Πώς θα κάνουμε καρπό;

Όταν εγώ ασχολούμαι με το Θεό, τότε και ο Θεός ασχολείται με μένα! Πώς ο Θεός ασχολείται με εμένα; Μας το επεξηγεί, λέγοντας :

«Εγώ είμαι η άμπελος· σεις είσθε τα κλήματα. Το κλήμα, το κάθε φυτό, αν δεν μένει στο χωράφι, αν δεν τρέφεται από το χωράφι, δεν εξακολουθεί να ζει. Γεωργός είναι ο Πατέρας. Εκείνος φροντίζει και καλλιεργεί το αμπέλι Του. Συ, για να ζεις στο αμπέλι, πρέπει να είσαι κλήμα. Τότε θα κάνεις καρπό, για σένα καλό».

Όταν ο Θεός ασχολείται με το αμπέλι Του, για σένα φροντίζει!

Και όταν συ ασχολείσαι με το Θεό, πάλι για σένα είναι καλό. Γιατί ψάχνοντας για το Θεό, ψάχνοντας να βρεις τρόπο, να γίνεις κλήμα Του μέσα στο αμπέλι Του, ψάχνεις να βρεις τρόπο, να πάρεις κάτι.

Αν ο Θεός πάψει να ασχολείται με σένα, τότε συ σαν κλήμα, που δεν παίρνει ζωή από το αμπέλι, θα ξεραθείς, θα πάψεις να έχεις ζωή. Και χωρίς ζωή, κλήμα ξερό, πώς θα κάνεις καρπό;

Όταν συ μπαίνεις στο αμπέλι του Θεού, συ κερδίζεις, όχι ο Θεός. Και, όταν συ βγαίνεις από το αμπέλι του Θεού, βγαίνεις έξω από τη ζωή του Θεού και φυσικά χάνεις.

Γι’ αυτό έλεγε ο Χριστός· Μείνετε σε μένα, κοντά Μου, για να κάνετε καρπό! Δηλαδή, για να έχει αξία η ύπαρξη και η ζωή σας. 


Τα άδηλα και κρύφια

Να προσεύχεσθε και για τους εχθρούς σας. Να ζητείτε από το Θεό, όχι να πεθάνουν, αλλά να διορθωθούν, να πάψουν να έχουν άσχημα αισθήματα. «Κύριε, ενώπιόν Σου πάσα η επιθυμία μου». Ένα θέλω, ένα ποθώ. Όλα όσα αναμοχλεύονται να θέλεις να τα βλέπεις!

Τι λαχταρώ εγώ, και Συ δεν το ξέρεις; 

Τι με κάνει και στενάζω, και Συ δεν το ξέρεις;

Πώς θα μπορούσε να ισχύει κάτι τέτοιο, αφού ο κάθε πόθος μου και η κάθε επιθυμία μου, και ο κάθε στεναγμός μου, «από Σου ουκ απεκρύβη»; Τον στεναγμό της καρδιάς μου άνθρωπος κανένας δεν τον βλέπει κανένας δεν τον αισθάνεται!

Τι μας λένε τα λόγια αυτά; Όπου πόθος και λαχτάρα, εκεί και στεναγμός. Όμως αυτά, συνήθως δεν γίνονται αισθητά σ’ εμάς! Αλλά του Θεού, δεν του ξεφεύγει τίποτε! Πόσο θα το ήθελα, Θεέ μου, όλα τα έργα μου, και τα άδηλα και κρύφια μου, να θέλεις να τα βλέπεις! 


Η Εκκλησία κι εγώ
Η εκκλησία είναι Οίκος του Θεού. Εγώ θέλω να κάνω την εκκλησία «σπίτι μου». Στο δικό μου σπίτι, μπαίνω να μείνω εγώ σωματικά. Στο σπίτι του Θεού μπαίνω, για να έλθει και να μείνει μέσα μου και μαζί μου ο Θεός πνευματικά.

Ο άνθρωπος, τότε μόνο αρχίζει να αισθάνεται, ότι ο Κύριος είναι αγαθός όταν ο Θεός έλθει και αρχίσει να μένει μέσα του. Τότε ο Θεός τον γεμίζει ειρήνη και χαρά.

Και αντίθετα, όσο ο άνθρωπος δεν αφήνει το Θεό να μπει να κατοικήσει μέσα του, ήταν και εξακολουθεί να είναι άθλιος, δυστυχισμένος, ταλαίπωρος!

Ο άσωτος υιός, έμενε «μαζί» με τον πατέρα του! Αλλά δεν «Τον άφηνε» τον πατέρα του να μπει μέσα του! Και έτσι, ζώντας χωρίς Θεό, κατάντησε ταλαίπωρος και φτωχός, να βόσκει χοίρους!

Τότε κατάλαβε το λάθος του, γύρισε κοντά Του και Του ζήτησε να εισέλθει στον «οίκο του Πατέρα του». Όχι για να λύσει το πρόβλημά του, να φάει και να κοιμηθεί αλλά για να μπει ο Πατέρας του μέσα του, στην καρδιά του και να τον κάνει κατοικία Του, ανάπαυσή Του, και χαρά Του.

Άγιος Αυγουστίνος

Πηγή: Θησαυρός Γνώσεων και Ευσέβειας (22/7/2011)

Aγάπη, τίποτε άλλο!

- Αδελφή μου, ποιος είναι ο προορισμός του Ανθρώπου;

- Ο προορισμός του Ανθρώπου;…. «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους». Ο προορισμός πάλι είναι η Αγάπη. Τίποτε άλλο. Μην κάνεις τίποτε άλλο… Αλλά τι θα πει Αγάπη; Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο, να παύεις να υπάρχεις εσύ, πραγματικά, ως οντότητα, και να μπεις μεσ’ την ψυχή του. Μα είναι κακοποιός… Μα είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνεις… Θα μπεις! Γιατί έχει κι αυτός μέσα του την Πνοή του Θεού, τον Σπινθήρα του Χριστού. Και έχει μια καρδιά που χτυπά σαν τη δική σου. Μ’ άλλα λόγια, εσύ ο ίδιος αντικατοπτρίζεσαι μέσα του. Αν δεν το κάνεις αυτό, δεν μπορείς να βοηθήσεις τον άλλο. Και τι ωφελεί να αγαπούμε μόνο τον Θεό με τα χέρια ψηλά προς τον Κύριο, καθέτως, και να μην τ’ ανοίξουμε και οριζοντίως, να πάρουμε όλη την Ανθρωπότητα, εάν είναι δυνατόν, και να γίνει έτσι το σώμα μας το σημείο του Σταυρού;

- …Το σημείο του Σταυρού… Πιάνει τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και μέσα σ’ αυτά, κλείνει όλο τον κόσμο.

- Και ξέρετε μαζί μ’ αυτά τι κλείνει; Τη μεγαλύτερη ευδαιμονία, γαλήνη, ειρήνη, πραότητα. Έλεος και Αγάπη Θεού μεσ’ την καρδιά μας.

- Δηλαδή, η δική σας αρχή ποια είναι;

- Δεν είναι δική μου. Είναι αυτό που είπε ο Άγιος Αυγουστίνος: «Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις» γιατί άμα αγαπάς, δεν μπορείς να κάνεις κακό!

Γερόντισσα Γαβριηλία, Η ασκητική της αγάπης, εκδ. Τάλαντο, σ. 66

Υ/γ. Από καρδιάς σ' ευχαριστώ, για το υπέροχο αυτό ταξίδι στην «Αγάπη» μας!

Η ρίζα της αγάπης

Αν σιωπάς, 
να σιωπάς από αγάπη. 

Αν μιλάς, 
να μιλάς από αγάπη. 

Αν διορθώνεις κάποιον, 
να τον διορθώνεις από αγάπη. 

Αν συγχωρείς, 
να συγχωρείς από αγάπη. 

Στο βάθος της καρδιάς σου να έχεις τη ρίζα της αγάπης. 
Από μια τέτοια ρίζα, μόνο καλό μπορεί να προέλθει. 

Αγάπα τον Θεό, και κάνε ό,τι θέλεις.

Ιερός Αυγουστίνος

Υ/γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ 

-σε σένα για το υπέροχο ταξίδι, τη συμπόρευση, τις ανηφόρες και τα ξέφωτα που βαδίσαμε αυτόν τον πρώτο χρόνο της λειτουργίας του ιστολογίου μας. 

-σε όλους εσάς τους αθόρυβους αναγνώστες μας που περάσατε από την «Αγάπη» μας, με την ευχή το υλικό της να είναι πάντοτε μια αφορμή για πνευματικό αγώνα! 

Ο Θεός μαζί σας 

Μου είναι δύσκολο να μιλήσω για την αγάπη...

Μου είναι δύσκολο να μιλήσω για την αγάπη. Τι να πρωτοαραδιάσω, σάμπως και ξέρω τι σημαίνει «αγάπη»! Ποιος γνωρίζει, αλήθεια, τι θα πει Αγάπη;

Από μικρή ηλικία ακούμε τη λέξη, αλλά δεν ξέρω πόσοι από μας μάθαμε να την εννοούμε βαθιά μέσα μας. Τη λένε τα τραγούδια, τη λένε στις τηλεοράσεις, μα είναι η αγάπη τους μπλεγμένη με τα πάθη. Αγάπη που εκβιάζει για αγάπη, αγάπη που σβήνει τόσο εύκολα από το βάρος του εγώ και χάνεται τόσο άδοξα… Αγάπη περίεργη και φθαρτή. Μα είναι αυτή η τρύπια σημαία η αγάπη;

Θε μου, είπες πως «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί» (Ιωάννου Α’, δ’ 16). Ποιος να γνωρίζει τι θα πει Αγάπη καλύτερα από τους αγίους Σου που έζησαν στην αγκαλιά της; Κι όμως κι αυτοί καταλαμβάνονται με δέος όταν πρέπει να μιλήσουν γι’ αυτήν.

«Τρόμος και δέος κυριεύουν την ψυχή μου, όταν θελήσω να γράψω για την αγάπη του Θεού. Η καρδιά μου είναι φτωχή και δεν έχει τη δύναμη να περιγράψει την αγάπη του Κυρίου.» λέει ο Άγιος Σιλουανός! Και συνεχίζει: «”Αυτός μιλά συνεχώς για την αγάπη του Θεού”. Σε τι άλλο, όμως, να εντρυφούμε, παρά στον Θεό; Δεν μας δημιούργησε για να ζούμε αιώνια μαζί Του και να βλέπουμε τη δόξα Του; Όποιος αγαπά κάτι επιθυμεί να μιλά συνέχεια γι' αυτό. Με τον καιρό του γίνεται συνήθεια. Αν συνηθίσεις να σκέφτεσαι αδιάλειπτα τον Θεό, θα Τον έχεις πάντα στην ψυχή σου. Αν συνηθίσεις να σκέφτεσαι τα γήινα, τότε ο νους σου πάντα θα είναι στα γήινα. Και αν πάλι συνηθίσεις να μελετάς τα πάθη του Κυρίου και το αιώνιο πυρ, και αυτό θα αφομοιωθεί από την ψυχή σου.»

Αναρωτιέμαι τι να 'ναι άραγε η αγάπη, ποιο είναι το πραγματικό της νόημα, ποιοι αλήθεια από μας την έχουν νιώσει και πώς μοιάζει... Στα σίγουρα όλοι πιστεύουν πως έχουν αγαπήσει, αγαπάνε ή θα αγαπήσουν κάποια στιγμή! Δεν μιλάμε, όμως, για τον έρωτα και το χρώμα του, που ίσως να 'ναι αυτό του φεγγαριού όταν είναι πανσέληνος. Μιλάμε για το χρώμα της Αγάπης που ίσως να 'ναι αυτό που έχουν τα μάτια του Θεού! Η Αγάπη που είναι ανιδιοτελής, θυσιαστική και ανυπολόγιστη για τον πλησίον μας, είναι η πολυτιμότερη αρετή. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια προσευχή για το φίλο ή εχθρό μας (ιδίως γι' αυτόν!), μπορεί και ν' αποτελούν τις επενδύσεις για μια πραγματικά ευτυχισμένη ζωή, αφού μ' αυτόν τον τρόπο ο κόσμος μας δεν περιστρέφεται γύρω από τον μίζερο εαυτό μας. Αντίθετα, η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από την Αγάπη και αυτή μας ανταμείβει με την ευφορία της παρουσίας του Θεού στην ψυχή μας.

Μπορούμε, αλήθεια, ν' αγαπήσουμε με όλη μας την καρδιά; Ειλικρινά δεν γνωρίζω! Σίγουρα μπορούμε να το τολμήσουμε. Αξίζει να το τολμήσουμε. Το πραγματικό εκτόπισμα του ανθρώπου διαφαίνεται από το μέγεθος της αγάπης που έχει μέσα του. Το μεγαλείο του καθορίζεται απ' όλα εκείνα τα θετικά συναισθήματα που καλλιεργεί στα μύχια της ψυχής του, διακτινώνοντάς τα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Μια για πάντα μας δόθηκε η εντολή: Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις. «Αν μιλήσεις, μίλα από αγάπη. Αν σιωπήσεις, σιώπα από αγάπη. Αν συγχωρήσεις, συγχώρα από αγάπη. Έχε πάντα ριζωμένη στα βάθη της καρδιάς την αγάπη. Από μια τέτοια ρίζα μόνο καλό μπορεί να προέλθει. Αγάπα τον Θεό και κάνε ό,τι θέλεις.» (Ιερός Αυγουστίνος)

Πράγματι όλα θα ήταν τόσο απλά αν οι πράξεις μας υποκινούνταν από ατόφυια αγάπη, από αγνότητα συναισθημάτων. Αν αντιλαμβανόμασταν ορθά το νόημα της αγάπης θα αγκαλιάζαμε όλο τον κόσμο, θα σκορπίζαμε χαμόγελα παντού, θα είχαμε υπομονή, θα δίναμε πάντα μια δεύτερη ευκαιρία στους άλλους.

Όμως σήμερα πόρρω απέχουμε από την πάλαι ποτέ αθώα παιδικότητα μας, την οποία ποτέ δεν έπρεπε να είχαμε χάσει. Έχουμε καταντήσει να είμαστε περισσότερο… φθορείς παρά φορείς της ανθρωπιάς. Κι όμως η κατάσταση τούτη, αν είναι όπως πιστεύω δηλ., θα μπορούσε ν' ανατραπεί αν προσπαθούσαμε να ξαναντικρίσουμε τον κόσμο με τα μάτια του παιδιού που κρύβει ο καθένας μέσα του. Μάτια που δεν θέλουν τίποτε άλλο παρά να δώσουν και να πάρουν αγάπη!

Θε μου, μάθε με να αγαπώ αληθινά!