Οι πρώτοι δίκαιοι της Καινής Διαθήκης

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΙΣΑΒΕΤ (5Η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ)

Γονείς του Τιμίου Προδρόμου, του μεγαλύτερου άνδρα που γέννησε γυναίκα, κατά τον λόγο του Κυρίου. Οι πρώτοι δίκαιοι της Καινής Διαθήκης. Ο Προφήτης Ζαχαρίας κηρύττοντας με παρρησία την Παναγία ως Θεοτόκο, φυλάσσοντάς την στον ναό ως Παρθένο κι επειδή κατά τον χρόνο της βρεφοκτονίας του Ηρώδη έκρυψε τον υιό του, σφάχτηκε μπροστά στο αγαπητό του θυσιαστήριο του Θεού, που από νέος μέχρι βαθιών γηρατειών υπηρέτησε, από τους μιαρούς Ιουδαίους. (Οι διάφορες πηγές διαφέρουν στις πληροφορίες για την ακριβή αιτία του μαρτυρικού τέλους του Προφήτου).

Στη δύση των γηρατειών του, ο Θεός επέβλεψε στις δεήσεις του των τόσων χρόνων και καθώς θυμιούσε προσευχόμενος μπροστά στον Θεό, ως εκπρόσωπος όλου του λαού, δέχθηκε αρχαγγελικό μύνημα ότι θ' αποκτήσει υιό. Αποτέλεσμα της στειρώσεως της Ελισάβετ η οδυνηρή ατεκνία τους. (Η μη απόκτηση τέκνου στα παλαιοδιαθητικά χρόνια εθεωρείτο μεγάλη ντροπή για τους γονείς). Αυτή την ντροπή έρχεται να διώξει ο Θεός· αργά αλλά βέβαια να τους δώσει μακάριο τέλος. Αποτέλεσμα της δυσπιστίας του γέροντα Ζαχαρία, πώς τούτο θα συμβεί που γέρασαν, ήταν η αφωνία του, που διατηρήθηκε επί εννεάμηνο, μέχρι της γεννήσεως του Ιωάννου. Το άμεμπτο ζεύγος αξιώθηκε να φέρει στον κόσμο τον Πρόδρομο Ιωάννη, τον κήρυκα της μετανοίας, τον Βαπτιστή του Κυρίου, τον πιο τιμημένο άγιο της Εκκλησίας μας. Ευλογημένος ο καρπός των δικαίων Ζαχαρία και Ελισάβετ. Της Ελισάβετ, κατά την επίσκεψη της Θεοτόκου στον οίκο της, σκίρτησε το βρέφος στην κοιλία της. (Ιεροσόλυμα, 1ος αιώνας)

Πηγή: μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Οι έγγαμοι άγιοι της Εκκλησίας: κατά το μηνολόγιο, εκδ. «Ακρίτας», σειρά «Ορθόδοξη μαρτυρία»: αρ. 27, Νέα Σμύρνη: 2000, σ. 154-155.

Υ/γ. Σήμερα σκεφτόμουν πως υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπάμε και νοιαζόμαστε γι' αυτούς, κι ας μην τους γνωρίσαμε ποτέ! Αρκεί που τους αγαπάνε αγαπημένα μας πρόσωπα.

Εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι!

«ΔΕΝ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ»

Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο. Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00. Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε τον έβαλε να καθίσει κάπου, γνωρίζοντας ότι θα έπαιρνε πάνω από μια ώρα για να τον δει κάποιος γιατρός. Τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη αποφάσισε να δει τη πληγή του. Αφού το εξέτασε προσεκτικά, είδε ότι η πληγή στον αντίχειρα είχε επουλωθεί και έτσι μίλησε με τους γιατρούς για να αφαιρέσουν τα ράμματα.

Ενώ του φρόντιζε τα ράμματα, τον ρώτησε αν είχε άλλο ραντεβού με γιατρό σήμερα. Ο ηλικιωμένος είπε πως δεν είχε ραντεβού με γιατρό, αλλά έπρεπε να πάει στο γηροκομείο για να φάει πρωινό με τη σύζυγό του. 

Η νοσοκόμα τον ρώτησε σε τι κατάσταση ήταν η υγεία η σύζυγός του. Ο ηλικιωμένος απάντησε ότι η γυναίκα του ήταν θύμα της νόσου Alzheimer. Της είπε ακόμα ότι η γυναίκα του δεν ήξερε ποιος ήταν και ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει τα τελευταία 5 χρόνια. 

Η νοσοκόμα έμεινε έκπληκτη, και τον ρώτησε, «Και γιατί συνεχίζεις και πας κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει ποιος είσαι;» 

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάιδεψε το χέρι της νοσοκόμας και είπε: «Δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι.»
 

Πηγή: Συν-οδοιπορία (21/2/2012)

Είναι πολύ αργά;

Ο απόστολος Παύλος σε μία από τις επιστολές του λέει ότι πρέπει να βιαστούμε να ζήσουμε, επειδή ο χρόνος είναι απατηλός. Ζούμε όλες τις μέρες της ζωής μας σαν να γράφουμε βιαστικά, απρόσεχτα, ένα πρόχειρο γραφτό που μια μέρα θα καθαρογραφεί.

Είναι σαν να ετοιμαζόμαστε να κτίσουμε και μαζεύουμε όλα τα χρειώδη που αργότερα θα οργανωθούν σε ομορφιά, αρμονία και νόημα. Ζούμε μ' αυτό τον τρόπο, χρόνο με το χρόνο, δίχως να ολοκληρώνουμε ή να τελειοποιούμε αυτά που μπορούμε να κάνουμε, επειδή έχουμε καιρό μπροστά μας.

Λέμε στον εαυτό μας: αργότερα θα κάνω κάτι, αυτό μπορεί να γίνει αργότερα, κάποια μέρα θα κάνω το καθαρογράψιμο. Αλλά τα χρόνια περνούν και δεν κάνουμε τίποτε.

Αυτό συμβαίνει όχι μόνο επειδή πλησιάζει ο θάνατος, αλλά επειδή σε κάθε περίοδο της ζωής μας δεν έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε όσα η προηγούμενη περίοδος μας έχει επιτρέψει να κάνουμε.

Δεν μπορούμε να επιτύχουμε μια όμορφη και γεμάτη νεότητα κατά την περίοδο της ωριμότητας, όπως δεν μπορούμε, σε μεγάλη ηλικία, να αποκαλύψουμε στον Θεό και στον κόσμο αυτό που πιθανώς θα ήμασταν στα χρόνια της ωριμότητας.

Υπάρχει ο κατάλληλος καιρός για όλα τα πράγματα, αλλά, μόλις περάσει, δεν είναι πλέον δυνατόν να γίνουν αυτά.

Ο Βίκτωρ Ουγκώ έλεγε ότι υπάρχει φωτιά στα μάτια των νέων, αλλά θα έπρεπε να υπάρχει και φως στα μάτια των γερόντων.

Ο καιρός της δυνατής φωτιάς περνά, ο καιρός του φωτός πλησιάζει, αλλά όταν έλθει ο καιρός για να γίνουμε φως, δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε αυτά τα πράγματα που έπρεπε να είχαν γίνει την εποχή που ήμασταν φωτιά.

Ο χρόνος είναι απατηλός.

Όταν μας λένε ότι πρέπει να θυμόμαστε τον θάνατο, δεν είναι για να μας δώσουν φόβο για τη ζωή, αλλά για να μας κάνουν να ζήσουμε με όλη την ένταση που θα είχαμε αν συνειδητοποιούσαμε ότι κάθε στιγμή είναι μόνο η στιγμή που κατέχουμε, και ότι η κάθε στιγμή της ζωής πρέπει να είναι τέλεια: μας υποδεικνύεται όχι το βάθος αλλά η κορυφή του κύματος, όχι μια ήττα αλλά ένας θρίαμβος.

Έτσι, η μνήμη θανάτου φαίνεται ότι είναι η μόνη δύναμη που κάνει τελικά τη ζωή έντονη.

Εκείνοι που είχαν την ευκαιρία να ζήσουν για κάποια περίοδο μ' έναν ετοιμοθάνατο, μ' ένα πρόσωπο που γνωρίζει τον ερχομό του θανάτου, και έχουν συνειδητοποιήσει κι αυτοί αυτό το γεγονός, θα πρέπει να κατανοήσουν το τι μπορεί να σημαίνει για μια σχέση η παρουσία του θανάτου.


Σημαίνει πως κάθε λέξη οφείλει να περιλαμβάνει όλο το σεβασμό, όλη την ομορφιά, όλη την αρμονία και την αγάπη που πιθανώς να βρισκόταν σε κατάσταση νάρκης σ' αυτήν τη σχέση.


Σημαίνει ότι δεν υπάρχει τίποτε το ασήμαντο, επειδή όσο ασήμαντο κι αν είναι κάτι, μπορεί να γίνει είτε έκφραση αγάπης ή ακόμη και άρνησή της.

Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό, επειδή χρωματίζει όλη μας τη στάση απέναντι στον θάνατο. Μπορεί να τη μετατρέψει σε μεγάλη πρόκληση, σε κάτι που θα μας επιτρέψει να αναπτυχθούμε στο πλήρες μέτρο της ηλικίας και στο να προσπαθούμε συνεχώς να είμαστε όλα όσα μπορούμε να γίνουμε, χωρίς ελπίδα να βελτιωθούμε αργότερα αν δεν φροντίσουμε να είμαστε σωστοί από σήμερα.

Ο Ντοστογιέφσκυ, στους «Αδελφούς Καραμαζώφ», μιλά για την κόλαση. Λέει πως η κόλαση μπορεί να συνοψιστεί σε δύο λέξεις: «πολύ αργά!»


Μόνο η μνήμη του θανάτου μας επιτρέπει να ζήσουμε αυτό που δεν θα έπρεπε ποτέ να αντιμετωπίσουμε υπό το βάρος αυτής της φοβερής συνειδητοποίησης: είναι πολύ αργά.

π. Αντώνιος Μπλουμ, Θάνατος και Απώλεια

Αποδελτίωση: Με παρρησία (7/9/2011)