Η δική σου ελευθερία

ΜΑΘΗΜΑ ΣΕΒΑΣΜΟΥ

Ένα μάθημα, για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να σεβόμαστε τις επιλογές των ανθρώπων που αγαπάμε... Ακόμη κι αν οι επιλογές τους κάποιες φορές μας πληγώνουν... 

- Πήγαινε καλέ μου.

- Δηλαδή δεν με αγαπάς;

- Σ' αγαπώ πάρα πολύ. 

- Θέλεις να φύγω; 

- Καθόλου..! 

- Δεν πονάς; 

- Πονάω. 

- Τότε γιατί δεν κάνεις τίποτα; 

- Κάνω...!

- Τι; 

- Σε σέβομαι! Αν μπορείς να κοιτάξεις τα μάτια μου που είναι δακρυσμένα, αν μπορείς να δεις την καρδιά μου πόσο σ' αγαπά...! Aλλά όλα αυτά τα βάζω μετά από τη δική σου ελευθερία. Πάνω απ' όλα εσύ. Εσύ τι θέλεις... Θέλω να κάτσεις κοντά μου επειδή μ' αγαπάς. Κάνε τις επιλογές σου. Εγώ θα είμαι πάλι μαζί σου κι ας είσαι μακριά. 

-Μα πώς θα 'σαι μαζί μου; Εγώ φεύγω! Εσύ τι θα κάνεις; 

-Θα' μαι μαζί σου! 

-Μα πώς θα 'σαι μαζί μου; Αφού τώρα στρίβω στον δρόμο στο βάθος και χάθηκα πια. 

-Θα 'μαι μαζί σου. Εγώ θα 'μαι μαζί σου. Γιατί εγώ θα σ' αγαπάω. Θα 'μαι εδώ, αλλά θα 'μαι εκεί. Θα 'μαι απαλά. Δεν θα 'μαι καταπιεστικά, ούτε ενοχικά, να σε πνίγω στις ενοχές, αλλά με απεριόριστο σεβασμό, με τεράστια υπομονή και πολύ μεγάλη αγάπη. Θα σε κυκλώνω, θα σε περικυκλώνω με την αγάπη μου... Μα εσύ θα είσαι ελεύθερος. Ελεύθερος να ζήσεις τη ζωή σου μακριά από μένα... 

Μπορούμε να το κάνουμε αυτό;;;

Να περικυκλώνουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, να το τυλίγουμε στην προσευχή μας, δίχως να καταπιέζουμε...; Να το αφήνουμε να ακολουθεί τα μονοπάτια που επιθυμεί, χωρίς να του κλείνουμε τους δρόμους; Ακόμη κι αν οι δρόμοι αυτοί οδηγούν μακριά από εμάς...


Ας ζητήσουμε συγνώμη σε όλους τους δικούς μας ανθρώπους, για την ανεπάρκειά μας στην αγάπη. Στους παρόντες και στους απόντες. Κι αν κάποιος δικός μας άνθρωπος, έρθει με μία τέτοια συγνώμη μπροστά μας, ας του απαντήσουμε με μία αγκαλιά... Η ζεστή αγκαλιά κάνει θαύματα..!

Να είστε όλοι καλά!

Πηγή: Αποστάγματα καρδιάς (24/2/2012)

Η αλήθεια της ελευθερίας στην αλήθεια της αγάπης

Ο ΓΑΜΟΣ, ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Β' ΜΕΡΟΣ)

Αν ο γάμος είναι το μυστήριο της αγάπης, τότε δεν μπορεί παρά να έχει μαρτυρικό και σταυρώσιμο χαρακτήρα. Η αυθεντική αγάπη είναι σταυρός, γι’ αυτό και στο γάμο «εκφράζεται με τη μορφή του τέλειου δώρου, σύμφωνα με το πρότυπο της θυσίας του Χριστού» (Εφ. ε' 25-32). Ο Θεός, η αληθινή αγάπη και συνεπώς ο μόνος διδάσκαλος και μάρτυρας της αγάπης, μόνο μια τέτοια αγάπη χαρίζει και ευλογεί, αυξάνει και τελειώνει και φανερώνει σαν το μυστήριο της ζωής και της κοινωνίας. Σ’ αυτήν και μ’ αυτήν ο γάμος γνωρίζεται σαν αληθινό μυστήριο. Το μυστήριο δεν αρνείται την ανθρώπινη πραγματικότητα του γάμου αλλά την ολοκληρώνει. Ο χριστιανικός γάμος είναι ουσιαστικά μια συνάντηση δύο ερωτευμένων ανθρώπων, μια ανθρώπινη αγάπη που μπορεί να μεταμορφωθεί από τη μυστηριακή χάρη του Αγίου Πνεύματος σ’ ένα αιώνιο δεσμό, αδιάλυτο ακόμη κι από το θάνατο. Η μυστηριακή χάρη έρχεται να αυξήσει και να τελειώσει, να δυναμώσει και να αγιάζει την αγάπη των συζύγων και συμβίων, εκείνων που αμοιβαία αλληλοανακαλύπτονται και αλληλοσυμπληρώνονται. Το βασικό αίτημα της ιερής Ακολουθίας του εκκλησιαστικού μυστηρίου του γάμου είναι η πραγματοποίηση της ενότητας και της κοινωνίας των νυμφευομένων στο πλήρωμα της τέλειας και χαριτωμένης αγάπης. Ο Θεός ευλογεί και τελειώνει την αγαθή διάθεση και την ελεύθερη απόφαση του ανθρώπου να επιχειρήσει τα αδύνατα για τις δυνάμεις του και τα υπέρλογα για τη λογική του. Αυτή είναι η άμετρη δυνατότητα της αγάπης που είναι θεία δωρεά και όχι ανθρώπινο εφεύρημα, για να μπορεί τότε να αμφιταλαντεύεται στην αστάθεια και την ασυνέπεια των ανθρώπινων γνωμών, να διαστρέφεται στην υποκατάσταση ή αντικατάστασή της από το σεξ και τον έρωτα, να καταπνίγεται στους σαρκικούς, λογικούς, ηθικούς και κοσμικούς περιορισμούς. Μόνο η αγάπη «η τον Θεόν αίτιον έχουσα, ως πηγή εστί βρύουσα και ουδέποτε τα ρεύματα αυτής ανακόπτεται και ανελλιπής η ύλη αυτής» (Ισάακ ο Σύρος).

Εδώ θεμελιώνεται το γεγονός του εκκλησιαστικού μυστηρίου του γάμου, ενσωματωμένου στο ευχαριστιακό μυστήριο, όπου βέβαια δεν κυριαρχεί η τελετή, αλλά απαιτείται η ποιότητα των νυμφευομένων, που εκφράζεται στην ανόθευτη αγάπη, στην «πίστιν δι’ αγάπης ενεργουμένην» (Γαλ. 5,6). Ο γάμος δεν μπορεί να είναι μια απλή συναίνεση, συμφωνία ή συμβόλαιο, που προσδιορίζεται από εξωτερικές-νομικές αρχές, αλλά μυστήριο απελεύθερο από κάθε ηθικιστική υποκρισία και κοινωνική ματαιοδοξία και τελειωμένο στο πλήρωμα της χριστιανικής αγάπης, της αγάπης του Θεού, που προσδίνει όλη τη μοναδικότητά του. Η αγάπη είναι η μοναδική δυνατότητα υπάρξεως του ανθρώπου και τελειώσεώς του μέσα στη χάρη. Η αμαρτία δεν είναι παρά η απόρριψη αυτής της δυνατότητας υπάρξεως και τελειώσεως, η απόλυτη αδυναμία και κατάλυση της αγάπης. Η Εκκλησία και τα μυστήριά της ενσαρκώνουν και πάλι αυτή τη δυνατότητα, το μυστήριο της χριστιανικής και ενεργού αγάπης, σαν αδιάκοπη άσκηση της ελευθερίας του ανθρώπου μέσα στη χάρη του Πνεύματος. Πόσο πραγματικός είναι ο λόγος πως η αληθινή και ζωντανή αγάπη είναι «ένας σοφός δάσκαλος, μα πρέπει να ξέρει κανείς να την αποκτήσει, γιατί αποκτιέται δύσκολα, αγοράζεται ακριβά, με πολύχρονη εργασία, γιατί δεν έχει αξία να αγαπήσεις για μια στιγμή, μα να αγαπάς πάντα. Τυχαία μπορεί κι ο καθένας να αγαπήσει, ακόμη κι ο μοχθηρός». Εδώ καταλαβαίνουμε πόσο το εκκλησιαστικό μυστήριο, η μυστηριακή χάρη του Πνεύματος ευλογεί, καταξιώνει και τελειώνει την αγάπη των συζύγων σε αγάπη θυσιαστική, μοναδική και αιώνια. Ο γάμος τελειώνεται στο εκκλησιαστικό μυστήριο, γιατί εδώ νικάται η πτώση, η αδυναμία και το αδιέξοδο του ανθρώπου.

Αυτή λοιπόν είναι η μεγάλη δωρεά του εκκλησιαστικού μυστηρίου του γάμου: Μας χαρίζει εκείνο που ο άνθρωπος, παρά τα πλούσια αισθήματα και τους φλογερούς έρωτές του, δεν μπορεί να κατορθώσει. δηλαδή την «καθ’ υπερβολήν οδόν» της αγάπης που πρώτος άνοιξε και ακολούθησε ο Χριστός, με όλη την ένσαρκη οικονομία Του. Μας χαρίζει τη χάρη της τελειώσεως της ελευθερίας ή του έρωτά μας, στην ελεύθερη αγάπη ή στον πόθο του πλησίον, του άνδρα ή της γυναίκας μας. Μας δίνει τη δυνατότητα να εκφράσουμε την αλήθεια της ελευθερίας στην αλήθεια της αγάπης, που είναι η πιο βαθιά δίψα της αλήθειας του είναι και που έχει «διδάσκαλον την Αγίαν Τριάδα». Ο γάμος έρχεται να θεραπεύσει με τρόπο απόλυτα συγκεκριμένο την πληγή που άνοιξε η πτώση στη σάρκα του κόσμου, δηλαδή την άρνηση της κοινωνίας της αγάπης. «Το ξύλο της ζωής είναι η αγάπη του Θεού από την οποία ξέπεσε ο Αδάμ κι έχασε για πάντα τη χαρά» (Ισαάκ ο Σύρος). [...]

Ο γάμος είναι το μυστήριο της αγάπης του άνδρα και της γυναίκας που καμιά ανθρώπινη αντιξοότητα δεν μπορεί να καταστρέψει. Στο συγκεκριμένο πρόσωπο του άντρα ή της γυναίκας μου συναντώ τον πραγματικό, τον υπαρκτό πλησίον μου, που πρέπει να αγαπώ σαν τον εαυτό μου, για να πραγματοποιηθεί «εις σάρκα μίαν», η ενότητα, ο γάμος, η συζυγία, η συμβίωση. Για να καταξιωθεί ο αληθινός εαυτός μου, η ίδια μου η φύση, που είναι κοινωνική, ή αν θέλετε ερωτική, φορέας και μάρτυρας της αγαπητικής κοινωνίας και ενώσεως. Ο χριστιανικός γάμος είναι μυστήριο της μεταμορφώσεως της ανθρώπινης υπάρξεως και της επεκτάσεως της ανθρώπινης προσωπικότητας, της προσωπικής κοινωνίας και ολοκληρώσεως του ανθρώπου, του άνδρα και της γυναίκας, του άνδρα στη γυναίκα και της γυναίκας στον άνδρα, σε μια ελεύθερη αφοσίωση και αφομοίωση, προσφορά και ευθύνη, που φανερώνει και καθιστά τον άνδρα και τη γυναίκα συμβίους και συζύγους. Μόνο στο επίπεδο της αγάπης ο γάμος είναι χαρά, και δεν είναι τυχαίο πως ο Χριστός με το πρώτο του θαύμα στον γάμο εν Κανά, επισκέπτεται και συμμετέχει και στηρίζει τη χαρά των ανθρώπων, γιατί όποιος αγαπά τους ανθρώπους, αγαπά και τη χαρά τους. Χωρίς χαρά δεν μπορείς να ζήσεις αλλά και χωρίς αγάπη δεν μπορείς να χαίρεσαι.

Η αστική νοοτροπία για το γάμο ή η κακώς εννοούμενη αξιοπρέπεια και προσωπικότητα μετέβαλε τους συμβίους – συζύγους σε κυρίους, τους έριξε στον ατέλειωτο αγώνα όχι της αλληλοπεριχωρήσεως και αλληλοσυμπληρώσεως, αλλά της ανεξαρτητοποιήσεως και της κυριαρχίας του ενός πάνω στον άλλο. Όλη αυτή η παρέκκλιση τους αιχμαλώτισε στην αμοιβαία καχυποψία, στην πλήξη μιας άχαρης και ανεόρταστης ζωής, ή στην τυπική και αγχώδη διεκπεραίωση των υποχρεώσεών τους, στην καθημερινά διευρυνόμενη αντίθεση και αλληλοαπομόνωσή τους. Το σημαντικό δεν είναι να ζούμε στο ίδιο σπίτι, κάτω από το ίδιο νομικό ή κοινωνικό καθεστώς, αλλά το πώς θα περπατήσουμε στην εν Χριστώ καινότητα και κοινότητα ζωής, που τον επίπονο δρόμο της μας ανοίγει και μας κάνει δυνατό μόνο η αγάπη. Ο γάμος είναι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα προς την αγιότητα και την τέλεια αγάπη, ή προς την αγιότητα μέσα στην τέλεια αγάπη. Και να πως η ορθόδοξη άσκηση εικονίζει την τέλεια αγάπη: «Ει δυνατόν ην μοι ευροίν κελεφόν (λεπρό), και δούναι αυτώ το εμόν σώμα και λαβείν το αυτού, ηδέως είχον. αύτη γαρ εστίν η τελεία αγάπη» (αββάς Αγάθων)

πρωτ. Μιχαήλ Καρδαμάκης

Πηγή: Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Κλεισσούς Ορεστιάδος

Υ/γ. Σ.Α.π.

Μὴ ἀφίης ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν!

ΠΕΡΙ ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑΣ

Κάποιος χριστιανός πήγε να συμβουλευθεί τον Αββά Σιλουανό.

-Έχω ένα θανάσιμο εχθρό, πάτερ, του είπε. Τα κακά που μου έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος είναι αναρίθμητα. Προ καιρού κέρδισε με απάτη ένα μεγάλο κομμάτι από το χωράφι μου. Με συκοφαντεί, κακολογεί κι εμένα και την οικογένειά μου. Πριν λίγες ημέρες έμαθα πως αποπειράθηκε να με δηλητηριάσει. Είμαι αποφασισμένος να τον παραδώσω στη δικαιοσύνη.

- Κάνε όπως θέλεις, του είπε με αδιαφορία ο Αββάς Σιλουανός.

- Δεν νομίζεις, πάτερ, πως όταν τιμωρηθεί και μάλιστα αυστηρά, θα σωθεί η ψυχή του; ρώτησε ο άνθρωπος, που τώρα άρχισε να ενδιαφέρεται και για την ψυχική ωφέλεια του εχθρού του.

- Κάνε ό,τι σε αναπαύει, είπε με το ίδιο ύφος ο Όσιος.

- Πηγαίνω, λοιπόν, στον δικαστή κατ' ευθείαν, είπε ο χριστιανός και σηκώθηκε να φύγει.

- Μη βιάζεσαι τόσο, του είπε ο Όσιος. Ας προσευχηθούμε πρώτα να κατευοδώσει ο Θεός την πράξη σου.

Άρχισε το «Πάτερ ἡμῶν». «Καὶ μὴ ἀφίης ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς οὐδὲ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν», ακούστηκε να λέγει μεγαλοφώνως ο Όσιος, σαν έφτασε σ' αυτόν τον στίχο.

- Λάθος, Αββά, δεν λέγει έτσι η Κυριακή Προσευχή, διόρθωσε ο χριστιανός.

- Έτσι όμως είναι, αποκρίθηκε μ' όλη του την απάθεια ο Γέροντας. Αφού αποφάσισες να παραδώσεις τον αδελφό του στον δικαστή, ο Σιλουανός δεν κάνει άλλη προσευχή για σένα.

Πηγή: περιοδ. Χρυσοπολίτισσα, τεύχ. 5, Ιανουάριος-Μάρτιος 2012, έκδ. Ι.Ν. Παναγίας Χρυσοπολίτισσας Λάρνακας, σ. 18.

Στη θάλασσα της πίστης

Εγώ ειμί

Μετά την τελευταία πέτρα,

το βάδισμα πάνω στη θάλασσα της πίστης.

Εκεί, ο καθένας

και οι δισταγμοί του.

Όμως, «θαρσείτε».

Αυτός, μετά τον χορτασμό,

«περιπατών

επί της θαλάσσης»,

έρχεται.

Ενάντιος ο άνεμος

αλλά «μη φοβείσθε».

Ώρα «τετάρτη δε

φυλακή της νυκτός».

Μια νύχτα λευκή,

σαν την αγρύπνια

της φωτογραφίας.

Γεννάει φαντάσματα.

«Ελθέ».

Και εγώ, ολιγόπιστος,

σαν άλλος Πέτρος,

ανταποκρίνομαι

στο κάλεσμα Του.

Έπειτα, βυθίζομαι, κραυγάζοντας,

«Κύριε, σώσον με».

Νίκος Μανωλόπουλος

Πηγή: Σταυροδρόμι (19/8/2011)

«Παράλογη» υπακοή

 

Οι «παράλογες» εντολές του γέροντα αποκτούν νόημα αργότερα, όταν αποκαλύπτεται η αξία της υπακοής και της ταπείνωσης στην πνευματική ζωή. 

«Η υπακοή είναι μεγαλύτερη αρετή από τη νηστεία και την προσευχή!»

 

«Η ψυχή δεν πρέπει να συγχύζεται ούτε από τον έπαινο, ούτε από τον θυμό, ούτε από τις προσβολές.»

 

Περισσότερα στο απόσπασμα της ταινίας «Ψυχοφελείς Ιστορίες και Παραβολές», λευκορωσικής παραγωγής.

Μετάφραση: Ευγενία Τελιζένκο.
Υποτιτλισμός: Ενορία Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Πηγή: κανάλι Pankrestos

Ο Θεός δεν αφίσταται από κανέναν άνθρωπο

Η συγκλονιστική ομιλία του μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιου για την άδικη, παράλογη και επονείδιστη προφυλάκιση του γέροντα Εφραίμ, ηγουμένου της Ι.Μ. Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους. Η ομιλία εκφωνήθηκε σε μια αλλιώτικη διαμαρτυρία στις 28/12/2011 έξω από την Πρεσβεία της Ελλάδος στη Λευκωσία.

Μέρος Α'


Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα βρισκόμασταν σ' αυτήν την ώρα. Την τόσο δύσκολη, την τόσο θλιβερή και την τόσο γεμάτη ντροπή με την πράξη που έγινε με τη φυλάκιση του γέροντος Εφραίμ. [...]

Ασφαλώς ο Θεός παρακολουθεί και την κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας. Ο Θεός δεν αφίσταται από κανέναν άνθρωπο, αλλά συμπαρίσταται ο Ίδιος προσωπικά σε κάθε ένα που δοκιμάζεται, σε κάθε ένα ο οποίος αδικείται, σε κάθε ένα ο οποίος Του μοιάζει. Γιατί κάθε αδικημένος άνθρωπος, όπως έλεγε ο γέροντας Παΐσιος, μοιάζει με τον αδικημένο Χριστό. Κι ο Χριστός εισέρχεται στην καρδιά του ανθρώπου αυτού και μένει μαζί του και γίνεται η καρδιά του πραγματικά βασιλειά του Θεού επί της γης.

Ψάλαμε, αδελφοί μου, αυτές τις μέρες, τις ημέρες των Χριστουγέννων, υμνώντας τη γέννηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός». Μας προτρέπει η Εκκλησία μέσα από την εμπειρία της να ανατρέξουμε να δούμε πού εγεννήθηκε ο Χριστός, γιατί αυτό έχει μεγάλη σημασία για όλους μας. [...]

Κι αν αυτήν την ώρα θέλομε να ψάξομε να δούμε πού είναι ο Χριστός, σίγουρα δεν θα τον δούμε μέσα στα μέγαρα των ανθρώπων του κόσμου τούτου, ούτε μέσα στους ανθρώπους οι οποίοι φαίνονται ευτυχισμένοι κατά κόσμον, μέσα στην κοσμική φαντασία. Αλλά οπωσδήποτε ο Χριστός γεννάται στις καρδιές των ταπεινών ανθρώπων που Τον αγαπούν, σ' αυτές τις καρδιές που Tον αναζητούν και ιδιαίτερα σήμερα ο Χριστός γεννάται εις τον Κορυδαλλό, όπου ο γέροντας Εφραίμ ευρίσκεται κεκλεισμένος, ευρίσκεται φυλακισμένος, γιατί ηθέλησε να προασπιστεί τα δικαιώματα της Μονής του, γιατί με την παρουσία του έφερε την Ορθοδοξία σε μεγάλα ύψη πνευματικά, γιατί προέβαλε την Ορθόδοξη Εκκλησία στα πέρατα του κόσμου.

Δυστυχώς δεν είναι παράξενο το ότι συμπεριφερόμαστε με αυτόν τον τρόπο. Η ιστορία του ανθρωπίνου γένους έχει πολλά τέτοια παραδείγματα. Ο ίδιος ο Χριστός είπε εις τους δικούς Του πατριώτες κατά σάρκα: «τίνα των προφητών ουκ εδίωξαν οι πατέρες ημών;» Αυτή είναι η πορεία των αγίων, αυτή είναι η πορεία των μιμητών του Χριστού, αυτή είναι η πορεία όσων θέλουν να Του μοιάσουν. Και βέβαια όταν κανείς βάζει το χέρι του στο αλέτρι ξέρει ότι πρέπει να βαδίσει τον δρόμο αυτό μέχρι τέλους, χωρίς να στραφεί καθόλου στα οπίσω, χωρίς να δειλιάσει, χωρίς να σκεφτεί το δικό του συμφέρον ή τη δική του υστεροβουλία ή οτιδήποτε άλλο αφορά τη δική του ιδιοτέλεια. Γι' αυτό και κάθε άνθρωπος που αγαπά τον Θεό βαδίζει τον δρόμο του με υπομονή, μετά πολλών θλίψεων, μετά πολλής δυσκολίας. Αλλά αυτό γίνεται για τον ίδιο πηγή χάριτος. 

Μπορώ να σας ομολογήσω ότι είμαι βέβαιος ότι αυτό για τον γέροντα Εφραίμ είναι μια μεγάλη δωρεά της Χάριτος του Θεού, όπως μεγάλη δωρεά ήταν η Σταύρωση του Χριστού για όλο τον κόσμο. Ο Χριστός με τον σταυρό Του έσωσε τον άνθρωπο, αυτοί όμως που τον εσταύρωσαν εχάθηκαν. Ο Νέρωνας, ο αυτοκράτορας της Ρώμης, και όλοι εκείνοι οι αυτοκράτορες που εγέμισαν τον παράδεισο με εκατομμύρια μάρτυρες σίγουρα έδωσαν στην Εκκλησία έναν πλούτο ακαταμάχητο, την πληθύ των αγίων μαρτύρων, τα αίματα των αγίων μαρτύρων πάνω στα οποία ιδρύθηκε και στερεώθηκε η Εκκλησία. Αλλά οι ίδιοι χάθηκαν, οι ίδιοι απωλέσθηκαν γιατί αυτό το έκαναν κινούμενοι από τα πάθη τους, κινούμενοι από το σκότος της ειδωλολατρίας, στο οποίο ευρίσκονταν.

Και ο γέροντας θα εξέλθει απ' αυτήν τη δοκιμασία, όταν ο Θεός κρίνει ότι τελείωσε αυτός ο χρόνος. Θα εξέλθει σίγουρα δυνατότερος και σίγουρα αγιότερος. Θα γευθεί εκεί μέσα στο κελί, στο δύσκολο κελί της φυλακής, την παρουσία του Χριστού και θα καταλάβει πόσο μεγάλη χάρη λαμβάνει η ψυχή του ανθρώπου εν μέσω πολλών θλίψεων. Αλλά όμως οι αδικήσαντες και οι κρίναντες αυτήν την πράξη ασφαλώς δεν θα γευθούν αυτήν τη χαρά, μάλλον αντί αυτού θα γευθούν το σκότος της δικής τους κατάστασης, των δικών τους έργων. [...]

Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ αυτό το βράδυ για να εκφράσουμε τη διαμαρτυρία μας ειρηνικά μέσα σ' ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Να πούμε ότι αυτό που έγινε δεν το δεχόμαστε, δεν μας εκφράζει. Αυτό το πράγμα δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε στην ψυχή μας. Γιατί κι αυτοί που κρίνουν δεν είναι αλάνθαστοι, γιατί κι αυτοί πρέπει να κρίνονται. [...]

Πού είναι όλοι αυτοί οι οποίοι κατέστρεψαν την Ελλάδα, όλοι αυτοί που κατέφαγαν τον δημόσιο πλούτο, όλοι αυτοί οι άνθρωποι πού βρίσκονται τώρα; Κι αν έγιναν αδικήματα αυτά τα έκανε ο γέροντας μόνος του; Όλοι οι υπόλοιποι πού βρίσκονται; Στ' ανάκτορα και στα μέγαρα, βολεμένοι όλοι κρατούντες ο καθένας και αποκομίζοντας τους πλούτους τους. Βέβαια αυτό το αφήνουμε στα χέρια του Θεού, δεν είμαστε εμείς οι οποίοι θα πάρουμε τη δικαιοσύνη στα χέρια μας. Αλλά ας μη μας νομίζουν ότι δεν έχουμε κοινή λογική να καταλάβουμε τι γίνεται, να καταλάβουμε ότι θέλουν εξιλαστήρια θύματα, για να καταλάβουμε ότι αυτοί που τον έβαλαν στη φυλακή το έκαναν για να αποπροσανατολίσουν τον ελληνικό λαό, για να τον κάνουν να ξεχάσει τα πραγματικά του προβλήματα και να στραφεί η προσοχή του αλλού.

Κι εμείς δεν τρώμε κουτόχορτο, καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι έκαμαν! Αλλά θα αποδώσει ο Θεός στον καθένα κατά τα έργα του. Την ανθρώπινη δικαιοσύνη μπορεί να την αποφύγουν, και μπορεί να είναι προστατευμένοι από τους διάφορους νόμους που έκαμαν οι ίδιοι για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους. Τη δικαιοσύνη του Θεού όμως κανένας δεν μπορεί να την αποφύγει. Και θα έρθει ώρα που θα αποδώσουν λόγο εις τον Δίκαιο Κριτή, ο καθένας από μας, για όλες τις πράξεις τις οποίες εκάμαμε. Εκεί αποβλέπομεν. Και εις τον Θεό μόνον έχομε την ελπίδα μας. [...]

Και όλοι αυτοί οι πατέρες τους οποίους εγνωρίσαμε και είδαμε στο πρόσωπό τους τον Χριστό, είδαμε μαρτυρουμένη τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, δεν ήταν άνθρωποι που είχαν κοσμική επιφάνεια, ήταν άνθρωποι ταπεινοί, άνθρωποι που γεύτηκαν την αδικία, που γεύτηκαν τη συκοφαντία, που γεύτηκαν τους διωγμούς, αλλά ο Θεός τους εδικαίωσε. Και όπως ο Ίδιος μας υπεσχέθη «μακάριοι οι κλαίοντες ότι γελάσουσι», έτσι και ο γέροντάς μας ο αείμνηστος έκλαιγε στη ζωή του ολόκληρη υπέρ όλου του κόσμου, αλλά εις την κοίμησή του εγέλασε το λείψανό του και εμαρτύρησε τον λόγο αυτόν τον αψευδή του Χριστού, ότι όντως ο λόγος του Θεού είναι αληθινός. [...]

Πόσες φορές είδαμε δύσκολες στιγμές στη ζωή μας; Αλλά εκεί που ήταν η δυσκολία, εκεί ήταν ο Θεός! Εκεί στη μεγάλη ώρα της δυσκολίας, εκεί ο Θεός ήταν παρών. Γι' αυτό δεν λυπούμαστε τον γέροντα! Δεν ήρθαμε εδώ για να τον λυπηθούμε. Τους εαυτούς μας λυπούμαστε που μας κυβερνούν αυτοί οι άνθρωποι και που οδηγούν την πατρίδα μας στην καταστροφή. Λυπούμαστε για το κατάντημα της Ελλάδος. Λυπούμαστε γιατί βρίσκεται η τύχη της πατρίδας μας στα χέρια ανθρώπων οι οποίοι δεν είναι ικανοί να κυβερνήσουν τον τόπο αυτόν.

Αλλά όμως ελπίζομε εις την ελληνική παράδοση, ελπίζομε εις την παρουσία των αγίων, εις τις ευχές όλων αυτών των ανθρώπων οι οποίοι καθημερινά προσεύχονται. Την Ελλάδα τη στηρίζουν οι άγιοί της, τη στηρίζει η ιστορία της, τη στηρίζει η παρουσία της μέσα στους αιώνες. Κι όσες δυσκολίες κι αν συναντήσομε, ως Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί θα βαδίσομε τον δρόμο μας αναλογιζόμενοι τη βαριά αυτήν κληρονομιά που μας παρέδωσαν οι πατέρες μας και οι ευχές των αγίων μας και η παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.

Δεν μας διαφεύγει το γεγονός ότι αυτή η πράξη δεν στρέφεται εναντίον του γέροντος Εφραίμ. Στρέφεται εναντίον της Εκκλησίας, εναντίον του Αγίου Όρους, εναντίον της Ορθοδοξίας, εναντίον του μοναχισμού!

Τι έχουν να φοβηθούν και τον φυλάνε με όλα αυτά τα περιπολικά; Θα φύγει ο γέροντας; Αν ήθελε να φύγει θα έφευγε εδώ και καιρό. [...] 



Μέρος Β'

Κι ας ακουστεί η προσευχή μας εις τον Θεό της αγάπης. Να φωτίσει αυτούς που κυβερνούν, να κυβερνήσουν τον τόπο επιτέλους προς το καλό, προς το αγαθό, να κοιτάξουν τα πραγματικά τους προβλήματα. Να πάψουν να εθελοτυφλούν και να ψάχνουν να βρουν εξιλαστήρια θύματα. Αλλού είναι τα προβλήματά τους. Δεν είναι στον πατέρα Εφραίμ! Δεν κινδυνεύουν απ' αυτόν, δεν κινδυνεύουν από έναν απλό μοναχό, δεν κινδυνεύουν από κανένα. Εμείς κινδυνεύουμε απ' αυτούς που κυβερνούν! Ο τόπος κινδυνεύει απ' αυτούς.

Γι' αυτό δεν ξέρουν τι να κάνουν, δεν ξέρουν ποιο να βάλουν, δεν βρίσκουν άνθρωπο να τους κυβερνήσει. Φτάσαμε σ' αυτό το χάλι να μην έχομε άνθρωπο να κυβερνήσει τον τόπο. Ψάχνουμε να βρούμε ένα ικανό να σταθεί μπροστά, να πάρει τα ηνία του τόπου και να τον τραβήξει μπροστά...

Τι κάμνομεν; Ο καθένας στη δική του θέση, στο δικό του πόστο, εκεί που η πρόνοια του Θεού έβαλε  τον κάθε ένα, να αγωνιστούμε, να σταθούμε δυνατοί, ακλόνητοι. Έχουμε μέσα στην ψυχή μας βεβαία την πεποίθηση ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει κανένα: ούτε τον τόπο μας, ούτε την Εκκλησία, ούτε τον γέροντα, ούτε την αδελφότητα της Μονής, ούτε το Άγιο Όρος, ούτε κανένα.

Κι εμείς ξέρομε πολύ καλά, είμαστε αυτόπτες μάρτυρες της αγιότητας και της αληθείας των πατέρων και του Αγίου Όρους. Δεν χρειαζόμαστε να μας τα πει καμιά «καλού-κακού», καμιά απ' όλες αυτές που δεν ξέρουν τι σημαίνει Άγιο Όρος, ούτε δεν είδαν ποτέ τους άνθρωπο του Θεού και δεν μπορούν να καταλάβουν τι γίνεται μέσα σ' αυτούς τους άγιους χώρους καθημερινά.

Εύχομαι, αδελφοί μου, η χάρις του Χριστού μας ο οποίος εγεννήθηκε μέσα στο σπήλαιο για να μας δώσει κουράγιο στη δική μας ζωή, για να μας ενισχύσει να βαδίζομε τον αγώνα μας, να γεννηθεί στις καρδιές όλου του κόσμου, να οδηγήσει τον κόσμο όλο σε οδούς ειρήνης και να δώσει την αγάπη Του στις ψυχές των ανθρώπων, ώστε όλος ο κόσμος να γνωρίσει τον Κύριο και να καταλάβομε ότι αυτό είναι που μας λείπει και τίποτ' άλλο. Αυτό είναι που έχουμε ανάγκη. [...] 

Πηγή: κανάλι O-Tiron

Η πίστη είναι υπόθεση της καρδιάς

Πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια με πλησίασε κάποιος νεαρὸς φοιτητής. Μὲ πολλὴ διστακτικότητα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔνταση τοῦ ἀπαιτητικοῦ ἀναζητητῆ, μοῦ δήλωσε ὅτι εἶναι ἄθεος, ποὺ ὅμως θὰ ἤθελε πολὺ νὰ πιστέψει, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε. Χρόνια προσπαθοῦσε καὶ ἀναζητοῦσε, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα. Συνομίλησε μὲ καθηγητὲς καὶ μορφωμένους. Ἀλλὰ δὲν ἱκανοποιήθηκε ἡ δίψα του γιὰ κάτι σοβαρό. Ἄκουσε γιὰ μένα καὶ ἀποφάσισε νὰ μοιρασθεῖ μαζί μου τὴν ὑπαρξιακὴ ἀνάγκη του. Μοῦ ζήτησε μία ἐπιστημονικὴ ἀπόδειξη περὶ ὑπάρξεως Θεοῦ.

Ξέρεις ὁλοκληρώματα ἢ διαφορικὲς ἐξισώσεις; τὸν ρώτησα. Δυστυχῶς ὄχι, μοῦ ἅπαντα. Εἶμαι τῆς Φιλοσοφικῆς. Κρῖμα! διότι ἤξερα μία τέτοια ἀπόδειξη, εἶπα ἐμφανῶς ἀστειευόμενος. Ἔνιωσε ἀμήχανα καὶ κάπου σιώπησε γιὰ λίγο. Κοίταξε, τοῦ λέω. Συγγνώμη ποὺ σὲ πείραξα λιγάκι. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἐξίσωση, οὔτε μαθηματικὴ ἀπόδειξη. Ἂν ἦταν κάτι τέτοιο, τότε ὅλοι οἱ μορφωμένοι θὰ τὸν πίστευαν. Νὰ ξέρεις, ἀλλιῶς προσεγγίζεται ὁ Θεός. Ἔχεις πάει ποτὲ στὸ Ἅγιον Ὄρος; Ἔχεις ποτὲ συναντήσει κανέναν ἀσκητή; Ὄχι, πάτερ, ἀλλὰ σκέπτομαι νὰ πάω, ἔχω ἀκούσει τόσα πολλά... Ἂν μοῦ πεῖτε, μπορῶ νὰ πάω καὶ αὔριο. Ξέρετε κανέναν μορφωμένο νὰ πάω νὰ τὸν συναντήσω;

-Τί προτιμᾷς; Μορφωμένο ποὺ μπορεῖ νὰ σὲ ζαλίσει, ἢ ἅγιο ποὺ μπορεῖ νὰ σὲ ξυπνήσει;

-Προτιμῶ τὸν μορφωμένο. Τοὺς φοβᾶμαι τοὺς ἁγίους.

-Ἡ πίστη εἶναι ὑπόθεση τῆς καρδιᾶς. Γιὰ δοκίμασε μὲ κανέναν ἅγιο. Πῶς σὲ λένε; ρωτῶ. Γαβριήλ, μοῦ ἀπαντᾷ.

Τὸν ἔστειλα σὲ ἕναν ἀσκητή. Τοῦ περιέγραψα τὸν τρόπο προσβάσεως καὶ τοῦ ἔδωσα τὶς δέουσες ὁδηγίες. Κάναμε κι ἕνα σχεδιάγραμμα. Θὰ πᾶς, τοῦ εἶπα, καὶ θὰ ρωτήσεις τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Εἶμαι ἄθεος, θὰ τοῦ πεῖς, καὶ θέλω νὰ πιστεύσω. Θέλω μία ἀπόδειξη περὶ ὑπάρξεως Θεοῦ. Φοβᾶμαι, ντρέπομαι, μοῦ ἀπαντᾷ. Γιατί ντρέπεσαι καὶ φοβᾶσαι τὸν ἅγιο καὶ δὲν ντρέπεσαι καὶ φοβᾶσαι ἐμένα; ρωτῶ. Πήγαινε ἁπλὰ καὶ ζῆτα τὸ ἴδιο πρᾶγμα.

Σὲ λίγες μέρες, πῆγε καὶ βρῆκε τὸν ἀσκητὴ νὰ συζητάει μὲ κάποιον νέο στὴν αὐλή του. Στὴν ἀπέναντι μεριὰ περίμεναν ἄλλοι τέσσερις καθισμένοι σὲ κάτι κούτσουρα. Ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς καὶ ὁ Γαβριὴλ βρῆκε δειλὰ τὴν θέση του. Δὲν πέρασαν περισσότερα ἀπὸ δέκα λεπτὰ καὶ ἡ συνομιλία τοῦ Γέροντα μὲ τὸν νεαρὸ τελείωσε.

Τί γίνεστε, παιδία; ρωτάει. Ἔχετε πάρει κανένα λουκουμάκι; Ἔχετε πιεῖ λίγο νεράκι; Εὐχαριστοῦμε, Γέροντα, ἀπήντησαν, μὲ συμβατικὴ κοσμικὴ εὐγένεια. Ἔλα ἐδῶ, λέει ἀπευθυνόμενος στὸν Γαβριήλ, ξεχωρίζοντάς τον ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους. Θὰ φέρω ἐγὼ τὸ νερό, πᾶρε ἐσὺ τὸ κουτὶ αὐτὸ μὲ τὰ λουκούμια. Καὶ ἔλα πιὸ κοντὰ νὰ σοῦ πῶ ἕνα μυστικό: Καλὰ νὰ εἶναι κανεὶς ἄθεος, ἄλλα νὰ ἔχει ὄνομα ἀγγέλου καὶ νὰ εἶναι ἄθεος; Αὐτὸ πρώτη φορὰ μοῦ συμβαίνει.

Ὁ φίλος μας κόντεψε νὰ πάθει ἔμφραγμα ἀπὸ τὸν ἀποκαλυπτικὸ αἰφνιδιασμό. Ποῦ ἐγνώρισε τὸ ὄνομά του; Ποιὸς τοῦ ἀποκάλυψε τὸ πρόβλημά του; Τί, τελικά, ἤθελε νὰ τοῦ πεῖ ὁ γέροντας;

- Πάτερ, μπορῶ νὰ σᾶς μιλήσω λίγο; Μόλις ποὺ μπόρεσε νὰ ψελλίσει. Κοίταξε, τώρα σουρουπώνει, πάρε τὸ λουκούμι, πιὲς καὶ λίγο νεράκι καὶ πήγαινε στὸ πιὸ κοντινὸ μοναστήρι νὰ διανυκτερεύσεις. Πάτερ μου, θέλω νὰ μιλήσουμε, δὲν γίνεται; Τί νὰ ποῦμε, ρὲ παλληκάρι; Γιὰ ποιὸν λόγο ἦλθες;

Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ἔνιωσα ἀμέσως νὰ ἀνοίγει ἡ ἀναπνοή μου, ἀφηγεῖται. Ἡ καρδιά μου νὰ πλημμυρίζει ἀπὸ πίστη. Ὁ μέσα μου κόσμος νὰ θερμαίνεται. Οἱ ἀπορίες νὰ λύνονται χωρὶς κανένα λογικὸ ἐπιχείρημα, δίχως καμία συζήτηση, χωρὶς τὴν ὕπαρξη μιᾶς ξεκάθαρης ἀπάντησης. Γκρεμίσθηκαν μέσα μου αὐτομάτως ὅλα τὰ ἄν, τὰ γιατί, τὰ μήπως καὶ ἔμεινε μόνον τὸ πῶς καὶ τὸ τί ἀπὸ δῶ κι ἐμπρός.

Ὅ,τι δὲν τοῦ ἔδωσε ἡ σκέψη τῶν μορφωμένων, τοῦ τὸ χάρισε ὁ εὐγενικὸς ὑπαινιγμὸς ἐνὸς ἁγίου, ἀποφοίτου μόλις τῆς τέταρτης τάξης τοῦ δημοτικοῦ. Οἱ ἅγιοι εἶναι πολὺ διακριτικοί. Σοῦ κάνουν τὴν ἐγχείρηση χωρὶς ἀναισθησία καὶ δὲν πονᾷς. Σοῦ κάνουν τὴν μεταμόσχευση χωρὶς νὰ σοῦ ἀνοίξουν τὴν κοιλιά. Σὲ ἀνεβάζουν σὲ δυσπρόσιτες κορυφὲς δίχως τὶς σκάλες τῆς κοσμικῆς λογικῆς. Σοῦ φυτεύουν τὴν πίστη στὴν καρδιά, χωρὶς νὰ σοῦ κουράσουν τὸ μυαλό.

Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Νικολάου

Περιοδικὸ Πεμπτουσία, τ. 22, Δεκέμβριος 2006 - Μάρτιος 2007

Αποδελτίωση: www.nectarios.gr

Η τέλεια απόδραση

Ζεις σε μια φυλακή; Νιώθεις πως είσαι δεμένος, παρ'όλη την εξωτερική σου ελευθερία; Αισθάνεσαι φυλακισμένος και απελπισμένος; ΑΠΟΔΡΑΣΕ!!!

Σαν τον φυλακισμένο, κάνε κι εσύ μια υπερπροσπάθεια, κάνε πέρα όλους τους φρουρούς που σε εμποδίζουν και βγες έξω απ τη φυλακή του μυαλού σου. Κάνε την επανάστασή σου! Βάλε όμως το Χριστό μπροστά. Ζήτα από Αυτόν που έχει καταφέρει τα πάντα να σε βοηθήσει. Ζήτα Του να Τον αγαπήσεις. Κι αν τον αγαπήσεις, θα χεις κάνει την τέλεια απόδραση. 

Προφανώς όμως τώρα, σκέφτεσαι το πρόβλημα σου, όπως κι εγώ. Ξέχασέ το για μία στιγμή, μπορείς; Και σκέψου τον Θεό! Σκέψου πόσο σε αγαπά! Πες με θέρμη ψυχής, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό, σε αγαπώ, βοήθησε με να σε αγαπήσω περισσότερο!

Ξέρεις τι έκανες μόλις τώρα; Έβγαλες το 1ο τούβλο της φυλακής. Συνέχισε έτσι, και σε λίγο θα αποδράσεις για να βρεθείς στην γεμάτη αγάπη αγκαλιά του Θεού.

Πηγή: Αόρατη γωνιά (22/10/2011)

Το διαβατήριο των δοκιμασιών

Γιά νά πάη κανείς στόν γλυκό Παράδεισο, πρέπει νά φάη πολλά πικρά ἐδῶ, νά
ἔχη τό διαβατήριο τῶν δοκιμασιῶν στό χέρι.

Οἱ σταυροί τῶν δοκιμασιῶν
Ὁ Καλός Θεός οἰκονομάει γιά τόν κάθε ἄνθρωπο ἕναν σταυρό ἀνάλογο μέ τήν ἀντοχή του, ὄχι γιά νά βασανιστῆ, ἀλλά γιά νά ἀνεβῆ ἀπό τόν σταυρό στόν Οὐρανό, γιατί στήν οὐσία ὁ σταυρός εἶναι σκάλα πρός τόν Οὐρανό. Ἄν καταλάβουμε τί θησαυρό ἀποταμιεύουμε ἀπό τόν πόνο τῶν δοκιμασιῶν, δέν θά γογγύζουμε, ἀλλά θά δοξολογοῦμε τόν Θεό σηκώνοντας τό σταυρουδάκι πού μᾶς χάρισε, ὅποτε καί σέ τούτη τήν ζωή θά χαιρώμαστε, καί στήν ἄλλη θά ἔχουμε νά λάβουμε καί σύνταξη καί «ἐφάπαξ». Ὁ Θεός μᾶς ἔχει ἐξασφαλισμένα κτήματα ἐκεῖ στόν Οὐρανό. Ὅταν ὅμως ζητοῦμε νά μᾶς ἀπαλλάξη ἀπό μιά δοκιμασία, δίνει αὐτά τά κτήματα σέ ἄλλους καί τά χάνουμε. Ἐνῶ, ἄν κάνουμε ὑπομονή, θά μᾶς δώση καί τόκο.

Εἶναι μακάριος αὐτός πού βασανίζεται ἐδῶ, γιατί, ὅσο πιό πολύ παιδεύεται σ’ αὐτήν τήν ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται γιά τήν ἄλλη, ἐπειδή ἐξοφλᾶ ἁμαρτίες. Οἱ σταυροί τῶν δοκιμασιῶν εἶναι ἀνώτεροι ἀπό τά «τάλαντα», ἀπό τά χαρίσματα, πού μᾶς δίνει ὁ Θεός. Εἶναι μακάριος ἐκεῖνος πού ἔχει ὄχι ἕναν σταυρό ἀλλά πέντε. Μιά ταλαιπωρία ἤ ἕνας θάνατος μαρτυρικός εἶναι καί καθαρός μισθός. Γι’ αὐτό σέ κάθε δοκιμασία νά λέμε:
«Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, γιατί αὐτό χρειαζόταν γιά τήν σωτηρία μου».

Οἱ δοκιμασίες βοηθοῦν νά συνέλθουν οἱ ἄνθρωποι
Πρίν ἐπιτρέψη ὁ Θεός νά ἔρθη μία δοκιμασία, ἐργάστηκε μέ καλό τρόπο, ἀλλά δέν τόν καταλάβαιναν, γι’ αὐτό μετά ἐπέτρεψε τήν δοκιμασία. Βλέπετε, καί ὅταν ἕνα παιδί εἶναι ἀνάποδο, στήν ἀρχή ὁ πατέρας του τό παίρνει μέ τό καλό, τοῦ κάνει τά χατίρια, ἀλλά, ὅταν ἐκεῖνο δέν ἀλλάζη, τότε τοῦ φέρεται αὐστηρά, γιά νά διορθωθῆ. Ἔτσι καί ὁ Θεός μερικές φορές, ὅταν κάποιος δέν καταλαβαίνη μέ τό καλό, τοῦ δίνει μία δοκιμασία, γιά νά συνέλθη. Ἄν δέν ὑπῆρχε λίγος πόνος, ἀρρώστιες κ.λπ., θά γίνονταν θηρία οἱ ἄνθρωποι· δέν θά πλησίαζαν καθόλου στόν Θεό.

Ἡ ζωή αὐτή εἶναι ψεύτικη καί σύντομη· λίγα εἶναι τά χρόνια της. Καί εὐτυχῶς πού εἶναι λίγα, γιατί
γρήγορα θά περάσουν οἱ πίκρες, οἱ ὁποῖες θά θεραπεύσουν τίς ψυχές μας σάν τά πικροφάρμακα. Βλέπεις, οἱ γιατροί, ἐνῶ οἱ καημένοι οἱ ἄρρωστοι πονοῦν, τούς δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί μέ τό πικρό θά γίνουν καλά, ὄχι μέ τό γλυκό. Θέλω νά πῶ ὅτι καί ἡ ὑγεία ἀπό τό πικρό βγαίνει, καί ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς ἀπό τό πικρό βγαίνει.

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Δ': Οικογενειακή Ζωή, έκδ. Ι.Ησ. «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, σ. 191 κ.εξ

Αποδελτίωση: περιοδ. Παρέμβαση Εκκλησιαστική, τεύχ. 15ο, Απρίλιος-Ιούνιος 2011, έκδ. Ι.Αρχιεπισκοπής Κύπρου, σ. 94-95

Ένας άνθρωπος στην οδό της ευλογίας

Ήταν κάποτε ένας μορφωμένος άνδρας που επί οκτώ χρόνια παρακαλούσε το Θεό να του στείλει έναν άνθρωπο να τον διδάξει την αλήθεια. 

Και κάποτε που ένιωσε αυτήν την επιθυμία πολύ έντονη, άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει:
«Πήγαινε στην εκκλησία, κι εκεί θα βρεις έναν άνθρωπο που θα σου δείξει την οδό της ευλογίας.» 

Πήγε εκεί, και βρήκε έναν φτωχό, ξυπόλυτο, με πόδια γεμάτα πληγές και σκόνη, και όλα του τα ρούχα δεν άξιζαν ούτε δυό δεκάρες. Τον χαιρέτησε, και του είπε: «Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή ημέρα!»
Κι ο άλλος απάντησε: «Ποτέ δεν μου έδωσε κακή ημέρα.»
-Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή τύχη!
-Πάντα έχω καλή τύχη.
-Είθε να σε κάνει ο Θεός ευτυχισμένο! Μα γιατί απαντάς έτσι;
-Ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος.

-Σε παρακαλώ, εξήγησέ το μου αυτό, γιατί δεν το καταλαβαίνω.
-Μετά χαράς, αποκρίθηκε ο φτωχός.

«Μου ευχήθηκες να έχω καλή ημέρα. Όλες μου οι ημέρες είναι καλές: γιατί αν πεινάω, δοξάζω τον Θεό. Αν έχει παγωνιά, χαλάζι, χιόνι, βροχή, αν ο καιρός είναι καλός ή κακός, πάντα δοξάζω τον Θεό. Είμαι άθλιος και περιφρονημένος, αλλά δοξάζω τον Θεό, κι έτσι πάντα η ημέρα μου είναι καλή.

Μου ευχήθηκες να μου δώσει ο Θεός καλή τύχη. Αλλά ποτέ δεν έχω κακή τύχη, γιατί ξέρω πώς να ζω με τον Θεό, και ξέρω πως αυτό που κάνει είναι το καλύτερο. Και ό,τι ο Θεός δίνει ή επιτρέπει για μένα, καλό ή κακό, το παίρνω με χαρά από τον Θεό, σαν το καλύτερο που μπορεί να γίνει, κι έτσι ποτέ δεν έχω κακή τύχη.

Μου ευχήθηκες να με κάνει ο Θεός ευτυχισμένο. Μα ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος. Γιατί η μόνη μου επιθυμία είναι να ζω μέσα στο θέλημα του Θεού, κι έχω τόσο απόλυτα παραδοθεί στο θέλημα του Θεού, ώστε θέλω αυτό που θέλει Εκείνος.»

«Αλλά αν ο Θεός θελήσει να σε ρίξει στην κόλαση,» ρώτησε ο μορφωμένος, «τι θα κάνεις τότε;»
«Να με ρίξει στην κόλαση; Η αγαθότητά Του δεν θα το επιτρέψει. Αλλά ακόμα κι αν το κάνει, θα Τον αγκαλιάσω με τα δυό μου χέρια. Το ένα μου χέρι, που είναι η Ταπεινότητα, θα αγκαλιάσει την ανθρώπινη φύση Του, και το άλλο μου χέρι, η Αγάπη, θα αγκαλιάσει τη θεία φύση Του, τόσο σφιχτά, που θα πρέπει να έρθει κι Αυτός στην κόλαση μαζί μου.

Γιατί καλύτερα να είμαι στην κόλαση με το Θεό, παρά στον παράδεισο χωρίς Εκείνον.»

Τότε ο Διδάσκαλος κατάλαβε ότι η αληθινή παραίτηση με την άκρα ταπεινότητα είναι η συντομότερη οδός προς το Θεό...

Και τον ρώτησε: «Τι άνθρωπος είσαι συ;»
-Είμαι βασιλιάς.
-Πού είναι το βασίλειό σου;
-Η ψυχή μου είναι το βασίλειό μου, γιατί είμαι απόλυτα κύριος των εξωτερικών και εσωτερικών μου αισθήσεων, ώστε όλες οι επιθυμίες και οι δυνάμεις της ψυχής μου βρίσκονται σε πλήρη υποταγή, και αυτό το βασίλειο είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε βασίλειο επί της γης.
-Τι σε οδήγησε σε αυτή την τελειότητα;
-Η σιωπή μου, οι υψηλές μου σκέψεις, και η ένωσή μου με το Θεό. Γιατί δεν μπορούσα να αναπαυθώ σε κάτι λιγότερο από τον Θεό. Τώρα έχω βρει το Θεό, και στο Θεό έχω βρει αιώνια ανάπαυση και ειρήνη.»

Πηγή: Ψίθυρος Ψυχής (22/5/2010)

Η πίστη

Δεν έχεις Πίστη, όταν τα σπλάχνα σου

προσμένεις να γενούν σιτάρι,

κι απ’ τ’ άκαρπο δεντρί που κέντρωσες

προσμένεις καρπερό βλαστάρι.

Πίστη έχεις, όταν απ’ το χέρσωμα

κι απ’ τ’ αστραποκαμένα ξύλα

προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους

και καταπράσινα τα φύλλα.

Σαν έχεις Πίστη, όταν πηγαίνοντας

το δρόμο του βουνού, προσμένεις

να φτάσεις ως τ’ ανάερο ψήλωμα

κάποιας κορφής μαρμαρωμένης.

Πίστη έχεις, όταν, αλυσόδετος

μεσ’ απ’ τα βάθη της αβύσσου

προσμένεις ως τα ουράνια ελεύθερο

να φτερουγίσει το κορμί σου.

Δεν έχεις Πίστη όταν τ’ απόβραδο

προσμένεις να προβάλλουν τ’ άστρα

και με του πετεινού το λάλημα

να φέξει η αυγή ροδογελάστρα.

Πίστη έχεις όταν, όσο αλόγιστο

και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει,

προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα

κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας

ρωτάς την κρίση και τη γνώση.

Δεν έχεις πίστη όταν την Πίστη σου

στο λογικό έχεις θεμελιώσει.

Πίστη έχεις όταν κάθε σου όνειρο

το ανάφτεις στο βωμό της τάμα

κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο

προσμένεις να γενεί το θάμα!

Πηγή: Γιώργος Δροσίνης (1917), Κλειστά Βλέφαρα.

Αποδελτίωση: Μουσείο Δροσίνη

Η αύρα της κλήσης σου, Αββά

Νουθεσίες

Μου 'λεγες, Αββά:

Πρόσεξε το διασκορπισμό του νου

τη σιωπή αγάπησε

δάμασε τις αισθήσεις

τα συναισθήματα έλεγξε

να βλέπεις και να μη βλέπεις, κόρη

ν' ακούεις και να μην ακούς

όλους ν' αγαπάς 

και κανέναν μην αγαπάς·*

μα πάνω απ' όλα η ταπείνωση.

Σ' άκουγα σκεφτική, Αββά

του κόσμου η σοφία

αντίθετη προς τη σοφία την άνωθεν

το διασκορπισμό του νου

πολυπραγμοσύνη θεωρεί

τη σιωπή, αντικοινωνικότητα

τον έλεγχο των αισθήσεων, πουριτανισμό

την αμαρτία, σκέψη αποκλίνουσα των τολμηρών

την αγία ταπείνωση, μωρία.

Αντίθετη προς τον τυφώνα

η αύρα της κλήσης σου, Αββά.

Μου 'λεγες:

Μέγας ο αγών κατά των παθών, κόρη

αλλά χάριτι Θεού

όλα κατορθούνται

και τη Αυτού βοηθεία

τα αδύνατα δυνατά γίνονται.**

* Σημ. 1: «Ν' αγαπάς όλους, αλλά κανέναν παθιασμένα.» Νουθεσίες του γέροντα Ιερωνύμου της Αίγινας.

** Σημ. 2: Λόγια του γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή.

Κατίνα Γιαννάκη-Παπαστυλιανού
Πηγή: περιοδικό Ακτή, έτος κβ', τεύχ. 85, Χειμώνας 2010, Λευκωσία, σ. 10

Κυριακή των Βαΐων: Η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών μόλις ξεκίνησε

Το πρωί είδαμε έναν Ιησού να εισέρχεται μετ' επευφημιών στα Ιεροσόλυμα. Το πρωί η στιγμιαία ανθρώπινη δόξα του Κυρίου μας. Το πρωί με ελιές και βάγια Τον υποδέχθηκε το πλήθος.

Τη νύκτα τα πράγματα αναστράφηκαν. Η λαοθάλασσα που ανέμενε έναν κοσμικό άρχοντα θα φωνάζει σε λίγο «άρον άρον σταύρωσον αυτόν»! Οι άνθρωποι γύρισαν την πλάτη στον Δημιουργό τους. Άλλωσπως Τον ανέμεναν κι άλλωσπως τους ήρθε. Δεν ήρθε για τα έξω, ήρθε για τα ένδον, δεν ήρθε να στήσει ανάκτορα και να επιβάλει την εξουσία Του. Ήρθε να χαρίσει μια άλλης ποιότητας Βασιλεία: στις ψυχές μας και μετά θάνατον.  

Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, εισερχόμαστε στην υπόμνηση του Θείου και εκούσιου πάθους. Υπόμνηση ή καλύτερα αναβίωση. Ξαναζούμε, συμπορευόμαστε στο πάθος, συσταυρωνόμαστε για να συναναστηθούμε. Από τον Γολγοθά και μόνο διά του Γολγοθά φτάνουμε στην Ανάσταση! Μέσα από τον ποταμό των δακρύων της μετανοίας φτάνουμε στη λύτρωση. Αλλά δεν παραμένουμε στη θλίψη, σηκωνόμαστε και προχωράμε. Αισθανόμαστε την αναξιότητά μας συναισθανόμενοι την ευγνωμοσύνη προς Εκείνο, αλλά βιώνουμε και την ανέσπερη αγάπη Του. Ξέρουμε ότι ο Θεός μας από την φιλανθρωπία του σαρκώθηκε και απέθανε για μας. Ξέρουμε ότι διήλθε τα φρικτά βασανιστήρια και θανατώθηκε ατιμωτικά για να μας εξαγιάσει. Ξέρουμε ότι αν με ειλικρίνεια και πίστη, δηλ. βεβαιότητα, ανατείνουμε τις καρδιές μας προς τον Ουρανό, η Θεία χάρις θα στραφεί στην αναξιότητά μας. Πιστεύουμε, γι' αυτό δεν μπορούμε να απελπιστούμε ποτέ!

Η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών μόλις ξεκίνησε. Αλλά στο τέλος της μας περιμένει πάντα η Ανάσταση! 

-------------------
Ύμνοι της Κυριακής των Βαΐων

(Α) Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος

Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὅν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ἀνάξιὸς δὲ πάλιν, ὅν εὑρήσει ραθυμοῦντα. Βλέπε, οὗν ψυχή μου μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς Βασιλείας ἔξω κλεισθῆς· ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, προστασίαις τῶν Ἀσωμάτων, σῶσον ἡμᾶς.

(Β) Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω

Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ· λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς, φωτοδότα, καὶ σῶσόν με.

Πηγή: Ερετικό Ιστολόγιο (28/3/2010)

Συμφιλίωση με τον πόνο

Οι άνθρωποι, παιδί μου, χωρίζονται εις αυτόν τον κόσμον εις καλούς και κακούς, εις πλουσίους και πτωχούς, εις μορφωμένους και αμορφώτους, εις ευγενείς και αγενείς, εις εξύπνους και ανοήτους.

Ενώνονται όμως όλοι εις εν σημείον. Εις τον πόνον.

Διότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως εις την ζωήν των θα πονέσουν. Καθώς λέγει και το ρητόν: «Τέρας, ει τις ηυτύχησεν διά βίου».

Άρα λοιπόν όλοι οι άνθρωποι ζώμεν εις το βασίλειον του πόνου.

Γνωρίζομεν ότι ο πόνος είναι κάτι το προσωπικόν, που θα χρειασθεί κανείς να τον αντιμετωπίσει μόνος του. Είναι ο σταυρός του, που οφείλει να τον σηκώσει, όπως και ο Σωτήρ του κόσμου, ο Ιησούς, εσήκωσε τον Σταυρόν Του χάριν ημών.

Αναπαύου λοιπόν, παιδί μου, εις το πατρικόν χέρι, που αυτόν τον καιρόν σε χειρουργεί με τον πόνον και ηρέμησε. Δέξου ότι ο Θεός σού τον στέλλει, συμφιλιώσου μαζί του, με τον πόνον, διά να δυνηθείς να τον αντιμετωπίσεις.

Γνωρίζω πόσον δύσκολον είναι αυτό, αλλά σωτήριον, οι άγιοι έχαιρον εις την θλίψιν των, ημείς τουλάχιστον να δεχόμεθα ταύτην με υπομονήν, και ο Θεός δεν θα ξεχάσει, έστω και αυτήν την ελαχίστην προαιρετικήν υπομονήν μας εις το θέλημά Του, που εκπροσωπεί ο πόνος.

Συγκέντρωσε, παιδί μου, τας ψυχικάς δυνάμεις, όταν πονάς και προσπάθησε να εννοήσεις τον σκοπόν του πόνου, που δι’ αυτού ο Θεός σου ανοίγει τον ουρανόν. Θαρρείς πως εκείνος που αριθμεί τας τρίχας της κεφαλής δεν γνωρίζει το μέτρον του πόνου σου; Ναι, το γνωρίζει. Λοιπόν αναπαύου εμπιστευτικά εις τον ουράνιον Πατέρα μας. Μην αποκάμεις. Μαζί με τον Χριστόν μας, θα τα περάσεις όλα, καθώς θα γίνεις και κληρονόμος Του, εις την άπειρον περιουσίαν του κοινού Πατρός ημών Θεού. Αμήν.

γέροντας Εφραίμ ο εν Αριζόνα, Πατρικαί νουθεσίαι

Αποδελτίωση: Χαρμολύπη (27/6/2010)

Κάθε θλίψη είναι θεία επίσκεψη

Η θλίψις είναι όργανον, εργαλείον, το οποίον κρατεί ο Θεός εις το χέρι Του, και Αυτός μόνος το εργάζεται, καθώς Του υπαγορεύει η άπειρος σοφία Του. Εις τον κάθε άνθρωπον διαφοροτρόπως
το εργάζεται, αναλόγως της ανάγκης που έχει έκαστος. Η θλίψις με την ποικιλομορφία της εξαγνίζει και αγιάζει τον άνθρωπον εκείνον, που με σοφίαν και γνώσιν την δέχεται. Δηλαδή κάθε θλίψις του χριστιανού είναι θεία επίσκεψις έχουσα σκοπόν την σωτηρίαν αυτού και την αποστέλλει η γλυκυτάτη δεξιά του ουρανίου μας Πατρός, αν και απαρέσκεται η φύσις μας εις την τοιαύτην, καθώς και τα πικρά φάρμακα απαρέσκουν εις τον ασθενούντα. Εάν η θλίψις δεν έχει καμμίαν σχέσιν με ημάς, πάντως θα είχαμε την μοίραν του εωσφόρου, διότι και εκείνος ευρισκόμενος εις το ύψος της δόξης και της αναπαύσεως, ελησμόνησε την μεγαλειότητα του Θεού και την εαυτού σμικρότητα και αδυναμίαν, «στήσω τον θρόνον μου επί των νεφελών και έσομαι όμοιος τω Υψίστω».

Και ταύτα διανοηθέντα, κάτω τον έρριψεν ο Θεός, και ο πρώτος ανατέλλων φωτεινότατος άγγελος, γέγονε δαίμων, Σατανάς, διάβολος, το βρομερώτερον εκ των δημιουργημάτων του Θεού, ουχί τη φύσει, διότι ο Θεός όλα λίαν καλά τα εποίησεν, αλλά τη προαιρέσει πονηρός και αντάρτης! Ο διάβολος διασπείρει μέσα εις τας οικογενείας την μεμψιμοιρίαν, την απαρέσκειαν, την ζήλειαν, την ισχυρογνωμοσύνην, κ.λ.π. και ούτω υπάρχει εις πολλάς οικογενείας ένα πρόσωπον, που θα διαταράσση την ειρήνην, την γαλήνην και την χαράν της οικογενείας.

Αυτή η κακή σπορά δεν έλειψε και μέσα εις την του Κυρίου ιεράν οικογένειαν, όπου είχε δημιουργήσει επί της γης δια την μέλλουσαν σωτηρίαν, δηλαδή εν μέσω των ιερών μαθητών Του, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, σπόρος θεοκτόνος!

Ο διάβολος σπείρει τον σπόρον εν μέσω του σίτου, και εις τας συνοδείας των μοναχών το τοιούτον υπάρχει, όχι ότι το πρόσωπον αυτό είναι κακόν, αλλά έχοντας τας αδυναμίας αυτάς, μεμψιμοιρίαν, ζήλειαν κ.λ.π., γίνεται ένα όργανον, διά να διαταράσση την ειρήνην και ησυχίαν των άλλων.

Όλα αυτά μαρτυρούν ότι είμεθα εξόριστοι της αληθινής πατρίδος μας, ευρισκόμενοι εις τα σωφρονιστήρια, ένθα εξασκείται η παιδεία Κυρίου, και όσοι ευρεθούν διά της παιδείας ευδόκιμοι, εισάγονται πάλιν εις την ουράνιον κληρονομίαν λαμβάνοντες και πάλιν την χαθείσαν υιοθεσίαν των, άξιοι να κληρονομήσουν τον Θεόν. Όσοι μείνουν απαίδευτοι, ως εγώ, και δεν αναγνωρίζουν την παιδείαν, αλλά διά των έργων των αναδειχθούν νόθοι, αποδιώκονται ως ανάξιοι της υιοθεσίας, εις ην απέβλεπεν η παιδεία Κυρίου και καταδικάζονται. Ο αγαθός Θεός και Πατήρ ημών να μας αξιώση μετά των ευδοκίμων, των λαβόντων την υιοθεσίαν, εις αιώνας αιώνων. Αμήν.

γέροντας Εφραίμ ο εν Αριζόνα, Πατρικαί νουθεσίαι
Αποδελτίωση: Χαρμολύπη (27/6/2010)

Ευγνωμονείτε τον Θεό για όλα

«Λυπάμαι που δεν είσθε εντελώς υγιής. Είθε ο Κύριος να σας χαρίσει πλήρη υγεία. Ωστόσο η ασθένεια μας διδάσκει την ταπείνωση και την υποταγή στο θείο θέλημα. Ανδρίζεσθε και ευγνωμονείτε τον Θεό για όλα. Πιστέψτε ότι όλα για το συμφέρον μας τα επιτρέπει . Αυτό ίσως τώρα δεν το διακρίνετε, θα το διαπιστώσετε όμως αργότερα.»

«Το έλεος του Θεού μαζί σας. Σας συμβαίνουν πολλά δυσάρεστα. Λυπούμαι γι’ αυτό. Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε την κατάσταση παρά μόνο με την υπομονή και την πεποίθηση στη θεία βοήθεια. Όλα προέρχονται απ’ τον Θεό, και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα. Για όλα πρέπει να ευχαριστούμε. Διότι και τα δυσάρεστα παραχωρούνται για το καλό μας: Για την ταπείνωση , την κάθαρση, την σταθερότητα στην χριστιανική ζωή και την εμπιστοσύνη μας στον Θεό.

Δεν επιτρέπεται να γογγύζουμε. Ας κάνουμε υπομονή την περίοδο αυτή και θα έλθουν φωτεινές ημέρες. Έχετε θάρρος και αγωνισθείτε στην προσευχή. Είναι πηγή παρηγορίας. Είναι φωτισμός στους λογισμούς και δύναμις στον αγώνα.

Οι θλίψεις στην παρούσα ζωή είναι περισσότερες από τις χαρές. Άλλοτε τις στέλνει ο Θεός για να ξυπνήσουμε από τον πνευματικό ύπνο, να σταματήσουμε τις αμαρτίες, να καθαρισθούμε με τη μετάνοια. Και άλλοτε τις στέλνει για να υποταχθούμε περισσότερο σ’ Αυτόν που όλα τα ρυθμίζει. Να δείξουμε ανδρεία και υπομονή δοξάζοντάς Τον. Σε κάποια απ’ αυτές τις αιτίες οφείλονται και οι δικές σας θλίψεις. Εξετάζετε λοιπόν τον εαυτό σας, ειρηνεύετε και εμπιστεύεσθε στο θέλημα του Θεού, το σοφό και άγιο.»

«Σας κυνηγά η μια συμφορά μετά την άλλη. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ο Θεός σας θυμήθηκε! Δεν είναι συνηθισμένο να σκέπτεται κανείς έτσι, αλλ’ αυτή είναι η αλήθεια. Και σας θυμήθηκε ο Θεός όχι με οργή, αλλά με έλεος. Βέβαια εσείς νιώθετε μόνο τη στέρηση και τον χαμό. Δεν βλέπετε όμως το έλεος που κρύβεται πίσω απ’ αυτά και μέσα σ’ αυτά.»

«Σας συκοφάντησαν άδικα; Υπομένετε καρτερικά. Θα θεωρηθή αυτό επιτίμιο για εκείνα που πραγματικά φταίτε. Από την άποψη αυτή η συκοφαντία είναι μία πρόνοια του Θεού για σας. Πρέπει λοιπόν να έχετε ειρήνη με τους συκοφάντες σας, όσο κι αν αυτό σας φαίνεται δύσκολο.»

«Η υγεία σας κλονίσθηκε. Κλονισμένη υγεία μπορεί να σημαίνει και κλονισμένη σωτηρία, όταν από τα χείλη του ασθενούς ακούγονται γογγυσμοί και κραυγές απελπισίας. Είθε ο Κύριος να σας βοηθήσει ν’ απαλλαγείτε από τη συμφορά αυτή.

Η υγεία και η αρρώστεια είναι και τα δύο μέσα σωτηρίας, όταν τα εκμεταλλευόμαστε με το πνεύμα της πίστεως στον Θεό που μας αγαπά και προνοεί για μας. Τα ίδια όμως είναι και μέσα καταστροφής, όταν τ’ αντιμετωπίζουμε με λανθασμένη νοοτροπία.

Συμφιλιωθήτε λοιπόν με την δοκιμασία σας. Υπομείνετέ την με υποταγή στον Κύριο, πιστεύοντας ότι έτσι θα ευεργετηθήτε και σεις και οι οικείοι σας.

Θυμηθήτε και την καρτερία των αγίων μαρτύρων, οι οποίοι μετά τα βασανιστήρια παρέμεναν στη φυλακή πέντε, δέκα ή και είκοσι ακόμη χρόνια έχοντας ανακούφιση και απόλαυση τη ζωντανή ελπίδα του παραδείσου».

Πηγή: Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου Απάνθισμα Επιστολών, μετάφρ. από τη ρωσική, εκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, Ωροπός Αττικής.

Αποδελτίωση: Εις δόξαν Θεού (12/1/2011)

Πότε η ελπίδα στον Θεό είναι ψεύτικη!

Κάποιος έχει ελπίδα στο Θεό που στηρίζεται στην εγκάρδια πίστη. Αυτή είναι γνήσια, γιατί δημιουργήθηκε με τη διάκριση και τη γνώση. Κι ένας άλλος έχει ελπίδα διαφορετική, που γεννιέται από την αφροσύνη και την οκνηρία. Αυτή είναι ψεύτικη.

Ο άνθρωπος βέβαια που καθόλου δεν φροντίζει για τα φθαρτά πράγματα, αλλά αφού πρόσφερε ολόκληρο τον εαυτό του στο Θεό, διαθέτει ακατάπαυστα, νύχτα και μέρα, όλο του το χρόνο και το ζήλο στη λατρεία και την ευαρέστηση Εκείνου, παραμελώντας έτσι την εκπλήρωση των υλικών του αναγκών, αυτός καλά και γνωστικά ελπίζει στον Κύριο. Ότι θα του εξασφαλίσει όσα του χρειάζονται. Και είναι δίκαιο να δείξει ο Θεός σε έναν τέτοιο άνθρωπο όλη Του τη φροντίδα και να του δώσει άκοπα ό,τι έχει ανάγκη, γιατί είναι υπηρέτης Του γνήσιος και τηρεί την εντολή Του που λέει: «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. στ' 33).

Η ελπίδα λοιπόν του ανθρώπου αυτού είναι καλή και έλλογη, και για αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να μην εκπληρωθεί.

Εκείνος όμως που έχει ακόμα κολλημένο το νου του στη γη, εκείνος που έχει προσπάθεια (δηλαδή εμπαθή προσκόλληση) στα επίγεια, εκείνος που τρώει χώμα σαν το φίδι, παραδίνοντας τον εαυτό του σε μετεωρισμούς και δε αιχμαλωσίες της καρδιάς και σε αργολογίες, εκείνος που τεντώνει τεμπέλικα τα πόδια του λέγοντας : «Πιστεύω πως ο Θεός θα μου εξασφαλίσει ό,τι μου χρειάζεται», αυτός θα ακούσει οπωσδήποτε τα λόγια που του απευθύνει ο Θεός με το στόμα του προφήτη: «Εγγίζεις μοι εν τω στόματί σου, η δε καρδία σου πόρρω απέχει απ' εμού» (πβ. Ησ. κθ' 13). Αλλά και ο αδελφόθεος Ιάκωβος θα του πει: «Ει πιστεύεις τω Θεώ, καλώς ποιείς. Και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίσσουσι». Η πίστη όμως χρειάζεται και έργα, γιατί «άνευ έργων νεκρά εστί» (πβ. Ιακ. β' 19, 26).

Μην πλανιέσαι ασύνετε! Πριν από την ελπίδα στο Θεό, χρειάζεται ο κόπος και ο ιδρώτας για το Θεό στην καλλιέργεια των αρετών. Αν λοιπόν κι εσύ πιστεύεις ότι ο Θεός φροντίζει για τα πλάσματά Του και είναι παντοδύναμος, δείξε κι εσύ εργασία τέτοια, που να ταιριάζει στην πίστη σου. Και τότε θα έχεις το Θεό έτοιμο να σε ακούσει, να σου παρέχει άκοπα όλα όσα χρειάζεσαι, και ακόμα να σε φυλάει από κάθε κίνδυνο και από κάθε βλάβη και θλίψη.

Γιατί ο Θεός πρόσταξε όλους τους άλλους ανθρώπους να τακτοποιούν τις υποθέσεις τους με διάκριση, και μαζί με την πρόνοια του Θεού να σμίξουν και τη φρόνηση, που έλαβαν από Αυτόν. Όποιος όμως αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο Θεό και φροντίζει μόνο για την ευαρέστηση Εκείνου, δεν έχει ανάγκη από αυτή τη φρόνηση για τη ρύθμιση της ζωής του. Γιατί, αντί για αυτή, έχει την πίστη, με την οποία ανατρέπει «παν ύψωμα επαιρόμενον κατά της γνώσεως του Θεού» (Β' Κορ. ι' 5). Και λογισμούς ανθρώπινους ή φυσικούς δεν παραδέχεται, γιατί ανέβηκε ψηλότερα από τη φύση και προσκολλήθηκε στο Θεό με την αδίστακτη και ακλόνητη πίστη, με την οποία αντιμετωπίζει τα πάντα – όχι για να πειράξει τον Κύριο. Αλλά γιατί έχει το θάρρος του σ' Αυτόν και είναι πάνοπλος με την ακατανίκητη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Για έναν τέτοιον άνθρωπο, πραγματικά, είναι που λέει ο Θεός: «Μετ' αυτού ειμί εν θλίψει. Εξελούμαι αυτόν και δοξάσω αυτόν. Μακρότητα ημερών εμπλήσω αυτόν και δείξω αυτώ το σωτήριόν μου» (Ψαλμ. 90 15-16).

Αββάς Ισαάκ

Πηγή: Μικρός Ευεργετινός

Αποδελτίωση: Οδοιπόροι (12/5/2009)

Άσκηση: Γιατί αγαπάμε ή γιατί θέλουμε ν' αγαπήσουμε!

Kατεβάστε κι ακούστε την ομιλία του πατρός Ανδρέα Κονάνου που τιτλοφορείται: 
Γίνε ασκητής κι εσύ (α') 

Ο πατήρ Ανδρέας αναφέρεται στη σημασία, ή καλύτερα στην ΑΝΑΓΚΗ της Άσκησης στη ζωή των Χριστιανών μετά τη δύσκολη εποχή των διωγμών, αλλά και των πολλών μαρτύρων και της πραγματικής βίωσης της πίστης στον Χριστό.

Όπως επισημαίνει στην ομιλία του: «Είχαμε τους διωγμούς κι ήμασταν σ' επιφυλακή! Τώρα που δεν έχουμε τους διωγμούς θα το ρίξουμε στο φαΐ, στην καλοπέραση, στη χλιδή; Μα βλέπουμε ότι αυτά δεν μας κάνουνε καλό! Βλέπουμε ότι αυτά δεν οδηγούνε στη ζωντανή σχέση με τον Χριστό. Χαλαρώσαμε! Τι να κάνουμε τώρα; Και άρχισαν να σκέφτονται, να επινοούν μόνοι τους αυτό το ασκητικό ύφος, ασκητικό πνεύμα για να μην αφήνουν τον εαυτό τους χαλαρό.» Άλλωστε «η χαρά δεν αρκεί να έρθει να σε βρει στη ζωή σου απ' τον Χριστό, αλλά πρέπει να μάθεις να την κρατάς σωστά» διότι «το πιο εύκρατο κλίμα για να κάνει κανείς αμαρτία είναι η ευκολία στη ζωή του»! Δεν πρέπει, όμως, να παρεξηγούμε τη χαρά. Άλλωστε «για χαρά μας έφερε ο Θεός στη ζωή, για ευτυχία, για απόλαυση. Αλλά για να κρατάς αυτήν την κατάσταση στην ψυχή σου σωστά, είναι ανάγκη να έχεις μια ζωντανή σχέση με τον Θεό.» Εδώ και υπό αυτές τις συνθήκες εμφανίζεται η αξία του πόνου και η ανάγκη της άσκησης που «δημιουργεί μια ατμόσφαιρα στην ψυχή εγρήγορσης».

Η άσκηση μοιάζει με μια θυσία, είναι «μαρτύριο συνειδήσεως». Με την άσκηση «θυσιάζεις ένα θέλημά σου, μια ευχαρίστησή σου, σαν θυσία στον Χριστό. [...] Η άσκηση ταπεινώνει την ψυχή μας. Όταν κάνεις μια πνευματική άσκηση πατάς το εγώ σου, το πιέζεις το εγώ σου, το συντρίβεις, δεν του κάνεις τα χατίρια. Κι όταν δεν κάνεις το χατίρι στο εγώ σου, αυτό ταπεινώνεται. Κι όταν δει ο Θεός ταπεινωμένη ψυχή, που θυσιάζεται για χάρη της αγάπης του Χριστού, από φιλότιμο στον Χριστό, τότε ο Χριστός κατεβαίνει, μπαίνει στην ψυχή αυτή και τη βοηθάει.»

«[Η άσκηση] κάνει την ψυχή μας να καμπυλώσει, να γίνει σαν μια κοιλάδα, κι όχι σαν μια οροσειρά εγωιστική κι απότομη, αλλά σαν μια κοιλάδα, σαν μια καμπύλη, σαν μια λακκούβα, για να στείλει ο Θεός εκεί μέσα τη Χάρη του και ο Έλεός Του.» 

«Ο Χριστός δίνει νόημα σ' όλ' αυτά που κάνουμε. Για τον Χριστό τα κάνουμε!» Και «το ζητούμενο είναι να μη χάσουμε τον Χριστό!» 

 Όπως και στον ανθρώπινο έρωτα, έτσι και ο θείος έρωτας. Όταν αγαπώ, για το πρόσωπο που αγαπώ δεν υπολογίζω τίποτε! Κι όλ' αυτά που κάνω, τον κόπο, τη θυσία, τα έξοδα, τις ταλαιπωρίες. «Και πόσα άλλα κάνει κανείς για το πρόσωπο που αγαπά! [...] Όταν αγαπάς δεν μπαίνεις στη λογική και γιατί να το κάνω αυτό! Είναι ανάγκη; Η αγάπη δεν είναι θέμα ορθολογισμού. Δεν μπαίνει αυτή η λογική, αυτού του κόσμου, αλλά μπαίνει μια άλλη λογική που σου λέει "βεβαίως, είναι πολύ λογικό αυτό που κάνω [...] για να σου αποδείξω πόσο σε αγαπώ!"»

«Όταν ακούς πνευματική ζωή στην εκκλησία, όταν ακούς αγώνα και τέτοια πράματα να 'χεις στον νου σου αυτήν την εικόνα, την εικόνα δύο αγαπημένων προσώπων που το ένα θυσιάζεται για το άλλο χωρίς να νιώθει κόπο! Ενώ ιδρώνει, ενώ κοπιάζει, ενώ ξοδεύεται, ανανεώνεται, ευχαριστιέται, το απολαμβάνει!»

«Άρα η άσκηση γίνεται γιατί αγαπάμε τον Χριστό ή άσκηση θα κάνουμε επειδή θέλουμε να αγαπήσουμε τον Χριστό.» «Η αγάπη δεν είναι λόγια» «είναι βίωμα, είναι εμπειρία», γι' αυτό και η αγάπη του Χριστού είναι έμπρακτη, φανερώνεται μέσω των παθών Του και της σταυρικής θυσίας Του.

«Η δοξολογία και η ταπείνωση αναπληρώνει την άσκηση! [...] Αλλά, αν δεν έχεις τη δοξολογία και την ταπείνωση, τότε πρέπει να κάνεις κάτι για να ελκύσεις αυτήν την αγάπη του Χριστού, να δημιουργήσεις συνθήκες μέσα σου τέτοιες ασκητικές για να ενεργοποιηθεί η Χάρις του Θεού μες στην ψυχή σου.» 

Τελικά, «ο Χριστιανός είναι αυτός που είναι μάρτυρας, που για τον Χριστό θυσιάζεται, που από αγάπη στον Χριστό τα δίνει όλα, όπου μάθει κάτι, ότι υπάρχει ανάγκη ξυπνάει η ψυχή του, ευαισθητοποιείται, δεν κοιτάει τη βόλεψή του, την καλοπέρασή του, τον ύπνο του, τη χαλάρωσή του!»

Πηγή ομιλίας: Αθέατα περάσματα (11/5/2010)

Απαντώντας την τραγικότητα ενός συνθήματος...

Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς. 
μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ. 
ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν.
οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ κύριος· ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους, ὅτι πάντα ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ πατρός μου ἐγνώρισα ὑμῖν.
οὐχ ὑμεῖς με ἐξελέξασθε, ἀλλ' ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς, καὶ ἔθηκα ὑμᾶς ἵνα ὑμεῖς ὑπάγητε καὶ καρπὸν φέρητε, καὶ ὁ καρπὸς ὑμῶν μένῃ, ἵνα ὅ,τι ἂν αἰτήσητε τὸν πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου, δῷ ὑμῖν.

ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. 

εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. 

εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ' ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. 
μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ.
εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν.
ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με. 

(Κατά Ιωάννην, ιε' 12-21)

Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου.

ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν διωκόντων ὑμᾶς, 

ὅπως γένησθε υἱοὶ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους. 

ἐὰν γὰρ ἀγαπήσητε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, τίνα μισθὸν ἔχετε; 

οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι τὸ αὐτὸ ποιοῦσιν; 

καὶ ἐὰν ἀσπάσησθε τοὺς ἀδελφοὺς ὑμῶν μόνον, τί περισσὸν ποιεῖτε; 

οὐχὶ καὶ οἱ ἐθνικοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσιν; 
ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι ὡς ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἐστιν. 

(Κατά Ματθαίον, ε' 43-47)

Ἀλλὰ ὑμῖν λέγω τοῖς ἀκούουσιν· ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς, 

εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμῖν, προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς. 

τῷ τύπτοντί σε ἐπὶ τὴν σιαγόνα πάρεχε καὶ τὴν ἄλλην, καὶ ἀπὸ τοῦ αἴροντός σου τὸ ἱμάτιον καὶ τὸν χιτῶνα μὴ κωλύσῃς.
παντὶ δὲ τῷ αἰτοῦντί σε δίδου, καὶ ἀπὸ τοῦ αἴροντος τὰ σὰ μὴ ἀπαίτει.

καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως. 

καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; 
καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσι. 
καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;
καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι.
καὶ ἐὰν δανείζητε παρ' ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;
καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπολάβωσι τὰ ἴσα.
πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς. 
γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί.
καὶ μὴ κρίνετε, καὶ οὐ μὴ κριθῆτε· μὴ καταδικάζετε, καὶ οὐ μὴ καταδικασθῆτε· ἀπολύετε, καὶ ἀπολυθήσεσθε· 
δίδοτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· μέτρον καλὸν, πεπιεσμένον καὶ σεσαλευμένον καὶ ὑπερεκχυνόμενον δώσουσιν εἰς τὸν κόλπον ὑμῶν· τῷ γὰρ αὐτῷ μέτρῳ, ᾧ μετρεῖτε, ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν.

(Κατά Λουκάν, στ' 27-38)

Να εύχεστε να γίνει το θέλημα του Θεού

Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού, αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε. Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα.

Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του.

Αν δεν κάνετε υπακοή (σε ιερέα-πνευματικό) και δεν έχετε ταπείνωση, η ευχή (δηλ. το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) δεν έρχεται και υπάρχει και φόβος πλάνης.

Να μην γίνεται η ευχή (το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) αγγαρεία. Η πίεση μπορεί να φέρει μια αντίδραση μέσα μας, να κάνει κακό. Έχουν αρρωστήσει πολλοί με την ευχή, γιατί την έκαναν με πίεση. Και γίνεται, βέβαια, κι όταν το κάνεις αγγαρεία, αλλά δεν είναι υγιές.

Δεν είναι ανάγκη να συγκεντρωθείτε ιδιαίτερα για να πείτε την ευχή. Δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια όταν έχεις θείο έρωτα. Όπου βρίσκεσθε, σε σκαμνί, σε καρέκλα, σε αυτοκίνητο, παντού, στον δρόμο, στο σχολείο, στο γραφείο, στη δουλειά μπορείτε να λέτε την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», απαλά, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο.

Σημασία στην προσευχή έχει όχι η χρονική διάρκεια αλλά η ένταση. Να προσεύχεσθε έστω και πέντε λεπτά, αλλά δοσμένα στο Θεό με αγάπη και λαχτάρα. Μπορεί ένας μια ολόκληρη νύχτα να προσεύχεται κι αυτή η προσευχή των πέντε λεπτών να είναι ανώτερη. Μυστήριο είναι αυτό βέβαια, αλλά έτσι είναι.

Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ ...». Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά. Για παράδειγμα, πάσχεις από αυπνία. να μη ακέπτεσαι τον ύπνο. Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς ή όχι. Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το «Κύριε Ιησού Χριστέ ...» κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος.

Πηγή: Γέροντος Πορφυρίου ιερομονάχου, Ανθολόγιο Συμβουλών, εκδ. Ι.Ησ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Μήλεσι Αττικής.

Αποδελτίωση: Αγιορείτικο Βήμα (21/6/2010)