Σε αναζητώ Θεέ μου...

Έχω ένα πόθο εσωτερικό,
να βρω τον Θεό.
Κύριε και Θεέ μου…
Σε ψάχνω παντού!
Σε αναζητώ Θεέ μου…
Μέσα στη σιωπή των βουνών,
Μέσα στα μάτια των μικρών παιδιών,
Μέσα στις καρδιές των ταπεινών,
Μέσα στα αστέρια των ουρανών!
Σε αναζητώ Θεέ μου…
Μέσα στη βοή των θαλασσών,
Μέσα στη ροή των ποταμών,
Μέσα στην ηρεμία των δασών,
Μέσα στην καλοσύνη των φτωχών!
Σε αναζητώ Θεέ μου…
Μέσα στη μετάνοια της ψυχής μου,
Μέσα στην ειρήνη της υπομονής μου,
Μέσα στη χαρά της ζωής μου!
Σε αναζητώ Θεέ μου…
εκεί ψηλά, στον σταυρό του Γολγοθά.
Μέσα στην ταπείνωση του εαυτού Σου,
Μέσα στην αγάπη της καρδιάς Σου,
Μέσα στην απλότητα των λόγων Σου,
Μέσα στη θερμότητα του θείου φωτός Σου!
Σε αναζητώ Θεέ μου…
Μέσα στους χτύπους της καρδιάς μου,
Μέσα στη σιωπή της ψυχής μου,
Μέσα στη θλίψη της ζωής μου!
Μέσα στη μοναξιά του εαυτού μου!
Σε αναζητώ Θεέ μου,
για να μάθω, γιατί αγαπώ,
γιατί ζω, γιατί πεθαίνω!
Σε αναζητώ Θεέ μου,
για να μάθω που πηγαίνω!

Αρχιμ. Δαμιανού Ζαφείρη, Για σένα που με αναζητάς, εκδ. Ζωοδόχος Πηγή, Αθήνα, 2007

Για το «καλώς όρισες»!

Κανείς δεν είπε πως ο δρόμος για τη βασιλεία των ουρανών είν' εύκολος: «τί στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν». Δεν είναι όμως κι ακατόρθωτο! 

Άπειρες φορές τυχαίνει να παραστρατούμε και να συγχύζουμε τις ταμπέλες στην πορεία της διαδρομής. Αυτό δεν σημαίνει πως ξεχνούμε τον προορισμό μας. Χανόμαστε και χάνουμε, πέφτουμε και ξαναπέφτουμε· το θέμα είναι να σηκωνόμαστε ξανά και ξανά και να συνεχίζουμε! Ο Κύριός μας γι' αυτό (και όχι μόνο) είναι εκεί, για μας. Για το εγκάρδιο και θελξικάρδιο «καλώς όρισες» μετά την κάθε παλιννόστηση!