Διάλογος δύο εμβρύων: Υπάρχει ζωή μετά τη γέννα;

Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, το άλλο γεμάτο εμπιστοσύνη και πίστη. 

Tο γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει... «Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;»  

Το έμβρυο που πιστεύει, απαντά: «Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυτα βέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μας μεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ό,τι μας περιμένει μετά.» 

Ο μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευριστεί: «Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πώς θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως ή άλλως;»  

Ο μικρός πιστός όμως, υποστηρίζει: «Δε γνωρίζω. Αλλά σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερο φως από εδώ. Και ίσως να στεκόμαστε στα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα μας!»  

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: «Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικά μια εντελώς γελοία ιδέα – έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτεί αρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννηση είναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!» 

Ο μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: «Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική από ό,τι είμαστε εδώ.» 

Ο μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόση χαζομάρα: «Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση! Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία και παύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μία μεγάλη σκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!» 

Ο μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: «Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πώς ακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση. Αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμε τελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει.» 

Ο σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: «Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναι γελοίο! Με συγχωρείς, αλλά πού είναι αυτή; Θα ήθελα να σε ρωτήσω». 

Ο μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: «Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρω μας. Ζούμε μέσα σ’ αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχουμε!» 

Ο μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: «Αυτό φτάνει πραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ να δω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της -είναι αρκετά προφανές- διότι απλά, δεν υπάρχει!» 

Το μικρό που πιστεύει, κουνάει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια: «Μερικές φορές, όταν είμαστε πολύ ήσυχα, την ακούω να τραγουδά. Ή να χαϊδεύει τον κόσμο μας. Νιώθω και έχω την αίσθηση και πιστεύω σταθερά ότι η γέννηση είναι ένα μεγάλο νέο ξεκίνημα!»

Πηγή: Περί γάμου μαρτυρίες (και όχι μόνο) (20/6/2012)

Υ/γ. Πόσο εύστοχο είναι το κείμενο για τους σκεπτικιστές αυτής της ζωής και για τους αρνητές της μετά θάνατον ζωής και της ύπαρξης του Θεού «που δεν μπορούν να Τον δουν πουθενά»...

Στο θαύμα της ζωής... είναι δύσκολο να μην αισθανθείς την παρουσία του Θεού!

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ: ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ

Ο Αλέξανδρος Τσιάρας, επικεφαλής της επιστημονικής απεικόνισης στο Τμήμα της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Yale, χρησιμοποιεί νέες τεχνολογίες απεικόνισης για να προβάλει το ανθρώπινο σώμα. Για αυτό που ανακάλυψε, μας λέει, "μόλις δημιουργήσαμε ένα θαύμα".
Χρησιμοποιώντας μικρομαγνητική τομογραφία, ο κος Τσιάρας παρακολούθησε την ανάπτυξη του βρέφους από τη σύλληψη μέχρι τη γέννηση. (Δείτε το βίντεο παρακάτω)

Ο κος Τσιάρας υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη του ανθρώπινου σώματος είναι "τόσο τέλεια οργανωμένη, που είναι δύσκολο να μην αισθανθείς την παρουσία του Θεού". "Όταν αρχίζει η ουσιαστική επεξεργασία σε αυτά τα δεδομένα, είναι αρκετά θεαματικό", είπε σε συνέντευξή του στο TED (Technology, Entertainment, Design).

Στο βίντεο οι θεατές βλέπουν τη στιγμή που το ωάριο γονιμοποιείται. Η πρώτη κυτταρική διαίρεση του εμβρύου, λαμβάνει χώρα εντός 24 ωρών και χωρίζεται εκ νέου κάθε 12 έως 15 ώρες.

Σε τέσσερις εβδομάδες, τα κύτταρα του μωρού αναπτύσσΟνται τώρα σε ένα εκατομμύριο κύτταρα ανά δευτερόλεπτο.

Μετά από 25 μέρες, μπορεί κανείς να δει την ανάπτυξη του καρδιακού θαλάμου. Μέσα σε 32 ημέρες τα χέρια και τα πόδια. Σε 52 ημέρες έχουν αναπτυχθεί, ο αμφιβληστροειδής του εμβρύου, η μύτη και τα δάχτυλα.

Ο κος Τσιάρας αποκαλεί την όλη διαδικασία, "μια απίστευτη μηχανή" - αρχίζοντας με δύο απλά κύτταρα και καταλήγοντας σε αυτό που λέει να είναι η "μαγεία του εσένα και εμένα".

"Η μαγεία των μηχανισμών οι οποίοι, μέσα σε κάθε γενετική δομή μας λέει ακριβώς πού πρέπει να πάνε τα  κύτταρα και με ποιο τρόπο. Τα μαθηματικά μοντέλα για το πώς είναι δομημένα αυτά τα κύτταρα, είναι πέρα ​​από την ανθρώπινη κατανόηση, αν και είμαι μαθηματικός".


"Είναι ένα μυστήριο, είναι μαγεία, είναι θεϊκό", λέει ο κος Τσιάρας, προσθέτοντας ότι η πολυπλοκότητα της κατασκευής του ανθρώπινου οργανισμού σε ένα ενιαίο σύστημα είναι "πέρα από κάθε σημερινή μαθηματική έννοια." 

Η γνώμη μου για αυτό: Η αλήθεια που αποκαλύφθηκε μέσω της επιστήμης ποτέ δεν θα έρχεται σε αντίθεση με την Θεία Αλήθεια.

Ο συγγραφέας των ψαλμών και ο κος Τσιάρας, θα είχαν πολλά κοινά, εάν θα μπορούσαν να συνομιλήσουν μαζί για αυτό. Σίγουρα ο αρχαίος συγγραφέας θα ξεκινούσε με τις γραμμές από τον Ψαλμό 139 "Με ενώνεις με τη μήτρα της μητέρας μου. Σε δοξάζω, επειδή με έπλασες με φοβερό και θαυμαστό τρόπο". Ο κος Τσιάρας θα απαντήσει ότι η ανθρώπινη εξέλιξη είναι "πέρα από την κατανόησή μας, είναι μαγεία η ύπαρξή μας, αυτό που είμαστε εμείς".

Και οι δύο θα ήταν μαγεμένοι και γοητευμένοι από το θαύμα του ανθρώπινου σώματος. Και οι δύο θα συμφωνούσαν ότι υπάρχει κάτι περισσότερο στην άνθρωπινη ύπαρξη από ό,τι βλέπει για πρώτη φορά το μάτι. Υπάρχει η αθάνατη ψυχή που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την αφαιρέσει από κανένα έμβρυο - θαύμα του Θεού...

Πηγή: Πενταπόσταγμα

 

Υ/γ. Αφιερωμένο σ' ένα αγγελούδι που ήρθε χθες στον κόσμο! Ας είναι η χαρά κι η ευλογία της αγάπης στη ζωή σας!

Η Γέννησίς σου Θεοτόκε, χαράν, εμήνυσε πάση τη Οικουμένη

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αρχίζουν και τελειώνουν το λειτουργικό έτος με εορτές αφιερωμένες στην Παρθένο Μαρία, την οποία τιμούν ως Θεοτόκο. Στις 8 Σεπτεμβρίου, στο τέλος της πρώτης εβδομάδος του νέου εκκλησιαστικού έτους, τιμούμε τη Γέννησή Της. Στις 15 Αυγούστου, κλείνουμε το έτος με την Κοίμηση και τη μετάστασή Της στους ουρανούς.

Όπως φανερώνουν οι ύμνοι των εορτών αυτών αλλά και των υπολοίπων Θεομητορικών εορτών, η προσκύνηση της Παναγίας Μητέρας του Θεού, αποτελεί ουσιαστικά την ομολογία της πίστης μας στο Πρόσωπο του Υιού της. (...)

Στο απολυτίκιο της εορτής της Γεννήσεώς Της, επιβεβαιώνουμε την αλήθεια ότι εξ Αυτής "ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών". Εκ του γεγονότος ότι αυτή γέννησε Αυτόν που είναι και Μεσσίας (Χριστός) και Κύριος (Θεός), ακυρώθηκε η "κατάρα" της αμαρτίας μας και η εξ αυτής απορρέουσα καταδίκη μας. (...)

Ένα από τα τροπάρια της Κοιμήσεως συνεχίζει το θέμα αυτό, αναφερόμενο σ’ Αυτήν ως εις το πρωτότυπο όλων αυτών που θα "μεταβούν" εκ του θανάτου εις τη ζωή κατά τη γενική Ανάσταση. Ο ύμνος αρχίζει επιβεβαιώνοντας το διπλό θαύμα: παρότι γέννησε κατά σάρκα τον προαιώνιο Υιό του Θεού, Εκείνη δεν έχασε την ιδιότητα της παρθενίας. (...) Αυτό το θαύμα συμπληρώνεται με ένα δεύτερο: το γεγονός του θανάτου Της σε καμία περίπτωση δεν την εχώρισε από τον κόσμο, από τα ανθρώπινα αντικείμενα της άπειρης αγάπης του Υιού της. Συνεπώς είναι σε θέση να πρεσβεύει για μας ενώπιον του Υιού Της και Θεού μας, "εκ θανάτου λυτρουμένη τας ψυχάς ημών".

(...) η μητέρα του Ιησού ποτέ δεν σταματά να πρεσβεύει για μας και, πράγματι, να γίνεται το μέσον διά του οποίου φθάνει η προσευχή μας ενώπιον του Θεού.

Γι' αυτό και οι περισσότερες από τις Ακολουθίες μας τελειώνουν με δυο λόγια ικεσίας που για πολλούς, ακόμη και Χριστιανούς, ηχούν ως σκανδαλώδη και βλάσφημα: "Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς!".

"Πώς μπορείτε να προσεύχεστε έτσι", με ρώτησε τις προάλλες ένας φίλος Βαπτιστής.

Εάν ο Ιησούς είναι αληθινά ο αΐδιος Υιός του Θεού, ο Θεάνθρωπος που "σαρξ εγένετο" στη μήτρα της Παρθένου, (...) αν το σωτήριο και λυτρωτικό έργο Του υλοποιήθηκε χάρη στη συγκατάθεση της Μαρίας, στην πρόθυμη αποδοχή της εν παρθενία κυοφορίας διά της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος -αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να παραδεχθούμε τον ρόλο Της στην οικονομία της σωτηρίας, και να τιμήσουμε αυτόν τον ρόλο, με χαρά και πίστη, στις Ακολουθίες της Εκκλησίες.

Αν ο Ιησούς είναι όντως Αυτός που πιστεύουμε και ομολογούμε ότι είναι, τότε δεν μπορούμε τίποτε άλλο και τίποτε λιγότερο να κάνουμε, παρά να δοξάζουμε την ταπεινή μητέρα Του ως αληθώς Θεοτόκον: ένα ανθρώπινο πρόσωπο σαν κι εμάς, της οποίας όμως η μήτρα ανεδείχθη "πλατύτερα των Ουρανών" διά της κυοφορίας του ενσαρκωθέντος Υιού του Θεού. Και αν, από τη Γέννηση ως την Κοίμησή Της και ακόμη πιο πέρα, είναι όντως Αυτή που πιστεύουμε και ομολογούμε ότι είναι -Μήτηρ Θεού- τότε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο και τίποτε λιγότερο, από το να Της ζητούμε να πρεσβεύει αδιάκοπα για μας, για χάρη της σωτηρίας μας.

π. Ιωάννης Μπρεκ, Στα χέρια του Θεού: Κείμενα πίστης και ελπίδας,
εκδ. Εν πλω, σ. 151-5.