Μαζί μπορούμε καλύτερα...

Υ/γ. Ήμασταν κι εμείς εκεί, για να δώσουμε κάτι από το -ακόμα- περίσσευμά μας. Μακάριοι όσοι έδωσαν και δίνουν από το υστέρημά τους. 

Ο Θεός μαζί μας...

Όμορφοι τόποι...

Όμορφοι τόποι μυρωμένοι

μια ιστορία θαυμαστή

να τι είναι η Κύπρος μας η ωραία

η Κύπρος μας η ζηλευτή!

Μέσα στο πέρασμα των χρόνων

γνώρισε μύριες συμφορές

αφέντες άλλαξε δεκάδες

καρδιά δεν άλλαξε ποτές

Ελληνική ήταν η καρδιά της

Ελληνική 'ναι κι η ψυχή

κι όσο θα στέκει αυτός ο κόσμος

η Κύπρος θάναι Ελληνική

Ελληνική θε να 'ν' η Κύπρος

όσο θα στέκει αυτή η ζωή

και πόθος ένας στην καρδιά της

με την Ελλάδα να ενωθεί

Στίχοι - μουσική: π. Σταύρος Παπαγαθαγγέλου

Δίσκος: «Για την πίστη και την πατρίδα»

Πηγή βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=FSQMYmy9Md0

Υ/γ. Αφιερωμένο σ' όσους έδωσαν τη ζωή τους στον τελευταίο απελευθερωτικό αγώνα που διεξήγαγε ο Ελληνισμός, αυτόν της ΕΟΚΑ στην Κύπρο. Το ξέρουμε, έχουμε αποδειχθεί πολύ κατώτεροι των προγόνων μας και των περιστάσεων... Αλλά, έχουμε πίστη κι ελπίδα στον Θεό πως θα τα καταφέρουμε, πως μες στην ψυχή μας υπάρχει ακόμη εκείνη η φλόγα που θα γίνει πυρκαγιά λυτρωτική!  

«Wind» - Brain Crain

Πηγή μουσικής: δίσκος «Piano opus»

Πηγή βίντεο: Gladiator33111

Υ/γ. Αφιερωμένο σ' όλα της καρδιάς τ' ανείπωτα, που δεν μπορούν να λεχθούν. Ας βάλει ο Θεός στη μελωδία αυτή τους στίχους που αδυνατώ να γράψω.....

Στης λύρας το δοξάρι

Υ/γ. Ένα μικρό δώρο μιας και χτες ήταν -τρόπον τινά- η ονομαστική εορτή του ιστολογίου μας: «Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης»...

Κλείστε τα μάτια και ταξιδέψτε με τη μελωδία της λύρας. Κάπου εκεί μέσα μπορεί ν' ακούσετε και τους χτύπους της καρδιάς σας.

Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα

Στίχοι: Κοραλία Αλιφραγκή
Μουσική: Eric Beam
Πρώτη εκτέλεση: Τρίφωνο

Πάρε με αγκαλιά, τέρμα η δουλειά
Πάμε βόλτα απόψε μέχρι το ξημέρωμα
Γλύκανε η βραδιά, βρες τα κλειδιά
Έχει Woody Allen σήμερα αφιέρωμα
Πόσο σ’ αγαπώ, πήρα ρεπό
Πες και στα παιδιά αν θέλουν αύριο να ‘ρθουνε
Πάμε!

Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δώσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά

Γύρισες νωρίς, αχ να χαρείς
Τρίψε μου τη πλάτη λίγο πριν ξαπλώσουμε
Τέλειωσε ο καφές, μου ΄λειψες χθες
Έλα το τραπέζι μια στιγμή να στρώσουμε
Δώσ’ μου ένα φιλί, δες το σκυλί
Τι χαρές που κάνει πάντα σαν φιλιόμαστε
Φως μου!

Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δώσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά

Υ/γ. Αφιερωμένο στους ανθρώπους που ξέρουν να εκτιμούν την ομορφιά της απλότητας και συνάμα την απλότητα και την ομορφιά της πραγματικής αγάπης. Στον άνθρωπο που μου έμαθε την ομορφιά αυτού του τραγουδιού.

Θάλασσα πικροθάλασσα πώς να μην σ' αγαπήσω;

Στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι
γαλέρες έρχονται και πάνε
ρεσάλτα κάνουνε οι μούτσοι
κι οι πειρατές μεθοκοπάνε
στο καπηλειό το λιμανίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω

Σαρακηνοί και Βενετσάνοι
πιάνουν και δένουν στο κατάρτι
ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη
το παλικάρι τον αντάρτη
τον άντρακλα τον πελαγίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω

Κι εκεί στου μακελειού την άψη
δαγκώνω τα σχοινιά τα λύνω
και μα τον Άγιο Κωνσταντίνο
όλους τους ρίχνω μες στη χάψη
δεμένους με τα χέρια πίσω

Θάλασσα πικροθάλασσα
πώς να μην σ' αγαπήσω;

Τίτλος: Σεβάχ ο θαλασσινός

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος   
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Δίσκος: Εκτός τόπου και χρόνου

Εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης 

 

Υ/γ. Η θάλασσα… ανέκαθεν ήταν αυτό που λέμε ο έρωτας της ζωής μου, αυτό που περίμενα να ‘ρθει κάθε καλοκαίρι, αυτό που περιμένω πάντοτε. Και φέτος ήταν αλλιώτικη, ήταν η λύτρωση που ερχόταν τα βράδια μετά την εξάντληση των δύσκολων ημερών, ήταν κάτι το θαυματουργικό, κάτι μαγικό, η απεραντοσύνη της, η γαλήνη της, η σιωπή της, η άφατη ομορφιά της,  ο βυθός της ψυχής μου, το δικό μου ταξίδι… ίσως και μια συνάντηση με τον Δημιουργό μου! Πόσο σ’ ευχαριστώ Πανάγαθε Θεέ μου!

Κύμα στο φως
Ξαναγεννάει τα μάτια
Όπου η Ζωή αρμενίζει προς
Τ' αγνάντεμα
Ζωή-

      ~Οδυσσέας Ελύτης,
        Προσανατολισμοί

Ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει...

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θεοχαρίδης
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας & Χρίστος Θηβαίος, Χαρούλα Αλεξίου 

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει

σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά

το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας 

Υ/γ. Σαν τότε, πριν τρία χρόνια... Σαν τότε και τώρα στην ίδια κορφή θα τραγουδά η καρδιά μου στη θέα του ήλιου που βασιλεύει κι ύστερα σβήνει στο πέλαγος... Κι Εσύ Θε μου θα μου χαμογελάς βεβαιώνοντάς με «όλα καλά»! Δεν θα το βλέπω, δεν θα καταλαβαίνω, μα θα προσπαθήσω να κάνω ένα ταξίδι που θα 'θελες. Άλλωστε... navigatio solum precatio est, δεν είπαμε;

Μάρτυς Χριστού

Ένα τραγούδι αφιερωμένο στις πιο αγαπητές γυναίκες αγίες μάρτυρες της Εκκλησίας μας. Συγκεκριμένα αναφέρονται διαδοχικά:

Αικατερίνη (εορτάζει: 25 Νοεμβρίου)

Κυριακή (7 Ιουλίου)

Βαρβάρα (4 Δεκεμβρίου)

Παρασκευή (26 Ιουλίου)

Ομοιοκαταληξία ενός καλοκαιριού

AMELIE: COMPTINE D'UN AUTRE ÉTÉ

Υ/γ. Αν σιωπήσουμε, ίσως καταφέρουμε ν' ακούσουμε. | Αν σιωπήσουμε, ίσως καταφέρουμε να Σ' ακούσουμε Θε μου...

Μ' ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι...

Περπάτησα πάρα πολυ μα
τα φτερά μου τα 'χω χάσει
μα εσύ που δεν πατάς στη γη
καν'την ψυχή μου να πετάξει...

Μ'ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι
ένα αεράκι να μας πάρει
φωτιά κι αέρας να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας,

Ειν'η καρδιά μου μια αυλή
σ'ένα κελί που όλο μικραίνει
μα εσύ που έχεις το κλειδί
έλα και πες μου το γιατί.

Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει
το όνειρό μου ξαποσταίνει
νερό κι αρμύρα να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας.

Έχω έναν κόμπο στο λαιμό
και μια θηλιά που όλο στενεύει
έλα και κάνε μουσική την τρέλα
που με διαφεντεύει.

Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις
αφελείς τραγούδησε τες να χαρείς
μ'ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

Τίτλος: Παράκληση
Δίσκος: Ανεμοδείκτης
Στίχοι, μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ο βιολιστής του δρόμου

Μιά πρωτότυπη ἔρευνα τῆς ἐφημερίδας «Washington Post», πού ἦταν ταυτόχρονα κι ἕνα κοινωνιολογικό πείραμα γιά τήν αἴσθηση τοῦ ὡραίου, τήν ἀντίληψη τοῦ σημαντικοῦ σέ οὐδέτερο χῶρο καί χρόνο καί τίς προτεραιότητες τῶν ἀνθρώπων, ἔγινε στίς 12 Ἰανουαρίου τοῦ 2007 στό Μετρό τῆς Οὐάσιγκτων.

Ἦταν γύρω στίς 8 τό πρωί τῆς 12ης Ἰανουαρίου τοῦ 2007, ὥρα αἰχμῆς γιά τόν ἐργαζόμενο κόσμο, ὅταν ἕνας νεαρός ντυμένος μέ ἕνα παντελόνι παραλλαγῆς, ἕνα μπλουζάκι μακό κι ἕνα κασκέτο στάθηκε δίπλα σέ ἕναν κάδο ἀπορριμμάτων μιᾶς πολυσύχναστης ἀποβάθρας. Στά χέρια του κρατοῦσε ἕνα βιολί. Λίγα λεπτά μετά τήν ἐμφάνισή του ὁ «ἄγνωστος» μουσικός ἄρχισε νά παίζει διάφορα μουσικά κομμάτια τοῦ Μπάχ γιά περίπου μία ὥρα.

Ὁ κόσμος περνοῦσε σκεπτικός καί βιαστικός γιά τή δουλειά του, ὅπως κάθε πρωί, ὅταν μετά ἀπό 3 λεπτά ἕνας μεσήλικας πρόσεξε ὅτι κάποιος ἔπαιζε μουσική. Κοντοστάθηκε γιά λίγα δευτερόλεπτα ρίχνοντας φευγαλέες, μᾶλλον ἀδιάφορες, ματιές καί συνέχισε βιαστικός τό δρόμο του.

Στά ἑπόμενα 4 λεπτά μιά καλοντυμένη κυρία χωρίς νά σταματήσει, ρίχνει συμπονετικά στό κουτί του ἕνα δολλάριο.

Στά 6 λεπτά ἕνας νεαρός διαβάτης στέκεται λίγο γιά νά ἀκούσει τόν ὀργανοπαίχτη τοῦ δρόμου, ρίχνει μιά γρήγορη ματιά στό ρολόι του καί προσπερνᾶ.

10 λεπτά ἀργότερα ἕνα τρίχρονο ἀγοράκι σταμάτησε ἀπορημένο νά τόν κοιτάξει. Ἡ μητέρα του τό τράβηξε βιαστικά ἀπό τό χέρι γιά νά συνεχίσει τό περπάτημα, ἀλλά ὁ μικρός ἀνενόχλητος ἀπό τή βίαιη κίνηση ἐξακολούθησε νά γυρίζει πίσω τό κεφαλάκι του ἀπολαμβάνοντας ἦχο καί θέαμα. Ἡ ἴδια ἀντίδραση παρατηρήθηκε σέ ὅσα παιδιά πέρασαν ἐκεῖνο τό πρωί ἀπό τό σταθμό καί συνάντησαν τό βιολιτζή. Ἐκεῖνα κοιτοῦσαν κι οἱ γονεῖς τους τά τράβαγαν.

Μετά ἀπό 45 λεπτά ὁ νεαρός μουσικός συνέχιζε νά παίζει, ἄν καί μόνο 6 ἄνθρωποι εἶχαν σταματήσει γιά λίγο, ἐνῶ 20 ἄτομα τοῦ ἄφησαν συνολικά 32 δολλάρια, δίχως νά σταματήσουν τό περπάτημά τους. Μόνο ἕνα ἄτομο τόν ἀναγνώρισε!

Μετά ἀπό μία ὥρα, κι ἐνῶ εἶχαν περάσει ἀπό μπροστά του πάνω ἀπό 1100 ἄτομα, σταμάτησε νά παίζει, ἀλλά δέν τό παρατήρησε κανείς. Ὁ βιολιστής δέν ἀναγνωρίστηκε, οὔτε χειροκροτήθηκε. Μόνο σιγή ἁπλώθηκε παντοῦ!

Κι ὅμως ἦταν ἕνας ἀπό τούς καλύτερους βιολιστές στόν κόσμο. Ὁ πολυβραβευμένος καί ἀκριβοπληρωμένος ἀμερικανός Τζόσουα Μπέλ ἔχει μία λαμπρή σταδιοδρομία καί ἐκεῖνο τό πρωινό στό σταθμό τοῦ Μετρό ἔπαιξε τά πιό δύσκολα κομμάτια μέ ἕνα πολύτιμο Στραντιβάριους [1] κατασκευασμένο τό 1713, ἀξίας 3,5 ἑκατομμυρίων δολλαρίων! Καί νά σκεφτεῖ κανείς πώς δέν εἶχε περάσει οὔτε μία ἑβδομάδα ἀπό τότε πού ὁ Μπέλ εἶχε γεμίσει ἀσφυκτικά τήν αἴθουσα τῆς περίφημης Συμφωνικῆς Ὀρχήστρας τῆς Βοστώνης, μέ τά «λογικά» εἰσιτήρια νά κυμαίνονται γύρω στά 100 δολλάρια!

Ἡ πρωτότυπη αὐτή ἔρευνα τῆς ἐφημερίδας μέ τόν τίτλο «Μαργαριτάρια πρίν ἀπό τό πρωϊνό», («Pearls before breakfast»), χάρισε στό συντάκτη της ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα δημοσιογραφικά βραβεῖα παγκοσμίως (Πούλιτζερ 2008). Ἴσως γιατί ἀκόμη σπουδαιότεροι θεωρήθηκαν οἱ προβληματισμοί ἀπό τά ἀποτελέσματα τῆς ἔρευνας.

[...] Κάποιοι ἀπ’ αὐτούς ἀξίζει νά γίνουν καί δικοί μας. Γιατί μπορεῖ βέβαια νά μή μᾶς συμβεῖ κάτι παρόμοιο καί γιά ἄλλους λόγους νά μή σταθοῦμε στό δρόμο γιά νά ἀκούσουμε ἕνα σπουδαῖο μουσικό νά ἐκτελεῖ κάποια ἀπό τά ὀμορφότερα κομμάτια, μέ ἕνα ἀπό τά ὡραιότερα μουσικά ὄργανα, ἀλλά:

— Πόσα ἄλλα καθημερινά, ἁπλά καί ὄμορφα πράγματα, δῶρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, τά συνηθίζουμε, δέν τά ἀντιλαμβανόμαστε καί τά προσπερνοῦμε ἀδιάφορα καί ἀγνώμονα;

— Πόσα χρήσιμα, ὠφέλιμα καί οὐσιαστικά γιά τήν πορεία τῆς ζωῆς μας ἀκοῦμε, ἀλλά δέ μᾶς ἀγγίζουν;

— Πόσο λίγο προσπαθοῦμε νά ξεφύγουμε ἀπό τήν πεζή καθημερινότητά μας, ὅταν ἀδιάφοροι καί κουρασμένοι ἀφήνουμε μάταια τούς ἄλλους νά περιμένουν ἔστω καί κάτι μικρό ἀπ’ τήν ἀγάπη μας; Εἶναι ἡ ὥρα τῆς προσωπικῆς μας ἔρευνας καί τῶν οὐσιαστικῶν ἀπαντήσεων... Ἄς μήν τήν προσπεράσουμε ἀδιάφορα...!

[1] Στραντιβάριους: Τά πιό φημισμένα καί πολύτιμα, γιά τήν τελειότητα τοῦ ἤχου τους, βιολιά, πού κατασκευάστηκαν ἀπό τόν Ἀντώνιο Στραντιβάριους (μέσα 17ου αἰ. καί πρῶτες δεκαετίες 18ου αἰ.).

Φ.

Πηγή: περιοδικό Προς την Νίκη, τεύχ. 743, Ιανουάριος 2012, εκδ. Σωτήρος, σ. 6-7.

Ταξίδι είναι μόνο η προσευχή...

Ο Προσκυνητής 

Τα βουνά περνάω
και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ' ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα 'ναι αργά

Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι όταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να 'σαι ζωντανή

Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ' ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα 'ναι αργά

Δίσκος, Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Αφορμή για αυτό το τραγούδι είναι ένα βιβλίο θρησκευτικού περιεχομένου, που λέγεται «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού».  Πρόκειται για το ημερολόγιο ενός Ρώσου προσκυνητή του 18ου αιώνα, ο οποίος αφού έχασε τη γυναίκα του έφυγε απ' το σπίτι για να κάνει ένα προσκύνημα κάπου σχετικά κοντά. Τελικά, αφού το έκανε δεν γύρισε πίσω, αλλά  συνέχισε για ένα άλλο προσκύνημα κάπου αλλού και με αυτόν τον τρόπο διένυσε τεράστιες αποστάσεις σε μια εποχή δύσκολη, διέσχισε τη Ρωσία, έφτασε μέχρι την Ελλάδα, πήγε στο Άγιον Όρος.

Στο βιβλίο αυτό καταγράφεται η πορεία του αυτή και ταυτόχρονα η προσπάθειά του να εμβαθύνει στη γνώση και την εφαρμογή του ρητού του Αποστόλου Παύλου που λέγει «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Ο προσκυνητής κατορθώνει τελικά από έναν μοναχό και με τη βοήθεια του βιβλίου «Φιλοκαλία των νηπτικών πατέρων», να μάθει, να εμβαθύνει και να εφαρμόσει την αδιάλειπτη νοερά προσευχή, την προσευχή της καρδιάς η οποία συνοψίζεται στις λέξεις «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Εκεί στο Άγιον Όρος ξέχασε το ημερολόγιό του φεύγοντας για τους Άγιους Τόπους. Το ημερολόγιο κρατήθηκε και βρέθηκε πολλά χρόνια μετά, μεταφράστηκε στα ελληνικά και εκδόθηκε σε βιβλίο. Αυτή η πορεία της ανθρωπότητας, αυτό το μαγικό βήμα που κάνεις για να φύγεις ή για να γυρίσεις του έδωσε την ιδέα αυτού του τραγουδιού.

 Υ/γ. Navigatio solum precatio est...

One man's dream

Υ/γ. Μια τέτοια μέρα κινήσαμε με όνειρα κι ελπίδα στην Αγάπη...

Εκδήλωση για την Άλωση και Ομαδική Προσευχή για το έθνος μας

Εκδήλωση για την Άλωση της Πόλης
Ιερός Ναός της του Θεού Σοφίας Στροβόλου

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

ώρα: 7:00 - 9:30 μ.μ.

Ἡ Σχολή Παραδοσιακῆς Μουσικῆς «Ἁγιά-Σοφιά» διοργανώνει Ἐκδήλωση γιά τήν ἐπέτειο τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως τήν Παρασκευή 25 Μαΐου 2012, 7.00 - 9.30 μ.μ.

Πρόγραμμα:

7.00 μ.μ. Ἑσπερινός τῶν Νεομαρτύρων καί μνημόσυνο Κωνσταντίνου Παλαιολόγου
 

8.00 μ.μ. Ὁμιλία ἀπό τόν κ. Εὐάγγελο Χρυσό, Ὁμότ. Καθηγητήν Βυζαντινῆς  Ἱστορίας Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν, τ. Πρόεδρον τοῦ Ἱδρύματος τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, μέ θέμα: «Ἡ Ἅλωση τῆς Πόλης: Μία "ἔσωθεν" ἅλωση;»

8.30 μ.μ. ΣΥΝΑΥΛΙΑ
               Μουσικό πρόγραμα μέ παραδοσιακά ὄργανα.
               Περιλαμβάνει ἔργα Ρωμιῶν συνθετῶν τῆς Πόλης, καθώς ἐπίσης τραγούδια καί θρήνους τῆς ἁλώσεως

               Συμμετέχουν οἱ μουσικοί:

               Χρῆστος Τσιαμούλης (οὔτι, νέϋ, τραγούδι)
               Σωκράτης Σινόπουλος (πολίτικη λύρα)
               Γιάννης Λέμπος (κρουστά)
               Νεκτάριος Ἰωάννου (τραγούδι, ὕμνοι)

καί ἡ χορωδία τῆς Σχολῆς Παραδοσιακῆς Μουσικῆς "Ἁγιά-Σοφιά" ὑπό τήν διεύθυνσιν τοῦ Νεκτάριου Ἰωάννου

Ακολουθεί κέρασμα

ΧΩΡΟΣ: Αἴθουσα Ἐκδηλώσεων Ἱ.Ναοῦ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας Στροβόλου (Ἐλαιώνων 65, 2057 Στρόβολος).

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ


-------------------------------------

Ομαδική Προσευχή για το έθνος μας

Παρασκευή, 25 Μαίου 2012

ώρα: 10:00 μ.μ.

Η δύναμη της ομαδικής προσευχής όπως μας έχουν βεβαιώσει οι σύγχρονοι άγιοι γέροντες είναι πολλαπλάσια και μπορεί να κάνει πραγματικά θαύματα. [...]

Μαζί, την ίδια ώρα από όπου κι αν βρισκόμαστε στον πλανήτη μπορούμε να ενώσουμε τις δεήσεις μας με οποιοδήποτε τρόπο μπορεί ο καθένας, με την ελπίδα ότι ο Θεός θα ανατρέψει την δυσχερή κατάστασή μας. [...]

Είναι το πιο απλό που μπορούμε να κάνουμε αλλά ίσως το πιο σπουδαίο.

Πηγή: Ομαδική προσευχή (18/5/2012)

Ἀς ἀφήσουμε γιά λίγο στήν ἄκρη τά προσωπικά μας ζητήματα καί ἄς στρέψουμε τό βλέμμα πρός τόν οὐρανό. Οἱ ἡμέρες πού περνᾶ τό ἔθνος μᾶς εἶναι ἐξαιρετικά κρίσιμες. Τό νά περιμένουμε τήν σωτηρία ἀπό τούς κομματάρχες εἶναι τουλάχιστον ἀνούσιο. Ἡ δυσκολία πού περνᾶμε ὅλοι, πρέπει νά μᾶς ΕΝΩΣΕΙ, ὥστε μαζί νά ἀναπέμψουμε θερμή ἱκεσία, ἔχοντας ἀκράδαντη τήν πεποίθηση ὅτι ὁ Θεός, ὅπως ἔκανε πάντα, θά παρέμβει καί τώρα καί θά δώσει τήν λύση πού ἐκεῖνος κρίνει. Πνευματικό ραντεβού, λοιπόν, στό εἰκονοστάσι μας!

Πηγή: Ρωμαίικο Οδοιπορικό (20/5/2012)

Συναυλία «Η Ρωμανία κι αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο»

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΙΕΡΑΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΛΕΜΕΣΟΥ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΚΕΤΙΜΕ 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΣΑΝΤΟΥΡΙ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΣΧΗΜΑ 

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΠΕΜΠΤΗ 17 ΜΑΪΟΥ 2012 

7:30 M.M.

ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ 

ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Έλα!

Έλα, σκοτάδι απλώνεται
Χριστέ μου, εσύ και μείνε κοντά μου,
Έλα και με ένα νεύμα σου,
φέρε Εσύ τη γαλήνη μες στην καρδιά μου.

Έλα σαν ήλιος σαν βροχή,
στην ταραγμένη μου ζωή
διώξε τα σύννεφα φανέρωσε τη μέρα.
Έλα και κράτα με σφιχτά
να μη φοβάμαι άλλο πια
μονάχα Εσύ μπορείς να δώσεις τη χαρά.

Τα λάθη Θεέ μου, αμέτρητα
οι πτώσεις πολλές, κακίες και πάθη.
Μα εσύ που είσαι φιλεύσπλαχνος,
σήκωσέ με ψηλά, να ζήσω ξανά

«Στ' ονείρου μου τον χάρτη τον κρυμμένο»

Ας μας επιτρέψουν σήμερα οι αναγνώστες μας μια μικρή «παρέκβαση»... Ένα αφιέρωμα στον Δημήτρη Μητροπάνο που ιδιαίτερα αγαπάμε. Κι ό,τι αγαπάμε θα ζει πάντοτε μες στην καρδιά μας. Θα μας λείψει η σεμνή, απλή και ατόφυια μορφή του που διέφερε τόσο από τα φανταχτερά «είδωλα» που ξεφτίζουν στις κίτρινες γωνίες των περιοδικών. Θα μας λείψει η λεβέντικη, λαϊκή του φωνή, η δροσιά του ηχοχρώματός του που δεν φοβήθηκε να αγγίξει και μοντέρνες νότες...  

Ας ευχηθούμε να αναπαύσει ο Θεός την ψυχή του.

Συναυλία «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου»

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου"

Μια μυσταγωγική συναυλία για τα Πάθη του Κυρίου, με ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας και 4 έργα των Τσαϊκόφσκυ, Ραχμανίνοφ, Ρεσπίγκι και Μασκάνι.

Βυζαντινή χορωδία "Ρωμανός ο Μελωδός"- χοράρχης π. Νικόλαος Λυμπουρίδης
Σολίστ- Αντώνιος Κουτρουπής
Αφηγητής- Νίκανδρος Σαββίδης
Πιάνο - Ίννα Κουτρουπή

ΛΕΜΕΣΟΣ: Θέατρο Ριάλτο, Τρίτη 3 Απριλίου 2012, στις 20:30
ΛΕΥΚΩΣΙΑ: Θέατρο "Παλλάς", Σάββατο 7 Απριλίου 2012, στις 20:00

Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Μη ρωτάτε γιατί.

«Ορκίσθηκα να πεθάνω για την Πατρίδα μου κι ετήρησα τον όρκο μου»

Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα.

«Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

ΜΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟ (Δ'): ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ: ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ Ο ΠΙΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ!

Κορυφαίος από τους κορυφαίους. Νεαρός με το σφρίγος της νιότης του, με την ποίησή του να μαρτυρεί ένα παιδί ευαίσθητο και θαρραλέο, ένα παιδί -ακόμη- που μάθαινε να ερωτεύεται σαν όλοι οι ομήλικοί του, αλλά και να παραμένει αθεράπευτα ερωτευμένο με την Ελλάδα-Ελευθερία, τη μεγάλη αγαπημένη.

Ο Ευαγόρας γεννήθηκε στη Τσάδα της Πάφου το 1938. Ήδη από ηλικία 15 χρόνων, πρωτοστάτησε στις μαθητικές διαδηλώσεις κατά των εορτασμών της στέψης της βασίλισσας Ελισάβετ. Όταν το 1955 ξεκινούσε ο αγώνας του κυπριακού Ελληνισμού για την Ένωση, ο Ευαγόρας δεν μπορούσε να λείπει. Δεν ήταν γεννημένος για να γράψει απουσία!

Στις 17 Νοεμβρίου σε μία άλλη μαθητική διαδήλωση οργανωμένη από την ΑΝΕ κατά των Βρετανών δυναστών ο Ευαγόρας συνελήφθη και δύο ημέρες αργότερα οδηγήθηκε στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετέσχε σε οχλαγωγία. Παραμονή της εξ αναβολής παρουσίασής του ενώπιον του Άγγλου δικαστή, ο Ευαγόρας παίρνει την απόφαση να φύγει για το βουνό, να γίνει αντάρτης για το Φως ή τον Θάνατο. Ανακοινώνοντας την απόφασή του στον πατέρα του, Μιλτιάδη, θα πάρει την απάντηση:

«Παιδί μου, εκεί που θα πας πρόσεξε προ πάντων να ‘σαι τίμιος και ηθικός… πήγαινε στην ευχή μου!»

Η ώρα, ήταν, περασμένη και η επιθυμία του να αποχαιρετίσει τους συμμαθητές του, οδηγεί τον αθεράπευτο ποιητή να γράψει ένα ποίημα και να το καταλείψει στα έδρανα του σχολείου του. Την επόμενη ημέρα οι συμμαθητές του θα διαβάζουν:

«Παλιοί συμμαθηταί,
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.


Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.


Θ’ αφήσω αδέλφια συγγενείς,
τη μάνα, τον πατέρα
μες τα λαγκάδια πέρα
και στις βουνοπλαγιές.


Ψάχνοντας για τη Λευτεριά
θα ‘χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι,
βουνά και ρεματιές.


Τώρα κι αν είναι χειμωνιά,
θα ‘ρθει το καλοκαίρι
τη Λευτεριά να φέρει
σε πόλεις και χωριά.


Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.


Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ,
θα μπω σ’ ένα παλάτι,
το ξέρω θάν’ απάτη,
δεν θάν’ αληθινό.


Μες το παλάτι θα γυρνώ
ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο
να κάθεται σ’ αυτό.


Κόρη πανώρια θα της πω,
άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,
μονάχα αυτό ζητώ.


Γεια σας παλιοί συμμαθηταί.
Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας.
Κι όποιος θελήσει για να βρει
ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο,


Ας πάρει μιαν ανηφοριά
ας πάρει μονοπάτια
να βρει τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.


Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα.
Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης»

Ένα χρόνο αργότερα, ο Ευαγόρας θα συλληφθεί κατά τη μεταφορά πυρομαχικών και οπλισμού (ένα πολυβόλο Μπρεν). Παραπέμφθηκε σε μια δίκη παρωδία από τους κατακτητές. Η θανατική ποινή ήταν προδεδικασμένη και δεν διαφοροποιήθηκε παρ’ όλο που το όπλο ήταν αχρησιμοποίητο και σε μη άμεσα χρησιμοποιήσιμη μορφή (γρασαρισμένο και αποσυναρμολογημένο). Κατά τις μαρτυρίες ο Ευαγόρας υποβλήθηκε σε διάφορα βασανιστήρια και σε ορούς της αλήθειας, αλλά δεν υπέκυψε και δεν αποκάλυψε κάποια πληροφορία. Τότε «κατέφυγαν στον εκβιασμό του πονεμένου γονιού.

Ο Τούρκος βοηθός αστυνόμος της Πάφου εκάλεσε τον Μιλτιάδη στην Αστυνομία. Τον έβαλε να καθίσει απέναντί του κι άρχισε να του λέει:

-Η κατηγορία εναντίον του γυιου σου προνοεί καταδίκη σε θάνατο. Να, και το σχετικό διάταγμα του Κυβερνήτη. Διάβασέ το. Θέλεις να του μιλήσεις, για να μας πει κάτι; Πού έχουν π.χ. κρύπτη με όπλα, πού κρύβονται οι σύντροφοί του… Αν δώσει τέτοιες πληροφορίες, θ’ αποφύγει τον θάνατο… Λοιπόν, θέλεις να του μιλήσεις;…

Τινάχτηκε απ’ τη θέση του ο πλατύστερνος Μιλτιάδης. Τέτοιο ανοσιούργημα δεν θα το ‘κανε ποτέ, ποτέ!

-Όχι, είπε. Xίλιες φορές όχι. Και καθώς τα ‘λεγε, άστραψε η θωριά του.

-Μ’ αυτές τις προτάσεις δεν θέλω ούτε να δω τον Ευαγόρα, ούτε να του μιλήσω…

Έφυγε γυρίζοντας με ολοφάνερη περιφρόνηση την πλάτη στον πληρωμένο Τούρκο.

Φτάνοντας σπίτι, διηγήθηκε το γεγονός στη μάνα. Τινάχτηκε κι εκείνη κι είπε:

-Δε γέννησα εγιώ παιδί, που θα το πουν προδότη! Χαλάλιν της πατρίδας μου το γαίμαν του παιδκιού μου!

Την παλληκαριά της οικογένειας συμπλήρωσε και τράνεψε ο νεαρός Ευαγόρας. Πορεύθηκε αγέρωχος στη δίκη. Στη δίκη «ο Άγγλος δικαστής Σω διάβασε το “κατηγορητήριο”. Τελειώνοντας σήκωσε το κεφάλι, στράφηκε προς τον κατηγορούμενο, τον κοίταξε ερευνητικά. Διασταυρώθηκαν τα βλέμματα. Γεμάτο απορία το βλέμμα του δικαστού. Ίσως -ποιος ξέρει;- να μη πίστευε και τόσο σε τούτη τη δίκη. Περήφανο και γαλήνιο το βλέμμα του ήρωός μας.

-Παραδέχεσαι; τον ρώτησε ο λειτουργός του άνομου νόμου.

-Παραδέχομαι, είπε απερίφραστα ο έφηβος.

-Έχεις τίποτε να πεις, για να μη καταδικασθείς σε θάνατο; ρώτησε και πάλι ξερά ο δικαστής.

-Γνωρίζω ότι θα καταδικασθώ σε θάνατο, είπε ο Ευαγόρας. Θα με κρεμάσετε, το ξέρω. Ό,τι έκαμα, το έκαμα σαν Έλληνας Κύπριος, που ζητά τη λευτεριά του. Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος Κύπριος που θ’ αντικρύσει την αγχόνη. Ζήτω η Ένωσις της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα! Τίποτε άλλο!

Φυσικά ο Ευαγόρας δεν άφησε και πολλά περιθώρια υπεράσπισης, αφού παρά τις υποδείξεις των δικηγόρων του παραδέχθηκε ενοχή. Ως Έλληνας Κύπριος… που ζητά την Ελευθερίαν του, τόσο απλά, τόσο ατόφυια.

Την επομένη της καταδίκης του όλος ο κόσμος αρχίζει μια τιτάνια προσπάθεια από τον σύμπαντα Ελληνισμό σε Κύπρο, Ελλάδα και αλλαχού να του απονεμηθεί χάρη. Τα βασικά επιχειρήματα ήταν πως έπρεπε να σωθεί η ζωή ενός νέου, αλλά και το ότι οι Άγγλοι δεν τον είχαν κατηγορήσει για εκτέλεση ή συμμετοχή σε μάχη, αλλά μόνο για μεταφορά οπλισμού. Ωστόσο, οι αποικιοκράτες παραμένουν ασυγκίνητοι. Ο κυβερνήτης της Κύπρου Χάρτινγκ, η Βρετανική κυβέρνηση και η βασίλισσα Ελισάβετ απορρίπτουν το αίτημα.

Παραμονή της εκτέλεσης της ποινής, οι συγγενείς επισκέπτονται τον μελλοθάνατο Ευαγόρα για να του δώσουν κουράγιο, αλλά τελικά είναι ο Ευαγόρας που δίνει θάρρος στους άλλους. Αφού συνέστησε στον πατέρα του να μη λυπάται, τον παρακάλεσε να στείλουν μια λαμπάδα στον Άη Γιώργη και τη μητέρα του να του φέρει τον σταυρό του -την έσχατή του ελπίδα- τον οποίο του αφαίρεσαν όταν τον συνέλαβαν.

Την τελευταία ημέρα του ήρωα ήρθαν ξανά να τον δουν. Δεν τους άφησαν όμως να τον φιλήσουν για στερνή φορά, γιατί έτσι όριζε ο νόμος.

«Μέσα απ’ τα κάγκελα, πίσω από μια σιδερένια και άλλη μια συρμάτινη πόρτα ο Ευαγόρας. Απ’ έξω η μάνα, πατέρας, συγγενείς. Του ‘φεραν και τον σταυρό και τον παρέδωσαν στον Άγγλο αξιωματικό, για να του τον δώσει. Πάντα χαρούμενος ο Ευαγόρας, αφάνταστα ήρεμος και γαλήνιος. Άστραψε όμως πιο πολύ τώρα το εφηβικό του πρόσωπο και πεταλούδισαν τα βλέφαρά του, καθώς πέρασε στον λαιμό του το σύμβολο του θριάμβου. Τώρα θα βγει συντροφιά μαζί του. Θα βαδίσει άφοβα προς την αθανασία…»

Ήλπιζε πως κάτι θα γινόταν; Έτσι είπε. Αλλά στα τελευταία λόγια στην αδερφή του παράγγελλε:

-Δεν θέλω να λυπηθείτε, ό,τι και να γίνει.

«Βγήκαν κάποτε από τη φυλακή ο γέρος κι η γριά μάνα. Οι δημοσιογράφοι τους κύκλωσαν. Βλέπουν τον πατέρα ακμαίο, μ’ ένα χαμόγελο ταπεινό και θριαμβευτικό και τρίβουν τα μάτια τους. “Τι σόι άνθρωποι είναι τούτοι;” ακούστηκε να λέει απορημένος ένας Εγγλέζος δημοσιογράφος. “Φαίνεται πως η ελληνική μυθολογία με τους τίτλους και τους ήρωας δεν είναι καθόλου μυθολογία!” “Έλληνες!” τ’ απάντησε κάποιος άλλος, που τον έπνιγε η αγανάκτηση. “Αλλ’ αυτή η λέξη δεν μεταφράζεται στ’ αγγλικά, κι αν μεταφρασθεί, δεν θα την καταλάβετε!” Ο γέρος αντί ν’ αναλυθεί σε δάκρυα, αντί να πει κάτι επαινετικό για τα τελευταία λόγια και τις τελευταίες ηρωικές στιγμές του παιδιού του, σταμάτησε. Πήρε βαθιά ανάσα κι άρχισε ν’ απαγγέλλει τούτους τους στίχους, ενώ στο πρόσωπό του καθρεφτιζόταν όλο το μεγαλείο της αδάμαστης ελληνικής ψυχής:

Το δέντρον, που φυτεύτηκεν
‘εν τζι εν ματζιδονήσιν,*
που θέλει κόπριν τζιαι νερόν
για να καρποφορήσει!
Τα δέντρα που φυτέψασιν
για να καρποφορήσουν
θέλουν λεβέντικα κορμιά
γαίμαν να τα ποτίσουν!

(*δεν είναι μαϊντανός)

Τίποτε δεν κατάλαβαν οι ξένοι δημοσιογράφοι. Έμειναν μόνο να τον κοιτάζουν εκστατικοί. Μα οι Έλληνες έσκυψαν, του ‘σφιξαν το χέρι, του το φίλησαν με βαθύ σεβασμό. Αυτοί κατάλαβαν…»

Εμείς μήπως καταλάβαμε έστω και κάτι; Έστω λάβαμε ένα χτύπο της καρδιάς τους;

Στα τελευταία του λόγια, στο τελευταίο του γράμμα δηλώνει:

«Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

Λίγες ώρες αργότερα ο 18χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης, με το βάρος του ονόματος ενός αρχαίου επαναστάτη βασιλιά της Σαλαμίνος στις πλάτες του και με την παλληκαριά της Ρωμιοσύνης, σήκωσε τον σταυρό του και πορεύτηκε το στερνό ταξίδι προς την αγχόνη. Με την πίστη στον Θεό και με τη σκέψη στην πεντασύλλαβη λέξη, σ’ εκείνη για την οποία ήρθε «ως εδώ», στην «πανώρια κόρη» σ’ «ΕΚΕΙΝΗΝ, την οποίαν κάθε άνθρωπος επιθυμεί πιο πολύ απ’ όλα», όπως έγραφε στο τελευταίο γράμμα του προς την αδερφή του. Έτσι ολοκλήρωσε ακόμη ένας υπέροχος νέος της Κύπρου του χθες την «πιο όμορφη μέρα της ζωής του».

Η αβάστακτη σύγκριση
Σήμερα, εμείς στα ίδια χώματα περπατώντας και την ίδια λαλιά μιλώντας, με το ίδιο αίμα και την ίδια ιστορία κουβαλώντας βαυκαλιζόμαστε με κούφιες «αξίες» των πρόσκαιρων και τον ανόσιων. Διαγράφουμε βαθμηδόν τις χθεσινές σελίδες απ’ το βιβλίο, τις σελίδες που οφείλαμε να θυμόμαστε. Βαφτίσαμε αυτές τις σελίδες «ανεπιθύμητες» και «ακραίες» και τις παραπετάξαμε σε κάποια γωνιά μιας ξεχασμένης αίθουσας. Δεν μας κάνουν πια, δεν πάνε με το κίτρινο lifestyle. Η ξανθή του τηλεοπτικού γυαλιού και η άλλη που ξεγυμνώθηκε μπροστά σ’ όλους θεωρούνται σαν τα μόνα άξια λόγου σε μια χώρα που βούλιαξε στα χρέη, σ’ ένα νησί που αντικρίζει καθημερινά τη λαβωματιά του στον Πενταδάκτυλό, σ’ ένα έθνος που έπαψε να έχει όραμα για το μέλλον!

Στενέψαμε την οπτική μας και σμικραίνουμε την καρδιά μας. Δυσκολευόμαστε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε χάνοντας την πυξίδα μας. Δυσκολευόμαστε να θυσιάσουμε κάτι, πόσο μάλλον να θυσιαστούμε. Είμαστε δεμένοι πισθάγκωνα στο ερέβινο κενό. Η νύκτα η δικιά μας σ’ αυτό το ψεύτικο κουτί δεν έχει ήλιους, μόνο δίκτυα αράχνης που μας κρατούν μακριά απ’ το φως. Στον θάνατον… ακαταπαύστως! Πολλοί από μας θα φύγουν «μια μέρα από τη ζωή χωρίς να έχουν πάρει καν είδηση τι τους συνέβη…» (Ο. Ελύτης: Ιδιωτική Οδός)! Πολύ φοβάμαι πολλοί από μας θα φύγουμε χωρίς να έχουμε καταλάβει τίποτε!

Υ/Γ. Μεταξύ της καταδίκης και της εκτέλεσης του Ευαγόρα Παλληκαρίδη μεσολάβησε ένας μήνας και σ’ αυτόν τον χρόνο έγινε μεγάλη δραστηριοποίηση διεθνώς και διαβήματα σε ξένες χώρες και διεθνή βήματα για να δοθεί χάρη και να απαλλαγεί από τη θανατική ποινή ο Ευαγόρας.

«Συγκινούνται όσοι αγαπούν την ελευθερία. Ένας Αμερικανός γερουσιαστής, γοητευμένος από την αντρίκια συμπεριφορά του εφήβου, τηλεγράφησε ικετευτικά στον Χάρντινγκ. “Τον υιοθετώ”, του έλεγε. “Θα τον στείλω εδώ για ανώτερες σπουδές.” Αλλά ο Κυβερνήτης με ύπουλη διπλωματικότητα απέρριψε την ανθρωπιστική πρόταση.

Ευτυχώς, Χάρντινγκ! Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης θα μείνει στην αιωνιότητα ως ένας εραστής της Ελευθερίας, οραματιστής και ήρωας και όχι σαν ένας σπουδασμένος, «επιτυχημένος» και βολεμένος «πρώην αγωνιστής»!

Βασικές πηγές: (α) Νικόλαος Π. Βασιλειάδης (1995), Εθνομάρτυρες του Κυπριακού Έπους: 1955-59, Σωτήρ, Αθήνα, σ. 149-158.  (β) Βικιπαίδεια, λήμμα Ευαγόρας Παλληκαρίδης (http://el.wikipedia.org/wiki/Ευαγόρας_Παλληκαρίδης)

Σχετικά βίντεο και τραγούδια:
(α) Η πιο όμορφη ώρα, Ευαγόρας Παλληκαρίδης (ταινία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Κύπρου)
(β) Ευαγόρας Παλληκαρίδης (απόσπασμα αφιερώματος του ΡΙΚ)
(γ) Θα πάρω μιαν ανηφορά (μελοποιημένη ποίηση Ε. Παλληκαρίδη)
(δ) Όποιον πάρει (μελοποιημένη ποίηση Ε. Παλληκαρίδη)
(ε) Ηρώων γη (μελοποιημένη ποίηση Ε. Παλληκαρίδη)
(στ) Των αθανάτων (μελοποιημένη ποίηση Ε. Παλληκαρίδη)
(ζ) Του Βαγορή (τραγούδι στην κυπριακή διάλεκτο για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη)

Ευαγόρας Γονέμης

Πηγή: Ερετικό Ιστολόγιο (13/4/2010)

Αναδημοσίευση: Εμπροσθοφύλακας (14/4/2010)

ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ

Θα πάρω μια ανηφοριά


Την Ελλάδα αγαπώ


Ηρώων γη


Των Αθανάτων


Όποιον πάρει


Όλα ζητούν τη λευτεριά


Στην Κύπρο σαν θα πάμε


Για σένα Κύπρο αθάνατη

Κάνε Θεέ μου

 

Κάνε να λειώσουνε τα χιόνα,

κάνε να φύγει ο χειμώνας,

κάνε, Θεέ μου, το κρύο να σβήσει,

κάνε όπως πρώτα το χρώμα της φύσης.

Κάνε την κάμπια πεταλούδα,

κάνε απ’ τις στάχτες ν’ ανθίσουν λουλούδια,

κάνε, Θεέ μου, να πάρουνε σάρκα,

σάρκα κι οστά τα όνειρά μας.

Στείλε, Θεέ μου, ουράνιο τόξο,

στείλε την άνοιξη που λείπει τόσο,

στείλε στη μέρα και πάλι στον ήλιο,

στείλε τη νύχτα αστέρια χρυσά.

Κάνε η αγάπη να διώξει το μίσος,

κάνε τον ουρανό γαλάζιο ξανά.

Κάνε τον άνεμο να σωπάσει,

κάνε το κύμα να κοπάσει,

κάνε, Θεέ μου, η σιγή να μιλήσει,

κάνε στη γη ν’ απλωθεί η γαλήνη.

Κάνε να σπάσουνε οι πάγοι,

κάνε το φως τις ψυχές να ζεστάνει,

κάνε ουρανό, Θεέ, την καρδιά μας.

Αχ! Να χωρούσε, να χωρούσε τα πάντα.

Στείλε, Θεέ μου, ουράνιο τόξο… (δις)

Πηγή: δίσκος Ουρανοδρόμοι, παραγωγή «Χαρούμενοι Αγωνιστές».

Πηγή βίντεο: κανάλι Marianna22792