρόνοια, εφόσον πιστεύομε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα απ’ τη ζωή μας κι ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνομε εμπιστοσύνη; Να προσευχόμαστε απλά και απαλά, χωρίς πάθος και εκβιασμό. Ξέρομε ότι παρελθόν, παρόν και μέλλον, όλα είναι γνωστά, γυμνά και τετραχηλισμένα ενώπιον του Θεού. … Εμείς να μην επιμένομε· η προσπάθεια κάνει κακό αντί για καλό. Μην κυνηγάμε ν’ αποκτήσομε αυτό που θέλομε, αλλά να τ’ αφήνομε στο θέλημα του Θεού. Γιατί όσο το κυνηγάμε τόσο αυτό απομακρύνεται.

Άρα, λοιπόν υπομονή και πίστη και γαλήνη. Κι αν το ξεχάσομε εμείς ο Κύριος ποτέ δεν ξεχνάει κι αν είναι για το καλό μας, θα μας δώσει αυτό που πρέπει κι όταν πρέπει.

Εύκολα ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε. Και κοιτάξτε το μυστικό. Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νου σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα. Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ’ μου τούτο, εκείνο …». Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού ελέησόν με». Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του. Το θέμα είναι ν’ ανταποκριθούμε σ’ αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του. Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού· αυτό είναι το πιο συμφέρον το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.

Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός δεν γίνεται τίποτα.


Όταν έχομε με τον Χριστό σχέση απολύτου εμπιστοσύνης, είμαστε ευτυχισμένοι, έχομε χαρά. Έχομε τη χαρά του Παραδείσου. Αυτό είναι το μυστικό. … «ότι ευρίσκεται τοις μη πειράζουσιν Αυτόν, εμφανίζεται δε τοις μη απιστούσιν Αυτώ».

Έτσι ν’ αγωνίζεσθε στην πνευματική ζωή, απλά, απαλά, χωρίς βία. Το απλό και απαλό είναι ένας αγιότατος τρόπος της πνευματικής ζωής, αλλά δεν είναι δυνατό να το μάθεις έτσι απ’ έξω. Πρέπει μυστικά να μπει μέσα σου, ώστε η ψυχή σου να ενστερνίζεται τον τρόπο αυτόν με την χάρι του Θεού. … Όταν το θέλεις όταν εκβιάζεις το θείον δεν έρχεται. Θα έλθει «ἐν ἡμέρᾳ ᾗ οὐ προσδοκᾷς καὶ ἐν ὥρᾳ ᾗ οὐ γινώσκεις». Εδώ υπάρχει το μυστήριο· δεν μπορώ να σας το εξηγήσω.

Όταν χάνετε τη θεία χάρη να μην κάνετε τίποτα. Να συνεχίζετε τη ζωή σας και τον αγώνα σας απλά, απαλά, ώσπου χωρίς αγωνία να έλθει πάλι η αγάπη και ο έρωτας και η λαχτάρα στον Χριστό. Και τότε όλα πάνε καλά. Και τότε η χάρις σας γεμίζει και χαιρόσαστε.

Ένα μυστικό είναι οι ακολουθίες. Να επιδίδεσθε σε αυτές και η χάρις του Θεού μυστικά θα έλθει. Να προσεύχεσθε στον Θεό με ανοικτά τα χέρια. Αυτό είναι το μυστικό των αγίων.

Μόλις άνοιγαν τα χέρια τους, τους επεσκέπτετο η θεία χάρις. Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν ως πιο αποτελεσματική τη μονολόγιστη ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Το κλειδί για την πνευματική ζωή είναι η ευχή. Την ευχή δεν μπορεί κανείς να τη διδάξει, ούτε τα βιβλία, ούτε ο γέροντας, ούτε κανείς. Ο μόνος διδάσκαλος είναι η θεία χάρις. Αν σας πω ότι το μέλι είναι γλυκό είναι ρευστό είναι έτσι κι έτσι, δεν θα καταλάβετε, αν δεν το γευθείτε. Το ίδιο και στην προσευχή, αν σας πω, «είναι έτσι, νιώθεις έτσι» κ.λπ. δεν θα καταλάβετε, ούτε θα προευχηθείτε, «ει μη εν Αγίω Πνεύματι». 

Μόνο το Πνεύμα το Άγιον μόνο η χάρις του Θεού μπορεί να εμπνεύσει την ευχή.

Μόλις ακούσετε προσβλητικό λόγο, λυπάσθε και μόλις σας πουν καλό λόγο, χαίρεσθε και λάμπετε; Μ’ αυτό δείχνετε ότι δεν είστε έτοιμοι, δεν έχετε τις προϋποθέσεις. Για να έλθει η θεία χάρις, πρέπει ν’ αποκτήσετε τις προϋποθέσεις, την αγάπη και την ταπείνωση, διαφορετικά δημιουργείται αντίδραση. Για να μπείτε σ’ αυτή τη «φόρμα», θα ξεκινήσετε απ’ την υπακοή. Πρέπει πρώτα να δοθείτε στην υπακοή, για να έλθει η ταπείνωση. Βλέποντας την ταπείνωση, ο Κύριος στέλνει τη θεία χάρη κι έπειτα έρχεται μόνη, αβίαστα η προσευχή. Αν δεν κάνετε υπακοή και δεν έχετε ταπείνωση, η ευχή δεν έρχεται και υπάρχει φόβος πλάνης.

Να ετοιμάζεσθε σιγά-σιγά, απαλά-απαλά και να κάνετε την ευχή μέσα στο νου. Ό,τι είναι στο νου, είναι και στην καρδιά.


Πηγή: Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου - Βίος και Λόγος

Υ/γ.   
Ήταν πολύ βαρύ το εγώ μου για να τ' αντέξουν τα νέφη. Γι' αυτό σαν Ίκαρος τ' όνειρό μας. Είναι σκληρός ο δρόμος μετά τα σταυροδρόμια, μα και τόσο γλυκιά η αίσθηση που υπήρξαν κάποτε. Και θα θυμάμαι πάντοτε όσα μου είπες. Το ταξίδι... ταξίδι είναι μόνο η προσευχή. Να 'σαι ζωντανή, να 'σαι ζωντανή... Κι ας γίνει το θέλημά Του.

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Αυτοί που περνούν χωρίς εξετάσεις...

Οι μάνες που έχουν καθυστερημένα παιδιά, που κάνουν συνέχεια σκηνές, που λερώνουν, τι τραβάνε οι καημένες! Μαρτύριο! Γνώρισα μια μάνα που έχει κοτζάμ παιδί και δεν μπορεί να το κουμαντάρει, γιατί κάνει κάτι αταξίες!… Το καημένο παίρνει τις ακαθαρσίες και πασαλείβει τα ντουβάρια, τα σεντόνια… Η μάνα να συμμαζεύει, να καθαρίζει το σπίτι, να κάνει όλο το νοικοκυριό, και αυτό να τα κάνει όλα άνω-κάτω, όλα να τα λερώνει. Να κρύβει η φουκαριάρα τα απορρυπαντικά και αυτό να τα βρίσκει και να τα πίνει! Ολόκληρα ντουλάπια τα πετάει κάτω από το μπαλκόνι. Φύλαξε ο Θεός και δεν σκότωσε κανέναν μέχρι τώρα. Και δεν είναι μια μέρα και δυο. Χρόνια ολόκληρα είναι η κατάσταση!

- Μπορεί, Γέροντα, κάποιος που είναι λειψός στο μυαλό να έχει ταπείνωση και καλοσύνη;
- Πως δεν μπορεί! Να, αυτό το παιδάκι που έρχεται συχνά εδώ στο μοναστήρι μπορεί να είναι διανοητικά καθυστερημένο, αλλά την καλοσύνη που έχει αυτό, ποιος λογικός άνθρωπος την έχει; Τι προσευχή, τι μετάνοιες κάνει! Όταν με την κήλη δυσκολευόμουν να κάνω μετάνοιες, του είπαν οι γονείς του: «Ο Παππούλης είναι άρρωστος· δεν μπορεί να κάνει μετάνοιες». Κάνω 'γώ», είπε εκείνο, και έκανε μετά μετάνοιες για μένα και γινόταν μούσκεμα στον ιδρώτα. Πόσο φιλότιμο, πόση αρχοντιά έχει! 

Μια φορά το έδειρε ένα παιδί στην γειτονιά, κι εκείνο, αφού έφαγε το ξύλο, του έδωσε το χέρι και του είπε: «Γεια, χαρά!». Ακούς; Ποιος γνωστικός το κάνει αυτό, κι ας έχει διαβάσει Ευαγγέλιο και ένα σωρό πνευματικά βιβλία.

Να, και πριν από λίγες μέρες που είχε έρθει εδώ όλη η οικογένεια του να με δει, αυτό κάθησε δίπλα μου και η αδελφούλα του πιο πέρα. Μόλις είδε την αδελφούλα του που κάθησε μακριά μου, «έλα, κοντά Παππούλη», της λέει και την έβαλε δίπλα μου. Πολύ με συγκίνησε και του έδωσα ευλογία έναν μεγάλο φιλντισένιο σταυρό που μου είχαν φέρει από τα Ιεροσόλυμα. Μόλις τον πήρε στα χέρια του, «γιαγιά», είπε και έδειξε πως θα τον βάλει στον τάφο της γιαγιάς του!

Φοβερό! Τίποτε δεν θέλει για τον εαυτό του· όλα για τους άλλους! Αυτό θα πάει με τα τσαρούχια στον Παράδεισο, αλλά θα βάλει και τους γονείς του στον Παράδεισο. Μακάρι να ήμουν και εγώ στην θέση του, και ας μην καταλάβαινα και ας μη μιλούσα. Ενώ ο Θεός μου έδωσε όλα τα αγαθά, εγώ τα αχρήστευσα. Στην άλλη ζωή θα κρύβονται μπροστά του ακόμη και θεολόγοι. Μου λέει ο λογισμός ότι οι θεολόγοι Άγιοι στον Ουρανό δεν θα είναι σε καλύτερη θέση ως προς την γνώση του Θεού από αυτά τα παιδάκια. Ίσως σ’ αυτά να δώσει ο δίκαιος Θεός και κάτι παραπάνω, γιατί εδώ έζησαν στερημένα.

- Γέροντα, όταν μελαγχολεί κανείς, τι πρέπει να κάνει, για να το ξεπεράσει;
- Χρειάζεται θεία παρηγοριά.
- Και πώς θα την πάρει;
- Να γαντζωθεί στον Χριστό και ο Χριστός θα του τη δώσει. Πολλές φορές μπλέκεται το φιλότιμο με τον εγωισμό. Οι περισσότεροι σχιζοφρενείς είναι ευαίσθητες ψυχές. Τυχαίνει να συμβεί ένα τιποτένιο πράγμα ή κάτι που δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν και υποφέρουν πολύ. Άλλος σκοτώνει άνθρωπο και είναι σαν να μη συμβαίνει τίποτε, ενώ ένας ευαίσθητος, ένα γατάκι αν πατήσει λίγο στο πόδι κατά λάθος, υποφέρει και δεν κοιμάται από την στενοχώρια του. Και άμα δεν κοιμηθεί δυο-τρία βράδια, μετά φυσικά θα τρέξει στον γιατρό.

- Γέροντα, η ψυχολογία λέει ότι, για να βοηθηθεί ένας ψυχοπαθής, πρέπει να λείψει το αίτιο.
- Ναι, αλλά αν υπάρχει αίτιο. Γιατί μερικές φορές, ενώ κάποια πράγματα είναι φυσιολογικά, δικαιολογούνται κατά κάποιον τρόπο, οι άνθρωποι μπαίνουν σε λογισμούς, που πάνε να παλαβώσουν. «Μήπως έχω κάτι κληρονομικό; μήπως δεν είμαι καλά;», λένε. Γνώρισα ένα παλληκάρι που σπούδαζε, διάβαζε έντεκα ώρες το εικοσιτετράωρο και έπαιρνε υποτροφία.

Βοηθούσε και την οικογένεια του, γιατί ο πατέρας του ήταν άρρωστος. Στο τέλος κουράστηκε, γιατί ήταν ευαίσθητο· είχε συνεχώς πονοκεφάλους και με πολύ κόπο πήρε το πτυχίο. Είχε μετά λογισμούς μήπως ήταν κληρονομικό. Τι κληρονομικό; Μα και μόνον αν διαβάζει κανείς έντεκα ώρες την ημέρα, θα πάθει υπερκόπωση, πόσο μάλλον να βοηθάει και τους γονείς και να είναι και ευαίσθητος.

- Γέροντα, ένα παιδί παρουσίασε κάποια μελαγχολία μετά την αυτοκτονία του πατέρα του. Μήπως είναι κληρονομικό;
- Μπορεί να τραυματίσθηκε ψυχικά το παιδί. Δεν είναι απόλυτο ότι αυτό είναι κληρονομικό. Ύστερα δεν ξέρουμε και ο πατέρας σε τι κατάσταση βρέθηκε και αυτοκτόνησε.

Βέβαια, ένα παιδί που ο πατέρας του είναι κλειστός εκ φύσεως χρειάζεται βοήθεια. Γιατί, αν συνεχίσει και αυτό να είναι κλειστό – έχει και τον λογισμό μήπως είναι κάτι κληρονομικό -, μπορεί να αρρωστήσει.

Ο Θεός πάντοτε επιτρέπει να δοκιμασθεί ο άνθρωπος όσο αντέχει, αλλά προστίθενται και οι κοροϊδίες των ανθρώπων, οπότε κάμπτεται η ψυχή από το επιπλέον βάρος και γογγύζει. Τους τρελούς οι άνθρωποι τους αποτρελαίνουν. Στην αρχή η τρέλα οικονομιέται. Παλιά δεν υπήρχαν ψυχιατρεία και, αν ήταν κανείς τρελός, τον έκλειναν σε κάποιο δωμάτιο με σιδεριές!

Ήταν μια. Περιστέρω την έλεγαν, που την είχαν κλεισμένη στο σπίτι! Τα παιδιά την πετροβολούσαν, την κορόιδευαν. Αγρίευε η φουκαριάρα, έπιανε τις σιδεριές, φώναζε και ό,τι έβρισκε μπροστά της το πετούσε έξω! Στην άλλη ζωή όμως θα δεις η Περιστέρω να ξεπερνάει πολλές γνωστικές.

Θυμάμαι και μια άλλη περίπτωση. Ήταν μια οικογένεια που η μεγάλη κόρη τους ήταν λίγο λειψή, αλλά είχε πολλή καλοσύνη. Ήταν σαράντα ετών, αλλά ήταν σαν πέντε. Τι σκηνές της έκαναν μικροί-μεγάλοι! Μια φορά την άφησαν οι γονείς της να μαγειρέψει κι εκείνοι πήγαν στο χωράφι. Θα ερχόταν ο αδελφός της από το χωράφι, για να φέρει τα καλαμπόκια, και θα έπαιρνε το φαγητό να το πάει στο χωράφι να φάνε οι γονείς τους και οι εργάτες. Μάζεψε η καημένη από τον κήπο κολοκυθάκια, μελιτζάνες, φασολάκια και τα είχε έτοιμα να τα μαγειρέψει. Πάει η μικρότερη αδελφή της, που ήταν σωστός πειρασμός, τραβάει τον γάιδαρο από το αφτί και τον βάζει και τα τρώει όλα! Άντε μετά η καημένη να πάει να μαζέψη άλλα. Και δεν είπε τίποτε. Μέχρι να τα ετοιμάσει ξανά, ήρθε ο αδελφός της, και αυτή μόλις τότε έβαζε φαγητό στην φωτιά. Ξεφόρτωσε τα ζώα και, όταν είδε ότι δεν ήταν έτοιμο το φαγητό, της έδωσε ένα ξύλο! Τι ταλαιπωρία περνούσε κάθε μέρα! Η μάνα της η φουκαριάρα παρακαλούσε να πεθάνει πρώτα η κόρη της και μετά αυτή, γιατί σκεφτόταν ποιος θα την φρόντιζε. Και πράγματι, πέθανε πρώτα η κόρη και ύστερα η μάνα.

Πάντως, αυτοί που δεν είναι καλά στο μυαλό, είναι καλύτερα από πολλούς άλλους. Έχουν το  ακαταλόγιστο και χωρίς εξετάσεις περνούν στην άλλη ζωή.


Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Δ': Οικογενειακή Ζωή, έκδ. Ι.Ησ. «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Για το «καλώς όρισες»!



Κανείς δεν είπε πως ο δρόμος για τη βασιλεία των ουρανών είν' εύκολος: «τί στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν». Δεν είναι όμως κι ακατόρθωτο! 

Άπειρες φορές τυχαίνει να παραστρατούμε και να συγχύζουμε τις ταμπέλες στην πορεία της διαδρομής. Αυτό δεν σημαίνει πως ξεχνούμε τον προορισμό μας. Χανόμαστε και χάνουμε, πέφτουμε και ξαναπέφτουμε· το θέμα είναι να σηκωνόμαστε ξανά και ξανά και να συνεχίζουμε! Ο Κύριός μας γι' αυτό (και όχι μόνο) είναι εκεί, για μας. Για το εγκάρδιο και θελξικάρδιο «καλώς όρισες» μετά την κάθε παλιννόστηση!


Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Έχω προσπαθήσει... αλλά χωρίς Eσένα δεν μπορώ τίποτε!


Μια πνευματική ερμηνεία της ιστο­ρίας του Ζακχαίου


ΟΠΩΣ ο Ζακχαίος, έχεις και συ ανεβεί σ' ένα δέντρο, για να μπορέσεις να δεις τον Κύριο (Λουκά ιθ' 1 εξ.). Δεν το έκανες αυτό με μόνες τις δυνάμεις της σκέψης σου, αλλά με ένα τρόπο μυστικό. Είσαι άνθρωπος και έχεις σώμα. Γι' αυτό σαν τον Ζακχαίο χρησιμοποιείς τη δύνα­μη των μελών σου και των γήινων πραγμάτων, για να ανυψώνεσαι πιο ψηλά από τη γη. Και αν το έχεις κάνει αυτό με συναίσθηση και με ήρεμη προσπάθεια με την αντίστοιχη συνείδηση της παχύτητας και του περιορισμού του σώματος σου, χωρίς όμως φόβο και χαλαρό­τητα, τότε πέτυχες να ανυψώσεις τον εαυτό σου όσο γίνεται πιο πολύ. Και η ανύψωση αυτή δεν είναι τίποτε άλλο, παρά υπερνίκηση των γήινων ενστίκτων σου και σου δίνει τη δυνατότητα να δεις τη λάμψη του θείου φωτός πού αναζητούσες.

Παρατηρείς τώρα, ότι αρχίζεις να νιώθεις διαφορετικότερα συναισθήματα. Δε σε τραβούν πια τόσο πολύ, όπως πριν, οι κοσμικές συναναστροφές. Και το βλέμμα σου, πέφτοντας στο εσωτερικό σου, σου αποκαλύπτει τον πραγματικό άνθρωπο πού κρύβεις στα βάθη σου. Ίσως νομίζεις πως η καρδιά σου ως τώρα έμοιαζε μάλλον με όστρακο κολλημένο σε κάποιο καράβι πού τινάζεται εδώ κι εκεί χωρίς σκοπό και χωρίς κυβερνήτη. Τώρα όμως η πορεία του καραβιού απόκτησε σκοπό και νόημα. Τώρα είναι τόσο όμορφα τα πράγματα. Όμως είσαι πάντα ένα όστρακο κολλημένο σ' ένα καράβι πού πλέει στην απέραντη θάλασσα. Κι αν βαδίζεις σωστά, βλέπεις τότε με καθαρό βλέμμα σε πόσο μικρό και αδύνατο καράβι είσαι.

ΑΡΚΕΙ να δείξουμε την καλή μας διάθεση και ο Κύριος είναι έτοιμος να έρθει κοντά μας, λέει ο αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας Θεοφύλακτος. Ο Κύριος προτρέπει το Ζακχαίο:«Σπεύσας κατάβηθι», δηλαδή ταπεινώσου· «σήμε­ρον γαρ εν τω οίκω σου δει με μείνε» (Λουκά ιθ' 5). Στη λέξη οίκος πρέπει να δοθεί το νόημα, καρδιά. Βέβαια, λέει ο Κύριος, ανέβηκες ψηλά στο δέντρο και υπερνίκησες μερικές από τις γήινες επιθυμίες σου, γιατί ήθελες να με δεις, δηλαδή, ήθελες να μπορείς να με βλέπεις όταν εγώ ερχόμουν στην καρδιά σου, άλλα βιάσου τώρα να κατεβείς για να ταπεινωθείς, γιατί δεν πρέπει να στέκεσαι τόσο ψηλά και να νομίζεις, πώς είσαι καλύτερος από τους άλλους. Και, όπως γνωρίζεις, εγώ κατοικώ στις ταπεινές καρδιές. «Και σπεύσας κατέβη και υπεδέξατο αυτόν χαίρων» (στ. 6).

Ο Ζακχαίος, ο αρχιτελώνης εκείνος, υποδέχθηκε τον Κύριο. Και το πρώτο που έκανε, ήταν να προσφέρει τα υπάρχοντα του. Γιατί τη μισή του περιουσία την έδωσε στους φτωχούς και με άλλη μισή επανόρθωσε τις αδικίες που διέπραξε. «Και αυτός υιός Αβραάμ» ήταν (στ. 9). Άκουσε τη φωνή του Κυρίου και «εξήλθεν εκ της γης αυτού και εκ του οίκου του πατρός αυτού» (Γεν. ιβ' 1) δηλαδή από την περιοχή του εγωισμού του και το βασίλειο των παθών του.

Ο Ζακχαίος γνώριζε, ότι η καρδιά, που υποδεχόταν τον Κύριο, έπρεπε να αδειάσει από οτιδήποτε άλλο. Έπρεπε να θυσιάσει όλα τα αθέμιτα πλούτη πού είχε αποκτήσει: «την επιθυμίαν της σαρκός και την επιθυμίαν των οφθαλμών και την αλαζονείαν του βίου» (Α' Ίωάν. β' 16). Κατάλαβε, πως όποιος είναι πλούσιος εδώ σ' αυτόν τον κόσμο, είναι φτωχός στον άλλο. Γιατί το να είναι κανείς πλούσιος σε υλικά αγαθά, είναι σαν να είναι φτωχός σε πνευματικά αγαθά, εξηγεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Γιατί αν δεν ήταν τόσο φτωχός πνευματικά ο πλούσιος, δε θα ήταν ποτέ τόσο πλούσιος υλικά.

ΟΠΩΣ είναι αδύνατο να συνδυάσει κανείς την υγεία και την αρρώστια, το ίδιο είναι αδύνατο να συμφιλιώσει κανείς την αγάπη με τον πλούτο, παρατηρεί ο Ισαάκ ο Σύρος, γιατί όποιος αγαπάει το συνάνθρωπο του, δίνει ότι έχει για τις ανάγκες του. Αυτή είναι ή φύση της αγάπης. Και χωρίς αγάπη είναι αδύνατο να μπει κανείς στη βασιλεία του Θεού. Αυτό λοιπόν είδε και κατάλαβε ο Ζακχαίος.

ΌΣΟ λιγότερα έχεις τόσο πιο απλός γίνεται ο τρόπος της ζωής σου. Όταν πετάξεις από πάνω σου ό,τι περιττό έχεις, συγκεντρώνεται η καρδιά σου στον πυρήνα της. Εκεί είναι και ο δρόμος που οδηγεί στη βασιλεία του Θεού.

ΜΕ τον τρόπο αυτό γίνεται και η προσευχή πιο απλή. Και η προσευχή οδηγεί τον άνθρωπο σε μια αυτοσυγκέντρωση γύρω από τον πυρήνα της καρδιάς του. Εκεί στα βάθη της καρδιάς μονάχα ανακαλύπτει ότι είναι το πιο αναγκαίο: την προσευχή της εκζήτησης του θείου ελέους.

ΓΙΑΤΙ τι άλλο μπορεί να επιθυμεί πιο πολύ ένας αμαρτωλός και μάλιστα ο πρώτος ανάμεσα στους αμαρτωλούς (Α' Τιμ. α' 15) παρά να τον ελεήσει ό Κύριος; Έχει μήπως να δώσει τίποτε; Έχει δική του δύναμη, δική του θέληση; Μπορεί να αναλάβει μόνος του κάτι σπουδαίο; Ξέρει τίποτε το βαθύ και το σοφό; Καταλαβαίνει ή παρατηρεί κάτι που θα μπορούσε να το ονομάσει δικό του, αυτός που τίποτε δεν κατέχει;

ΔΕΝ κατέχει τίποτε, γιατί η αμαρτία είναι μηδέν, το μη ον. Η αμαρτία είναι το κενό, το σκοτάδι, η άρνηση. Σ' αυτό αναπαύεται ο αμαρτωλός, στο τίποτε.

ΤΕΤΟΙΟ βλέπει τον εαυτό του ο αληθινά πιστός. Και όσα λιγότερα έχει τόσο πιο πλούσιος είναι. Γιατί το κενό, που υπάρχει μέσα του, δε γεμίζει με αγαθά που είναι προσωρινά και φθαρτά, αλλά από την πληρότητα της αιώνιας ζωής, από το δικό της φως και τη δική της κατάφαση, δηλαδή από το ναι της αγάπης και της καλοσύνης. Φιλοξενούμενος μόνο αυτής καρδιάς, μπορεί να είναι ο Κύριος.

ΠΩΣ όμως μπορεί αυτός ο αμαρτωλός να επωφελη­θεί από τον ερχομό και την ενοίκηση αυτή του Κυρίου; Πώς μπορεί να σκεφτεί έστω και για λίγο, ότι θα επιβλέψει ο Κύριος σ' αυτόν και στο σκοτάδι της καρδιάς του; Πώς αλλιώς παρά μόνον, αν επιδιώξει να καθαρίσει τον εαυτό του- αν αγωνιστεί και δουλέψει· αν ακολουθεί τα παραγγέλματα του Ευαγγελίου· αν αγρυπνεί και νηστεύει· αν κοπιάζει και μοχθεί για να απαρνηθεί τον εαυτό του για χάρη του Κυρίου, ενώ βλέπει τον εαυτό του να πέφτει τόσο συχνά στην αποθάρρυνση, την ανυπομονησία, την έλλιψη αγάπης, την νωθρότητα, την αχαριστία και κάθε κακία, πού μπορεί κανείς να βάλει με το νου του. Πώς όμως μπορεί να περιμένει να έρθει ο Κύριος σε ένα τέτοιο πνευματικό θάλαμο;

ΓΙΑ αυτό παρακαλεί: Κύριε ελέησον με. Ελέησον με τον αμαρτωλό. Γιατί έχω προσπαθήσει βέβαια να κάνω «πάντα τα διατεταγμένα ημίν», για να σε υπηρετήσω. «Ηροτρίωσα» στο χωράφι της ψυχής μου, πού εσύ μου έδωσες για να το καλλιεργώ και «εποίμανα» τα κτήνη που μου έδωσες μέσα σ' αυτήν (Λουκά ιζ' 7-10), άλλα είμαι ο ελάχιστος δούλος σου και χωρίς Eσένα δεν μπορώ τίποτε να κάνω. 

Ελέησε με λοιπόν και γέμισε με, με τη θεία σου χάρη.

ΜΕ την πνευματική εργασία, που κάνει, αυξάνει την πίστη του (Λουκά ιζ' 5) και με την προσευχή του αυξάνει τις πνευματικές του δυνάμεις. Έτσι η προσευχή και η εργασία ζουν το ένα από το άλλο, ώσπου γίνονται ένα. Η εργασία του γίνεται προσευχή και η προσευχή εργασία. Αυτό ονομάζουν οι άγιοι πνευματική δραστηριότη­τα, καρδιακή προσευχή. 



Πηγή: Τίτο Κολλιάντερ, Ο δρόμος των ασκητών, εκδ. «Ακρίτας», σ. 127-131.

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Οι ευθύνες των αρχόντων


Οι ευθύνες των αρχόντων είναι βαρύτερες από τις ευθύνες των αρχομένων, γιατί ο αρχόμενος δίνει λόγο μόνο για τον εαυτό του, ενώ ο άρχοντας είναι υπεύθυνος και για τον εαυτό του και για τον λαό, που έχει κάτω από την εξουσία του.


Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Πηγή: Από εορτολόγιο τοίχου. Συμπτωματικά η ημερομηνία έγραφε Δευτέρα, 11η Ιουλίου 2011.

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Είναι υπέρβαση η Αγάπη!



Κατεβάστε και ακούστε ολόκληρη την ομιλία του πατρός Ανδρέα Κονάνου πατώντας τον ακόλουθο σύνδεσμο:

----- + -----

Να αποδεχόμαστε ότι δεν είναι όλα για όλους. Και δεν σημαίνει κάτι που δεν αρέσει σε μένα, ότι δεν πρέπει ν' αρέσει σε κανέναν. Και το αντίθετο. Δεν σημαίνει κάτι που αρέσει σε μένα, θα πρέπει ν' αρέσει και σε σένα με το ζόρι. [...] Γι' αυτό έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε τις επιλογές μας, τι θ' ακούσουμε, ποια εκπομπή θ' ακολουθήσουμε, τι μας αρέσει, ποια μουσική θα ακούσουμε. Και να κάνουμε την επιλογή μας, να είμαστε ελεύθεροι. Δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε τους άλλους, έτσι δεν είναι; Αλλ' αυτό που πρέπει να μας ενώνει όλους, παρ' όλες αυτές τις διαφορές, παρ' όλες αυτές τις αντιλήψεις, τη διαφορετικότητά μας, θα πρέπει να 'ναι νομίζω η αγάπη. Η αγάπη να μη χάνεται απ' τις ψυχές μας. Η αγάπη να 'ναι πάντα ανάμεσά μας. Η αγάπη σαν συνεκτικός δεσμός να μας κρατά ενωμένους και να μη νιώθουμε αντίπαλοι σε κανένα θέμα.

Δεν είμαστε αντίπαλοι, με κανένα και για κανένα ζήτημα της ζωής μας. Μας ενώνει ο κοινός πόλος, ο κοινός εχθρός -ο θάνατος-, ο κοινός καημός -η ζωή, η Ανάσταση, η επιθυμία για ευτυχία και χαρά. Όλοι οι άνθρωποι στο βάθος επικοινωνούμε στα βασικά θέματα. Λοιπόν, να 'χουμε αγάπη. Να έχουμε αγάπη μεταξύ μας, παρ' όλο που εσύ είσαι διαφορετικός και διαφορετική κι εγώ είμαι διαφορετικός. Ο καθένας έχει τον χαρακτήρα του.

Τι είπε ο Χριστός μας; «Έτσι θα καταλάβουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας.» Δεν είπε, ας πούμε, ότι θα καταλάβουν όλοι ότι είστε μαθητές μου αν ακούτε όλοι την ίδια μουσική, αν έχετε όλοι τις ίδιες ακριβώς απόψεις, αν ζείτε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Έχετε τον χαρακτήρα σας· εσύ αλλιώς, εγώ αλλιώς. Ακόμα και μέσα στη Θεία Λειτουργία ο καθένας βιώνει αλλιώς την προσευχή του. Αλλού σκιρτά η δική σου ψυχή, αλλού συγκινείται η δική μου. Αλλού του άλλου, έτσι δεν είναι; Αλλά όλοι εκείνη την ώρα νιώθουμε αγάπη! Έτσι θα καταλάβουν, λέει, όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας. Το πιο δύσκολο, το πιο δύσκολο να κρατήσουμε την αγάπη, να κρατήσουμε την αγάπη...  

Πώς θα γίνει ν' αγαπάμε; Πώς θα γίνει ν' αγαπάμε αν πρώτα δεν έχουμε μάθει πώς γίνεται αυτό; Είναι δύσκολο να αγαπάς...

Εσύ αγαπάς; Αγαπάς. Έχεις στο μυαλό σου κάποια πρόσωπα που τ' αγαπάς και λες αγαπώ αυτόν, αγαπώ αυτήν, έχω αδυναμία εδώ, έχω αδυναμία εκεί, πεθαίνω για τον τάδε, λατρεύω την τάδε, κι αυτό θεωρείται όλο αυτό αγάπη, όλα αυτά δεν τα βάζουμε κάτω από την ίδια λέξη: Αγάπη, αγάπη, αγάπη...

Είναι δύσκολο να πεις τη λέξη «σ' αγαπώ». Είναι δύσκολο, είναι άθλος, είναι κορυφή η αγάπη, είναι υπέρβαση η αγάπη. Δεν είναι κάτι απλό, δεν είναι κάτι συνηθισμένο. [...]

Λες αγαπώ, για παράδειγμα. Αλλά, αγαπώ καμιά φορά θα πει «σ' έχω ανάγκη»! Αυτό δεν είναι αγάπη. Στην πραγματικότητα έχουμε ανάγκη κάποιους ανθρώπους. Δεν είναι ότι τους αγαπάμε. Αγαπώ θα πει θέλω το καλό αυτού που αγαπώ, νοιάζομαι γι' αυτόν. Αν δω ότι κάπου θα προκόψει, θέλω την προκοπή του, ακόμα κι αν αυτό δεν με συμφέρει εμένα. Θέλω το παιδί μου να προοδεύσει επειδή το αγαπώ και δεν με νοιάζει πού θα πάει. Ας πάει να σπουδάσει σ' όποιο μέρος του κόσμου θέλει! Εγώ το αγαπώ και θέλω το δικό του το καλό. Κι αφού το δικό του το καλό είναι ν' ανοίξει τα φτερά του και να φύγει από κοντά μου, θα το σεβαστώ, επεδή το αγαπώ. Μα θα μου λείψει! Μα τα μάτια μου δεν θα το βλέπουν... Τα χέρια μου δεν θα το αγγίζουν... να το χαϊδέψω, να το αγκαλιάσω, να 'ναι κοντά μου... ο άνθρωπός μου, το παιδί μου, οποιονδήποτε αγαπώ και τον θέλω κοντά μου, για μένα! Και λέει ο άλλος, πώς για μένα, αφού αυτή τη στιγμή μιλάμε για την αγάπη! Να μάθω ν' αγαπώ όχι για τον εαυτό μου!

Όταν αγαπάς σκέφτεσαι αυτόν π' αγαπάς. Σκέφτεσαι το καλό αυτού που αγαπάς. Αυτό είναι το δύσκολο. [...]

«Αγάπη» με όρους... [...] Σ' αγαπώ αν με βγάλεις αυτοπρόσωπο! [...] Η αξία ενός ανθρώπου για να τον αγαπήσεις αυτόν τον άνθρωπο απορρέει από τον αν πέρασε (ενν. τις εξετάσεις), αν έχει πτυχία, αν είναι ικανός στα γράμματα; Όχι, αγαπητέ μου! Αγαπάω τον άλλον ό,τι και να κάνει, όπως μας αγαπάει ο Θεός.

Έλεγα σ' ένα παιδί, όταν αμαρτάνεις πώς νιώθεις τον Θεό απέναντί σου; Να με κοιτάει παράξενα, μου λέει. Να λυπάται και να μου θυμώνει. Κάποιος άλλος μου λέει, νιώθω τον Θεό να με τιμωρεί. Και οι άγιοι μάς λένε ότι εμείς όταν αμαρτάνουμε κι όταν αμαρτήσαμε στη ζωή μας νιώθαμε τον Θεό να μας αγκαλιάζει πιο θερμά, πιο ζεστά, με περισσότερη αγάπη· γιατί τότε το είχαμε πιο πολλή ανάγκη!

Ο Θεός αγαπά το κάθε πλάσμα Του, αγαπά και σένα, αγαπά και μένα, όχι μόνο όταν πάμε καλά, αλλά κι όταν δεν πάμε καλά, κι όταν κάνουμε λάθη, κι όταν πέφτουμε! Κι όταν είσαι άσωτος, σ' αγαπάει ο Θεός! Σ' αγαπάει ο Θεός. Έχεις αξία στα μάτια Του όχι επειδή είσαι καλός ή επειδή είσαι κακός, αλλά επειδή είσαι το πλάσμα της αγάπης Του, το πλάσμα των χειρών Του. Έχεις αξία.

Κι είσαι σε μια πορεία που παλεύεις κι αγωνίζεσαι και δεν σε κρίνει ο Θεός, γιατί ξέρει αυτό που σήμερα είσαι είναι ένα στιγμιότυπο της ζωής σου, είναι μια φάση της ζωής σου, είναι μια δυσκολία της ζωής σου. Παλεύεις, προσπαθείς· δεν τα καταφέρνεις... σ' αγαπάει πάλι ο Θεός! Είσαι σαν ένας πίνακας τον οποίο παρατηρεί ο Θεός και βλέπει την προσπάθειά σου να συνεργαστείς με τη χάρη Του και να πάρεις τα πινέλα Του και να ζωγραφίσεις μες την καρδιά σου το πρόσωπό Του, το πρόσωπο του Θεού, το πρόσωπο της αγάπης του Χριστού. Δεν μπορείς, κάνεις λάθη. Αλλού μουντζουρώνεις, αλλού τα σβήνεις, αλλού τα κάνεις όλα άνω κάτω. Κι ο Θεός τι λέει; Στο τέλος περιμένω να δω τον τέλειο πίνακα... Δεν βιάζομαι. Ξέρω ότι σήμερα έκανες ένα λάθος. Ξέρω ότι σήμερα το σχέδιο είναι στην πορεία. Δεν βγάζω συμπεράσματα για σένα. Σε σέβομαι. Δεν σε συγκρίνω, λέει ο Θεός. [...] Δεν μας συγκρίνει. Αγαπά τον καθένα τελείως προσωπικά. [...]

Έτσι μας αγαπά ο Θεός, γιατί βλέπει ότι είμαστε άνθρωποι που προσπαθούμε σιγά-σιγά να Του μοιάσουμε, προσπαθούμε σιγά-σιγά να πάρουμε αγάπη απ' την αγάπη Του, ζωή απ' τη ζωή Του, φως απ' το φως Του. Και ξέρει, γνωρίζει. Γι' αυτό αγαπάει. Όταν δεν αγαπάς θα πει ότι δεν γνωρίζεις. Όποιος γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει στον άλλο, τον αγαπάει. Όποιος γνωρίζει ότι ο άλλος απέναντί μου  δεν είναι ο εχθρός μου κι ας νομίζω ότι είναι ο εχθρός μου -κάτι άλλο μου φταίει, θα τον αγαπήσω τον άνθρωπο αυτό. Θα την αγαπήσεις αυτή που σε πόνεσε πάρα πολύ, που σε πλήγωσε πάρα πολύ, αν καταλάβεις ότι το πρόβλημά σου δεν είν' αυτή κι αυτός, αλλά κάτι μέσα σου που ακόμη δεν έχει θεραπευτεί. Μια πληγή ανοικτή μέσα σου που ακόμα δεν έχει κλείσει. Ένας πόνος μέσα σου που ακόμα δεν έχει ανακουφιστεί, που δεν έχει ηρεμήσει. Δεν έχουμε εχθρούς. Δεν υπάρχει εχθρός που ν' αξίζει τον κόπο να τον μισήσεις. Δεν υπάρχει εχθρός σ' αυτόν τον κόσμο. Όποιος σου 'κανε μεγάλο κακό, αν ψάξεις τη ζωή του, το πώς και το γιατί, τα κίνητρά του, τα παιδικά του χρόνια, το πώς ένιωσε, το γιατί έφτασε σ' αυτό το σημείο, θα δεις ότι δεν είν' εχθρός σου. Δεν είναι εχθρός σου. Δεν είναι αντίπαλός σου. [...]

Γι' αυτό σου λέω, ρώτα τον Θεό: «Θεέ μου, αυτόν τον άνθρωπο που μισώ εγώ, Εσύ τον μισείς;» Θα σου πει ο Χριστός «Όχι! Εγώ τον έχω συγχωρέσει στον Γολγοθά και τώρα συγχωρώ τους πάντες και αγαπώ τους πάντες.» «Μα πώς τον αγαπάς;» Θα σου πει ο Θεός: «Βλέπω άλλα πράγματα που εσύ παιδί μου ακόμα δεν τα 'χεις δει! Βλέπω, παιδί μου, ότι αυτός είναι πολύ πονεμένος άνθρωπος. Βλέπω ότι αυτός σου φέρθηκε έτσι, όχι επειδή είναι κακός, αλλά επειδή αμύνεται, φοβάται. [...] Αν μπορούσες να δεις τη φοβία της ψυχής του, το άγχος της καρδιάς του, το ανειρήνευτο της συνείδησής του, δεν θα τον μισούσες, θα τον αγαπούσες. [...] Αυτός, παιδί μου, έχει ανάγκη από την αγάπη σου. Έχει ανάγκη από στήριγμα κι όχι από εκδίκηση.» [...] Δεν εκδικείται (ενν. ο Θεός). Αλλά ο Θεός απαντά πάντα με αγάπη κι αυτό αφοπλίζει τους ανθρώπους. [...]

Κανείς δεν είναι κακός, αρκεί να δώσει και στον κακό το ερέθισμα να βγάλει καλοσύνη, αρκεί να του πατήσεις τα κατάλληλα κουμπιά μες στην ψυχή του για ν' ακουστεί αυτή η μελωδία της αγάπης. Φαίνεται πατάς λάθος πλήκτρο. Πατάς λάθος πλήκτρο, βγαίνουν παραφωνίες, ακούγονται υστερίες, φωνές, βρισιές, κακίες, αλλά μέσα σ' αυτόν βρίσκεται ένας όμορφος κόσμος, που ακόμα δεν μάθαμε να τον αποκαλύπτουμε, να τον ξεσκεπάζουμε, να τον ανακαλύπτουμε.

Δύσκολα αυτά το ξέρω. Δύσκολα γιατί δεν έχουμε κι εμείς νιώσει όλοι μας αγάπη πολλή στη ζωή μας. Σου λέω, ας πούμε, ν' αγαπήσεις κάποιον αλλά λες «πώς ν' αγαπήσω; πώς ν' αγαπήσω;». Οι πιο πολλοί από μας έχουνε μπερδέψει την αγάπη με τις ανάγκες τις προσωπικές μας.  

Μου 'πε κάποτε ένα παιδί κάτι που μ' εντυπωσίασε πολύ. Μου λέει αγαπώ μια κοπέλα πάρα πολύ και την εκτιμώ πάρα πολύ και τη θαυμάζω πάρα πολύ και τη θέλω πάρα πολύ. Και τι κάνεις, του λέω, γι' αυτό; Μου λέει, «ΤΙΠΟΤΑ»!  Δεν θα το μάθει, λέει, ποτέ. Γιατί; Γιατί, μου λέει, αγαπάει άλλο κι επειδή την αγαπώ γι' αυτό δεν της μιλώ. Επειδή την αγαπώ, γι' αυτό ποτέ δεν μπαίνω στη ζωή της. Κι ας είμαστε μαζί, λέει. Τελειώνουμε το Πανεπιστήμιο και είχα σκοπό να την πλησιάσω για να κάνουμε οικογένεια, χωρίς κάτι το αμαρτωλό, βιαστικό, ανήθικο, με πολύ υγιή κίνητρα. Όταν κατάλαβα, λέει, ότι έχει άλλον στο μυαλό της, την άφησα στην ησυχία της. Την αγαπώ και γι' αυτό δεν της μιλώ! Την αγαπώ και γι' αυτό την αποφεύγω!

Αυτό θα πει αγαπώ. Να σκέφτομαι το καλό αυτού που αγαπώ. Κι αφού το καλό στην περίπτωση αυτή είναι να μην αναστατώσεις μια καρδιά, να σεβαστείς την ξεχωριστή πορεία που θέλει να χαράξει κάποιος, η αγάπη σ' οδηγεί να κάνεις στην άκρη και να κάνεις την αγάπη σου μέσα σου ένα δάκρυ, ένα διαμάντι, ένα πόνο που θα βγάλει ύδωρ ζων, που θα ξεχυθούν μέσα σου νερά θεϊκής χάρης στην καρδιά σου κι ας φαίνεται πως την αγάπη σου δεν την εκδηλώνεις, δεν τη δείχνεις. Βαθαίνει αυτή η αγάπη μέσα σου. Γίνεσαι άνθρωπος πολύ ευαίσθητος, πολύ αληθινός, πολύ ποιητικός, πολύ τίμιος, κι αυτό θ' ανταμειφθεί κάποια στιγμή. [...]

Αγάπη θα πει δόσιμο, θα πει θέλω ν' ανοίξεις τα φτερά σου, θέλω το καλό σου. «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι» (Ιωάν. γ' 30) είπε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος όταν είδε τον Κύριο. [... ] Επειδή Τον αγαπώ δεν πειράζει να πάω εγώ στην άκρη, γιατί όπου και να πάω μπροστά Του απλώνεται τόσο φως που δεν υπάρχει άκρη, που δεν υπάρχει ίσκιος. Πάντα μες στο φως θα είμαι όταν αγαπώ Αυτόν. [...]

Χαίρομαι μ' αυτόν που αγαπώ. Τον αγαπώ κι από μακριά. Τον αγαπώ κι ας φαίνεται ότι εγώ σβήνω, εξαφανίζομαι, τον αγαπώ κι από απόσταση και το νιώθω στην καρδιά μου. Κι αφήνω χώρο στον άλλο ν' ανασάνει, αφήνω χώρο να κινηθεί, να νιώσει ελεύθερος. Δεν με νοιάζει αν μιλάει με άλλους ή με άλλες, δεν σκανδαλίζομαι, δεν ζηλεύω, δεν λειώνω, δεν υποφέρω. Κι αυτό ξέρεις τι κάνει τον άνθρωπό σου; Να σ' αγαπά ακόμα πιο πολύ! Να μην ξεκολλά από πάνω σου! Γιατί δεν ξεκολλά; Γιατί εσύ τον αφήνεις να ξεκολλήσει! Όταν αφήνεις κάποιον να ξεκολλήσει από πάνω σου, δεν ξεκολλά. Όταν τον τραβάς με το ζόρι, γίνεσαι απωθητικός και απωθητική. [...]

Αν τον αγαπάς, κοίτα μέσα σου. Βρες την ομορφιά σου. Μάθε να τον αγαπάς στ' αλήθεια και να προσεύχεσαι γι' αυτόν. Και να νιώθεις αυτό που νιώθει αυτός, δηλαδή να λες «τώρα αυτό που του κάνω τον ευχαριστεί; Τ' ότι τον πρήζω, τον κουράζω, τον καταπιέζω, του αρέσει; Το ότι γίνομαι ψυχαναγκαστική σύζυγος ή ψυχαναγκαστικός σύζυγος αρέσει στη γυναίκα μου;» Όταν διαβάζεις το Ευαγγέλιο, να μην το διαβάζεις τυπικά. [...] Λέει ο Χριστός «ό,τι θέλετε να κάνουν σε σας, κάντε το κι εσείς στους άλλους». [...]

Η αγάπη πάει μαζί με την ελευθερία. Σ' αγαπώ και σ' αφήνω ελεύθερη και σ' αφήνω ελεύθερο να κάνεις ό,τι θέλεις! Και λες κι εσύ, τόση αγάπη με κάνεις και σε θέλω πιο πολύ, που με σέβεσαι. Πάντως ο Θεός αυτό κάνει. Μας σέβεται κάθε στιγμή της ζωής μας, μας επιτρέπει, δεν μας εκδικείται. Σ' αφήνει να κάνεις την αμαρτία σου, την κίνησή σου, την απομάκρυνσή σου. [...]

Και τι λέει ο Χριστός; Και σήμερα πάλι σ' αγαπώ κι ας ήσουν ό,τι ήσουν χτες. Και σήμερα σου δίνω ευκαιρία να κάνεις πάλι τις επιλογές σου. Κι όταν πέφτει η βροχή δεν ξεχωρίζει λέει ο Χριστός μας τους καλούς και τους κακούς, όλους τους δροσίζει, όλα τα σπίτια τα ποτίζει, όλα τα χωράφια. Παντού πέφτει η βροχή. Γίνεσθε, λέει, οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί. Να 'χεις δηλαδή σπάγχνα οικτιρμών, συμπάθεια, αγάπη προς όλους, καλοσύνη, κατανόηση. Τι ωραία πράγματα αυτά. Πόσο δύσκολα φυσικά όλ' αυτά. [...]

Μου 'πες μια μέρα πληγώθηκα απ' την αγάπη. Αγάπησα και πληγώθηκα. Και δεν ξέρω αν θυμάσαι τι σου απάντησα. [...] Η αγάπη αυτή καθαυτή ποτέ δεν πληγώνει! Η αγάπη είναι ζωή. Η αγάπη είναι φως. Η αγάπη είναι ανάσα της καρδιάς μας, είναι δυνατή κυκλοφορία του αίματος [...] γεμίζεις ζωής όταν αγαπάς. Η αγάπη δεν σε πληγώνει. Παρ' όλ' αυτά πιστεύω ότι πληγώθηκες, αλλ' όχι εξαιτίας της αγάπης! Εξαιτίας της ανεκπλήρωτης προσδοκίας που είχες να σε αγαπήσουν όταν αγάπησες. Ν' ανταμειφθείς, όταν αγάπησες. Να πάρεις ανταπόδοση κι ανταπόκριση όταν αγάπησες. Γι' αυτό πληγώθηκες. Επειδή περίμενες κάποια πράγματα που δεν στα 'δωσαν, πληγώθηκες. Όταν καταλάβεις όμως ότι η αγάπη, η αληθινή αγάπη, δεν ζητάει, δεν περιμένει, δεν θέλει, τότε δεν θα σε στενοχωρεί αν πάρεις ή αν δεν πάρεις. Όταν λαμβάνεις ανταπόκριση της αγάπης σου θα νιώθεις πάρα πολύ ωραία, θα χαίρεσαι. Αλλά κι όταν δεν λαμβάνεις, δεν θα υποφέρεις. [...]

Γιατί γίνεται τόσο έντονος ο πόνος όταν δεν σ' αγαπά κανείς; Νομίζω γιατί δεν έχουμε νιώσει αγαπημένοι του Θεού. [...] Όταν νιώθεις ότι είσαι αγαπημένος άνθρωπος, αγαπημένο πλάσμα του Χριστού είσαι τόσο πολύ χορτάτος, τόσο πολύ γεμάτη είναι η ψυχή σου, το δοχείο αυτό της καρδιάς σου ξεχειλίζει και μετά δεν σ' ενδιαφέρει να σου δώσουν άλλοι για να γεμίσει η καρδιά σου από αγάπη. Είναι ήδη γεμάτη. Οπότε όταν σου δίνουν, λες, σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Και χαίρεσαι την αδελφική αγάπη, την κοινότητα με τους άλλους, την κοινή ζωή, το κοινό βλέμμα της ζεστασιάς, το φιλί του άλλου, την αγκαλιά, τα χαίρεσαι όλ' αυτά, γιατί είσαι άνθρωπος. Αλλά έχεις την καταπληκτική δυνατότητα και το προνόμιο, να μη σε πειράζει κι όταν δεν στα δώσουν! Γιατί έχεις προσηλωμένη την καρδιά σου και τον νου σου στη μοναδική αξία που σου δίνει ο Χριστός. Κι ακούς τη φωνή του Χριστού μέσα σου που σου λέει: Εγώ σ' αγαπώ... Σ' αγαπώ Εγώ, ο Πλάστης σου, ο Δημιουργός σου, ο Θεός που είναι απόλυτα ανιδιοτελης, ο Χριστός που έχει καθαρή αγάπη, ειλικρίνεια στη σχέση του μαζί μας, που μπορεί να μας σώσει, μπορεί να μας ζωογονήσει. [...]

Η αγάπη του Θεού που σου δίνει αξία είναι διαρκώς παρούσα στη ζωή σου. [...] Αν το 'νιωθες αυτό θα 'νιωθες πρίγκιπας και βασίλισσα και άρχοντας και πάμπλουτος και σπουδαίος άνθρωπος, μοναδική προσωπικότητα, όχι εγωιστικά, αλλά με την αίσθηση ότι είμαι παιδί του Ουράνιου Βασιλέως, παιδί του Θεού, είμαι πλάσμα της αγάπης του Χριστού. Έχω αξία. Κι αν όλοι με φτύσουν κι αν όλοι με μισήσουν κι αν όλοι θελήσουν το κακό μου, μ' αγαπάει ο Θεός μου! Μ' αγαπάει αυτός που αξίζει να μ' αγαπάει. Αυτός που είναι η αγάπη του αξιόπιστη, ζωοδότρα αγάπη, αληθινή αγάπη. Αυτό αν το καταλάβεις δεν θα πληγώνεσαι εύκολα, δεν θα στεναχωριέσαι υπερβολικά. Θα γυρίζεις τον νου σου στον αγαπημένο σου Θεό, στον αγαπημένο σου Χριστό. Θα νιώθεις την αγάπη του Ιησού στην καρδιά σου και δεν θα σε πειράζει τίποτα απ' τις αγάπες των ανθρώπων είτε σ' τις δίνουν, είτε δεν σ' τις δίνουν. Και τότε ξέρεις τι ωραία, θα ελκύεις και την ανθρώπινη αγάπη! [...]

Καταλαβαίνεις τελικά ότι η αγάπη πρέπει να κάνει υπερβάσεις. Η αγάπη θέλει κι ένα ρίσκο. Δεν γίνεται να τα 'χεις όλα σίγουρα στη ζωή σου. Η αγάπη θα πει να κάνεις κι ένα άλμα στο κενό! Να πεις, του λέω, του λέω, του λέω, δεν θέλει να μ' ακούσει! Το μόνο που μπορώ να συνεχίσω, είναι να το αγαπώ το παιδί μου. Δεν μπορώ να συνεχίζω να το καταπιέζω, να το κυνηγάω από πίσω, αλλά να το αγαπώ θα συνεχίσω. Κι αυτό καλύπτει την ψυχή του παιδιού, τη σκεπάζει, νιώθει την αγάπη, νιώθει την ελευθερία που του δίνεις. Είναι η καλύτερη επένδυση, η καλύτερη κίνηση! [...]

Δεν προβληματίζεσαι, ότι η αγάπη σου έχει τον τίτλο της αγάπης, αλλά δεν έχει την ποιότητα της αγάπης; Δεν αρκεί να κρατάς την πινακίδα που λέει «Αγάπη». Το θέμα είναι να βγάζεις αγάπη από μέσα σου κι ας φαίνεται ότι βγάζεις αδιαφορία. [...]

Όλοι έχουμε ανασφάλειες. Λέμε, άραγε μας αγαπάνε; [...] Δεν είναι εγωισμός το χάδι που κάνεις στην ψυχή του άλλου. Τα 'χουμε μπερδέψει μερικές φορές και γινόμαστε σκληροί, ενώ νομίζουμε ότι αυτό είναι ασκητικότητα. Γινόμαστε απόμακροι, ενώ νομίζουμε ότι αυτό είναι νηπτικότητα. [...] Δεν είναι αυτή η αγάπη, δεν είναι αυτή ούτε η άσκηση. Ο ασκητής είναι γλυκός άνθρωπος. [...]

Η σιωπή του Χριστού είναι πολύ συγκινητική. Δεν μιλάει γιατί είναι στον σταυρό πάλι και μας κοιτάει και δεν λέει τίποτα. Και λέει δεν μιλάει ο Χριστός αλλά θυμάμαι τι είχε πει «Πάτερ άφες αυτοίς». Αγάπη έβγαλε και στον σταυρό! [...] Αυτό κάνε κι εσύ, και πες Χριστέ μου [...], σε παρακαλώ, βοήθησέ με να 'χω την καρδιά μου σαν την καρδιά σου και δώσ' του (ενν. σ' αυτόν που μ' έβλαψε) τα δώρα της αγάπης σου. [...] Άλλαξέ με Κύριε και κάνε την καρδιά μου σαν την καρδιά σου και μάθε με ν' αγαπώ όπως αγαπάς Εσύ, αλλιώς δεν είμαι Χριστιανός! [...] Πώς θα παρουσιαστώ μπροστά σου; Τι θα πω, αν δεν μάθω ν' αγαπώ;

Νιώθεις τον άλλο αντίπαλο, δεν νιώθεις ότι είμαστε ένα, δεν είμαστε εχθροί. Τι θα χωρίσουμε; Τι έχουμε να χωρίσουμε; Μετά από εκατό χρόνια πού θα είσαι κι εσύ, πού θα είμαι κι εγώ; Πού θα είμαστε; Μπροστά στον Θεό δεν θα είμαστε; Γιατί να τσακωνόμαστε; Γιατί να μην αγαπιόμαστε; Γιατί να μη συγχωρεθούμε; Μα είμαστε βλάκες, δηλαδή!!! [...] Είμαστε βλάκες! Δεν αγαπάμε κι είναι βλακεία μας αυτό. Είναι βλακεία να μην αγαπάς κι είναι μεγάλη εξυπνάδα, είναι μεγάλη σοφία, είναι μεγάλη αγιότητα, είναι θεϊκό ν' αγαπάς. [...]


π. Ανδρέας Κονάνος 
Πηγή ομιλίας: Αθέατα Περάσματα 

Υ/γ. Σε σένα ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υπέροχη ομιλία που μου έστειλες μα και για όλα!

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Η σωστή εξομολόγηση



- Γιατί μερικές φορές, ενώ η συνείδηση μας ελέγχει, δεν κάνουμε τον ανάλογο αγώνα, για να διορθωθούμε;

- Αυτό μπορεί να συμβεί και από ένα τσάκισμα ψυχικό. Όταν είναι κανείς πανικοβλημένος από κάποιον πειρασμό, θέλει να αγωνισθεί, αλλά δεν έχει διάθεση, δεν έχει ψυχική δύναμη. Τότε πρέπει να τακτοποιηθεί εσωτερικά με την εξομολόγηση. Με την εξομολόγηση παρηγοριέται, τονώνεται και ξαναβρίσκει με την Χάρη του Θεού το κουράγιο για αγώνα. Αν δεν τακτοποιηθεί, μπορεί να του έρθει και άλλος πειρασμός, οπότε, θλιμμένος όπως είναι, τσακίζεται περισσότερο, τον πνίγουν οι λογισμοί, απελπίζεται και μετά δεν μπορεί να αγωνισθεί καθόλου.

- Και αν αυτό συμβαίνει συχνά; 

- Αν συμβαίνει συχνά, πρέπει ο άνθρωπος να τακτοποιείται συχνά, να ανοίγει την καρδιά του στον πνευματικό, για να παίρνει κουράγιο. Και όταν τακτοποιηθεί, πρέπει να βάλει τη μηχανή να τρέξει, να αγωνισθεί φιλότιμα και εντατικά, για να πάρει καταπόδι τον έξω από 'δώ.

- Γέροντα, όταν δεν αισθάνομαι την ανάγκη για εξομολόγηση, τι φταίει;

- Μήπως δεν παρακολουθείς τον εαυτό σου; Η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Να πηγαίνεις και απλά να λες τις αμαρτίες σου. Γιατί, τι νομίζεις; Πείσμα δεν έχεις; Εγωισμό δεν έχεις; Δεν πληγώνεις την αδελφή; Δεν κατακρίνεις; Μήπως εγώ τι πηγαίνω και λέω; Θύμωσα, κατέκρινα... και μου διαβάζει ο πνευματικός τη συγχωρητική ευχή. Αλλά και οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος. Όταν πήγαινα στον παπα-Τύχωνα να εξομολογηθώ, δεν είχα τίποτε σοβαρό να πω και μου έλεγε: Αμμούδα, παιδάκι μου, αμμούδα! Οι μικρές αμαρτίες μαζεύονται και κάνουν έναν σωρό αμμούδα, που είναι όμως βαρύτερη από μια μεγάλη πέτρα. Ο άλλος που έχει κάνει ένα αμάρτημα μεγάλο, το σκέφτεται συνέχεια, μετανοεί και ταπεινώνεται. Εσύ έχεις πολλά μικρά. Εάν όμως εξέτασεις τις συνθήκες με τις οποιες εσύ μεγάλωσες και τις συνθήκες με τις οποίες μεγάλωσε ο άλλος, θα δεις ότι είσαι χειρότερη από εκείνον. 

Να προσπαθείς επίσης να είσαι συγκεκριμένη στην εξομολόγησή σου. Δεν φθάνει να πει κανείς λ.χ. ζηλεύω, θυμώνω κ.λπ., αλλά πρέπει να πει τις συγκεκριμένες πτώσεις του, για να βοηθηθεί. Και όταν πρόκειται για κάτι βαρύ, όπως η πονηριά, πρέπει να πει και πώς σκέφθηκε και πώς ενήργησε αλλιώς κοροϊδεύει τον Χριστό. Αν ο άνθρωπος δεν ομολογεί την αλήθεια στον πνευματικό, δεν του αποκαλύπτει το σφάλμα του, για να μπορέσει να τον βοηθήσει, παθαίνει ζημιά, όπως και ο άρρωστος κάνει μεγάλο κακό στην υγεία του, όταν κρύβει την πάθησή του από τον γιατρό. Ενώ, όταν εκθέτει τον εαυτό του όπως ακριβώς είναι, τότε ο πνευματικός μπορεί να τον γνωρίσει καλύτερα και να τον βοηθήσει πιο θετικά. 

Ύστερα, όταν κανείς αδικήσει ή πληγώσει με τη συμπεριφορά του έναν άνθρωπο, πρέπει πρώτα να πάει να του ζητήσει ταπεινά συγχώρηση, να συμφιλιωθεί μαζί του, και έπειτα να εξομολογηθεί την πτώση του στον πνευματικό, για να λάβει την άφεση. Έτσι έρχεται η Χάρις του Θεού. Αν πει το σφάλμα του στον πνευματικό, χωρίς προηγουμένως να ζητήσει συγχώρηση από τον άνθρωπο που πλήγωσε, δεν είναι δυνατόν να ειρηνεύσει η ψυχή του, γιατί δεν ταπεινώνεται. Εκτός αν ο άνθρωπος που πλήγωσε έχει πεθάνει ή δεν μπορεί να τον βρει, γιατί άλλαξε κατοικία και δεν έχει τη διεύθυνσή του, για να του ζητήσει, έστω και γραπτώς, συγγνώμη, αλλά έχει διάθεση να το κάνει, τότε ο Θεός τον συγχωρεί, γιατί βλέπει τη διάθεσή του.

- Αν, Γέροντα, ζητήσουμε συγχώρεση και δεν μας συγχωρήσει;

- Τότε να κάνουμε προσευχή να μαλακώσει ο Θεός την καρδιά του. Υπάρχει όμως περίπτωση να μη βοηθάει ο Θεός να μαλακώσει η καρδιά του, γιατί, αν μας συγχωρήσει, μπορεί να ξαναπέσουμε στο ίδιο σφάλμα. 

- Γέροντα, όταν κανείς κάνει ένα σοβαρό σφάλμα, υπάρχει περίπτωση να μην μπορεί να το εξομολογηθεί αμέσως;

- Γιατί να το αφήσει; Για να ξινίσει; Όσο κρατάς ένα χαλασμένο πράγμα, τόσο χαλάει. Γιατί να αφήσει να περάσουν ένας-δύο μήνες για να πάει στον πνευματικό να το εξομολογηθεί; Να πάει το συντομότερο. Αν έχει μια πληγή ανοιχτή, θα αφήσει να περάσει ένας μήνας, για να τη θεραπεύσει; Ούτε να περιμένει να πάει, όταν θα έχει πολύ χρόνο ο πνευματικός, για να έχει πιο πολλή άνεση. Αυτό το ένα σφάλμα, τακ-τακ να το λέει αμέσως και μετά, όταν ο πνευματικός θα έχει χρόνο, να πηγαίνει για πιο πολύ, για μια συζήτηση κ.λπ. Δεν χρειάζεται ώρα πολλή για να δώσω εικόνα του εαυτού μου. Όταν η συνείδηση δουλεύει σωστά, δίνει ο άνθρωπος με δυο λόγια εικόνα της καταστάσεώς του. Όταν όμως υπάρχει μέσα του σύγχυση, μπορεί να λέει πολλά και να μη δίνει εικόνα. Να, βλέπω, μερικοί μου γράφουν ολόκληρα τετράδια, είκοσι-τριάντα σελίδες αναφοράς με μικρά γράμματα, και μερικές σελίδες υστερόγραφο... Όλα αυτά που γράφουν, μπορούσαν να τα βάλουν σε μια σελίδα.


 γ. Παΐσιος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...