Θα είμαι για σένα η αγάπη σου και το αίμα σου που έχασες...

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΜΑΚΡΟΣΚΕΛΕΣ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ...

Επιτρέψτε μου να μελαγχολήσω λίγο απόψε... Από αδυναμία ή από ανθρώπινη ανάγκη να μιλήσω... Να θυμηθώ κάτω απ' την πορτοκαλόχρου πανσέληνο που ονειρευτήκαμε και με τις νότες της μελωδίας που αγαπήσαμε... Συγχωρέστε με που μου βγαίνει αυτή η διάθεση!

Ίσως είναι που σμίγουν διαφορετικοί πόνοι στο σημερινό μου μονοπάτι. Αυτά που έγιναν, αυτά που δεν έγιναν κι αυτά που θα γίνουν. Μοιάζει κάποτε πως τίποτα δεν μπορείς να αλλάξεις ό,τι κι αν θέλησες, όσο κι αν προσπάθησες. Αδιέξοδα και διλήμματα. Και πόνος.

Ο χωρισμός από κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο κουβαλά πάντοτε μαζί του πολύ πόνο. Η διάσπαση δύο αγαπώμενων καρδιών διασπά συνάμα και το είναι σου, τα όνειρα και το μέλλον σου και το παρόν σου... σε αποσυνθέτει. Δεν είναι εύκολο να διαγράψεις το χτες και να ξεχάσεις ό,τι αγάπησες πολύ...

Ο χωρισμός από κάποιον που δέθηκες μαζί του προκαλεί σύγχυση, αναστάτωση. Αποδομεί τη ζωή σου, την οποία καλείσαι να ξαναχτίσεις μ' άλλα υλικά, νέα.

Πάνε χρόνια... Τίποτα από τότε δεν άλλαξε. Ψέματα! Μπορεί ο πόνος να γλύκανε στην πορεία, η σύγχυση να υποτάσσεται πιο εύκολα σ' ένα μανδύα ψυχρότητας που ενδύεις την καρδιά, αλλά μου φαίνεται πως ο χρόνος -ναι αυτός που λένε πως όλα τα γιατρεύει- αυτός ο ίδιος χρόνος αυξάνει την απόσταση, βαθαίνει τα χάσματα, νεκρώνει κάθε επικοινωνία, αποκλείει κάθε πιθανότητα επανασύνδεσης...

Μοιάζει η ζωή μας να μας εγκλωβίζει κάποτε σ' ένα αδιέξοδο. Τώρα πια ξένοι, σκέφτομαι... Γίνεται στο αυλάκι του αίματος να κυλά νερό; Βαθιά νιώθω πως αυτό δεν γίνεται, κατά τη λαϊκή σοφία. Μα τα χρόνια κυλάνε, σαν ποτάμι που δεν μας περιμένει. Μπορεί να κράτησες -με μια πρωτόγνωρα καθολική αποδοχή και σιωπή- τις ίδιες φωτογραφίες εκεί στο έπιπλο, λες και προσπαθήσεις να ξεγελάσεις τον εαυτό σου αρνούμενος τον χρόνο, μα σαν κοιτάξεις τα παιδιά που μεγάλωσαν τόσο απότομα και τ' άλλα που γεννήθηκαν μετά, δέχεσαι το αλύπητο πλήγμα της αλήθειας. Γιατί Θε μου, ρωτάς... Ας είναι κι αυτό για το καλό μας!

Δεν σ' το κρύβω, συχνά σκέφτομαι πως συγγενείς δεν είναι μόνο αυτοί που κουβαλούν του ίδιου γένους γονίδια, μα πιότερο όσοι έγιναν μέσα από την τριβή της καθημερινότητας, την ελεύθερή τους επιλογή και την προσφορά της καρδιάς τους δικοί μας άνθρωποι. Η συγγένεια της καρδιάς δεν μπορεί παρά να βαραίνει περισσότερο από κάθε άλλη συγγένεια. Έτσι το νιώθω μέσα μου...

Δεν σ' το κρύβω, είναι νύχτες σαν κι αυτές που πονώ πάλι πολύ. Παίρνω αγκαλιά την Παναγία που με συνοδεύει από τα παιδικά μου χρόνια στο προσκεφάλι μου. Τα μάτια της τόσο όμορφα και ζωηρά -πιο όμορφα κι απ' της γυναίκας που αγαπήσαμε!- άλλοτε μου γελούν, άλλοτε με νουθετούν, πονούν μαζί μου, μου δίνουν δύναμη ή με μαλώνουν. Είναι στιγμές που το κορμί και η ψυχή μου παραλύουν. Δεν μου μένει δύναμη για τίποτα, ούτε καν για να προσευχηθώ ο ανάξιος... Μα η Αγάπη Της με τυλίγει για λίγο και με ξεκουράζει. Με γαληνεύει, σαν να 'θελε να μου πει: Εγώ θα είμαι για σένα η αγάπη σου και το αίμα σου που έχασες... Εγώ θα είμαι για σένα τα πάντα! Άσε με να γίνω τα πάντα στην καρδιά σου! Σ' αγαπώ. Το ξέρεις. Άσε με να ευλογήσω τη δοκιμασία σου και να σε παρηγορήσω. Άσε με να ξέρω καλύτερα από σένα γιατί συμβαίνουν όλ' αυτά! Πίστεψε και άκου τα λόγια του πνευματικού σου: «Δεν υπάρχουν καλά και κακά πράγματα στη ζωή μας. Και τα καλά και τα κακά μπορούν να λειτουργήσουν για τη σωτηρία μας.»

Η αξόδευτη αγάπη

Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις.

Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε.  

Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι’ αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: «Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη...»

Πηγή: Μάρω Βαμβουνάκη, Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης, εκδ. «Ψυχογιός»

Να χαίρεστε μαζί μου τη ζωή!

Σας θέλω να χαίρεσθε μαζί μου τη ζωή. Κατάλαβες;

Έτσι είναι ο Χριστός. Δεν έχει κατήφεια, ούτε μελαγχολία, ούτε ενδοστρέφεια, που ο άνθρωπος σκέπτεται ή βασανίζεται από διαφόρους λογισμούς και διάφορες πιέσεις, που κατά καιρούς στη ζωή του τον τραυμάτισαν.

Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πώς το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινόν, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στον Χριστό.

Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιονε θησαυρό ή ό,τι άλλο, δεν θέλομε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός εγκύψει μέσα στην ψυχούλα του και τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για τον Χριστό, τι είναι ο Χριστός. Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού.

Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στον Χριστό υπάρχουν τα ωραία.

Και μακράν του Χριστού η θλίψις, η μελαγχολία, τα νεύρα, η στενοχώρια, οι αναμνήσεις των τραυμάτων της ζωής, των πιέσεων, των αγωνιωδών, έτσι, ωρών. Όλα, ζούμε εκείνα εκεί της ζωής μας. Και πάμε εδώ και πάμε εκεί, και τίποτα, και πουθενά δεν στεκόμαστε.

Όπου βρούμε τον Χριστό, ας είναι μια σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μη χάσουμε τον Χριστό. Διαβάστε να ιδείτε. Ασκηταί, που εγνώρισαν τον Χριστό, δεν ήθελαν να φύγουν από τη σπηλιά, ούτε έβγαιναν έξω να κάνουνε πιο πέρα, θέλαν να είναι εκεί που αισθανόντουσαν τον Χριστό μαζί τους!

γέροντας Πορφύριος

Αποδελτίωση: Ψήγματα Ορθοδοξίας (17/10/2011)

Αυτοί που περνούν χωρίς εξετάσεις...

Οι μάνες που έχουν καθυστερημένα παιδιά, που κάνουν συνέχεια σκηνές, που λερώνουν, τι τραβάνε οι καημένες! Μαρτύριο! Γνώρισα μια μάνα που έχει κοτζάμ παιδί και δεν μπορεί να το κουμαντάρει, γιατί κάνει κάτι αταξίες!… Το καημένο παίρνει τις ακαθαρσίες και πασαλείβει τα ντουβάρια, τα σεντόνια… Η μάνα να συμμαζεύει, να καθαρίζει το σπίτι, να κάνει όλο το νοικοκυριό, και αυτό να τα κάνει όλα άνω-κάτω, όλα να τα λερώνει. Να κρύβει η φουκαριάρα τα απορρυπαντικά και αυτό να τα βρίσκει και να τα πίνει! Ολόκληρα ντουλάπια τα πετάει κάτω από το μπαλκόνι. Φύλαξε ο Θεός και δεν σκότωσε κανέναν μέχρι τώρα. Και δεν είναι μια μέρα και δυο. Χρόνια ολόκληρα είναι η κατάσταση!

- Μπορεί, Γέροντα, κάποιος που είναι λειψός στο μυαλό να έχει ταπείνωση και καλοσύνη;
- Πως δεν μπορεί! Να, αυτό το παιδάκι που έρχεται συχνά εδώ στο μοναστήρι μπορεί να είναι διανοητικά καθυστερημένο, αλλά την καλοσύνη που έχει αυτό, ποιος λογικός άνθρωπος την έχει; Τι προσευχή, τι μετάνοιες κάνει! Όταν με την κήλη δυσκολευόμουν να κάνω μετάνοιες, του είπαν οι γονείς του: «Ο Παππούλης είναι άρρωστος· δεν μπορεί να κάνει μετάνοιες». Κάνω 'γώ», είπε εκείνο, και έκανε μετά μετάνοιες για μένα και γινόταν μούσκεμα στον ιδρώτα. Πόσο φιλότιμο, πόση αρχοντιά έχει! 

Μια φορά το έδειρε ένα παιδί στην γειτονιά, κι εκείνο, αφού έφαγε το ξύλο, του έδωσε το χέρι και του είπε: «Γεια, χαρά!». Ακούς; Ποιος γνωστικός το κάνει αυτό, κι ας έχει διαβάσει Ευαγγέλιο και ένα σωρό πνευματικά βιβλία.

Να, και πριν από λίγες μέρες που είχε έρθει εδώ όλη η οικογένεια του να με δει, αυτό κάθησε δίπλα μου και η αδελφούλα του πιο πέρα. Μόλις είδε την αδελφούλα του που κάθησε μακριά μου, «έλα, κοντά Παππούλη», της λέει και την έβαλε δίπλα μου. Πολύ με συγκίνησε και του έδωσα ευλογία έναν μεγάλο φιλντισένιο σταυρό που μου είχαν φέρει από τα Ιεροσόλυμα. Μόλις τον πήρε στα χέρια του, «γιαγιά», είπε και έδειξε πως θα τον βάλει στον τάφο της γιαγιάς του!

Φοβερό! Τίποτε δεν θέλει για τον εαυτό του· όλα για τους άλλους! Αυτό θα πάει με τα τσαρούχια στον Παράδεισο, αλλά θα βάλει και τους γονείς του στον Παράδεισο. Μακάρι να ήμουν και εγώ στην θέση του, και ας μην καταλάβαινα και ας μη μιλούσα. Ενώ ο Θεός μου έδωσε όλα τα αγαθά, εγώ τα αχρήστευσα. Στην άλλη ζωή θα κρύβονται μπροστά του ακόμη και θεολόγοι. Μου λέει ο λογισμός ότι οι θεολόγοι Άγιοι στον Ουρανό δεν θα είναι σε καλύτερη θέση ως προς την γνώση του Θεού από αυτά τα παιδάκια. Ίσως σ’ αυτά να δώσει ο δίκαιος Θεός και κάτι παραπάνω, γιατί εδώ έζησαν στερημένα.

- Γέροντα, όταν μελαγχολεί κανείς, τι πρέπει να κάνει, για να το ξεπεράσει;
- Χρειάζεται θεία παρηγοριά.
- Και πώς θα την πάρει;
- Να γαντζωθεί στον Χριστό και ο Χριστός θα του τη δώσει. Πολλές φορές μπλέκεται το φιλότιμο με τον εγωισμό. Οι περισσότεροι σχιζοφρενείς είναι ευαίσθητες ψυχές. Τυχαίνει να συμβεί ένα τιποτένιο πράγμα ή κάτι που δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν και υποφέρουν πολύ. Άλλος σκοτώνει άνθρωπο και είναι σαν να μη συμβαίνει τίποτε, ενώ ένας ευαίσθητος, ένα γατάκι αν πατήσει λίγο στο πόδι κατά λάθος, υποφέρει και δεν κοιμάται από την στενοχώρια του. Και άμα δεν κοιμηθεί δυο-τρία βράδια, μετά φυσικά θα τρέξει στον γιατρό.

- Γέροντα, η ψυχολογία λέει ότι, για να βοηθηθεί ένας ψυχοπαθής, πρέπει να λείψει το αίτιο.
- Ναι, αλλά αν υπάρχει αίτιο. Γιατί μερικές φορές, ενώ κάποια πράγματα είναι φυσιολογικά, δικαιολογούνται κατά κάποιον τρόπο, οι άνθρωποι μπαίνουν σε λογισμούς, που πάνε να παλαβώσουν. «Μήπως έχω κάτι κληρονομικό; μήπως δεν είμαι καλά;», λένε. Γνώρισα ένα παλληκάρι που σπούδαζε, διάβαζε έντεκα ώρες το εικοσιτετράωρο και έπαιρνε υποτροφία.

Βοηθούσε και την οικογένεια του, γιατί ο πατέρας του ήταν άρρωστος. Στο τέλος κουράστηκε, γιατί ήταν ευαίσθητο· είχε συνεχώς πονοκεφάλους και με πολύ κόπο πήρε το πτυχίο. Είχε μετά λογισμούς μήπως ήταν κληρονομικό. Τι κληρονομικό; Μα και μόνον αν διαβάζει κανείς έντεκα ώρες την ημέρα, θα πάθει υπερκόπωση, πόσο μάλλον να βοηθάει και τους γονείς και να είναι και ευαίσθητος.

- Γέροντα, ένα παιδί παρουσίασε κάποια μελαγχολία μετά την αυτοκτονία του πατέρα του. Μήπως είναι κληρονομικό;
- Μπορεί να τραυματίσθηκε ψυχικά το παιδί. Δεν είναι απόλυτο ότι αυτό είναι κληρονομικό. Ύστερα δεν ξέρουμε και ο πατέρας σε τι κατάσταση βρέθηκε και αυτοκτόνησε.

Βέβαια, ένα παιδί που ο πατέρας του είναι κλειστός εκ φύσεως χρειάζεται βοήθεια. Γιατί, αν συνεχίσει και αυτό να είναι κλειστό – έχει και τον λογισμό μήπως είναι κάτι κληρονομικό -, μπορεί να αρρωστήσει.

Ο Θεός πάντοτε επιτρέπει να δοκιμασθεί ο άνθρωπος όσο αντέχει, αλλά προστίθενται και οι κοροϊδίες των ανθρώπων, οπότε κάμπτεται η ψυχή από το επιπλέον βάρος και γογγύζει. Τους τρελούς οι άνθρωποι τους αποτρελαίνουν. Στην αρχή η τρέλα οικονομιέται. Παλιά δεν υπήρχαν ψυχιατρεία και, αν ήταν κανείς τρελός, τον έκλειναν σε κάποιο δωμάτιο με σιδεριές!

Ήταν μια. Περιστέρω την έλεγαν, που την είχαν κλεισμένη στο σπίτι! Τα παιδιά την πετροβολούσαν, την κορόιδευαν. Αγρίευε η φουκαριάρα, έπιανε τις σιδεριές, φώναζε και ό,τι έβρισκε μπροστά της το πετούσε έξω! Στην άλλη ζωή όμως θα δεις η Περιστέρω να ξεπερνάει πολλές γνωστικές.

Θυμάμαι και μια άλλη περίπτωση. Ήταν μια οικογένεια που η μεγάλη κόρη τους ήταν λίγο λειψή, αλλά είχε πολλή καλοσύνη. Ήταν σαράντα ετών, αλλά ήταν σαν πέντε. Τι σκηνές της έκαναν μικροί-μεγάλοι! Μια φορά την άφησαν οι γονείς της να μαγειρέψει κι εκείνοι πήγαν στο χωράφι. Θα ερχόταν ο αδελφός της από το χωράφι, για να φέρει τα καλαμπόκια, και θα έπαιρνε το φαγητό να το πάει στο χωράφι να φάνε οι γονείς τους και οι εργάτες. Μάζεψε η καημένη από τον κήπο κολοκυθάκια, μελιτζάνες, φασολάκια και τα είχε έτοιμα να τα μαγειρέψει. Πάει η μικρότερη αδελφή της, που ήταν σωστός πειρασμός, τραβάει τον γάιδαρο από το αφτί και τον βάζει και τα τρώει όλα! Άντε μετά η καημένη να πάει να μαζέψη άλλα. Και δεν είπε τίποτε. Μέχρι να τα ετοιμάσει ξανά, ήρθε ο αδελφός της, και αυτή μόλις τότε έβαζε φαγητό στην φωτιά. Ξεφόρτωσε τα ζώα και, όταν είδε ότι δεν ήταν έτοιμο το φαγητό, της έδωσε ένα ξύλο! Τι ταλαιπωρία περνούσε κάθε μέρα! Η μάνα της η φουκαριάρα παρακαλούσε να πεθάνει πρώτα η κόρη της και μετά αυτή, γιατί σκεφτόταν ποιος θα την φρόντιζε. Και πράγματι, πέθανε πρώτα η κόρη και ύστερα η μάνα.

Πάντως, αυτοί που δεν είναι καλά στο μυαλό, είναι καλύτερα από πολλούς άλλους. Έχουν το  ακαταλόγιστο και χωρίς εξετάσεις περνούν στην άλλη ζωή.

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Δ': Οικογενειακή Ζωή, έκδ. Ι.Ησ. «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Αποδελτίωση: Γέροντες της εποχής μας (8/10/2011)