Όταν ήρθαν τα δύσκολα...

ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Ὅλα ὄμορφα καὶ ἥσυχα κυλοῦσαν στὴ ζωὴ τῆς κυρίας Μαρίας. Τὸν Χριστὸ τὸν ἀγαποῦσε, τουλάχιστον ἔτσι νόμιζε. Ὅμως ὄρεξη πολλὴ δὲν εἶχε οὔτε καὶ χρόνο γιὰ νὰ ἀσχοληθεῖ καὶ νὰ ἐμβαθύνει στὰ νοήματα τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐσεβείας. Τὸ Ὀρθόδοξο Περιοδικὸ ἐρχόταν τακτικὰ στὸ σπιτικό της. Τό ’νιωθε σὰν μιὰ εὐλογία νά ’ρχεται στὸ σπίτι ἕνα περιοδικὸ ποὺ μιλοῦσε γιὰ τὸ Θεὸ καὶ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη τῆς πατρίδος μας. Ὅμως τὸ ἄφηνε κλειστό. Ὅλα τὰ τεύχη τά ’βαζε στὴν ἄκρη σὲ μιὰ γωνιά. Καὶ ἔμεναν ὅλα ἐκεῖ στοιβαγμένα, περιφρονημένα, σκονισμένα... Πέρασαν ἀπὸ τότε κάποια χρόνια...

Κάποια στιγμὴ ὅμως κάτι ἄλλαξε... Ἦρθαν δύσκολες ὧρες στὸ σπιτικό της... Καὶ τότε...

Σήμερα χτυπάει τὸ κουδούνι. Βιαστικὴ ἔτρεξε ν’ ἀνοίξει τὴν πόρτα. Εἶχε ἀκούσει ὅτι ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ περιοδικοῦ εἶχε φθάσει ἐκεῖνες τὶς μέρες στὸ ὄμορφο νησί τους γιὰ νὰ τακτοποιήσει τὶς συνδρομές. Ἂν εἶναι αὐτός – εἶπε ἀπὸ μέσα της – θὰ τοῦ τὰ πῶ ὅλα...

–Καλέ μου κύριε, κοπιάσατε τόσο πολύ! Ἤρθατε ἀπὸ μακριὰ στὸ γραφικὸ νησί μας... Πρὶν τακτοποιήσω τὴ συνδρομή, θέλω νὰ σᾶς ἐξομολογηθῶ:
Χρόνια τώρα τὸ ἔπαιρνα τὸ περιοδικό. Δὲν τοῦ ’δινα ὅμως καμία σημασία. Τὸ ἔβαζα στὴν ἄκρη... Ὅταν ὅμως ἦρθαν τὰ δύσκολα (ἔσπασε ἡ φωνὴ τῆς κυρίας Μαρίας), ἔτρεξα στὰ περιφρονημένα ὣς τότε αὐτὰ ἔντυπα. Ἄρχισα νὰ τὰ ξεσκονίζω καὶ νὰ τὰ μελετῶ. Στὴν ἀρχὴ δειλά. Μετὰ ἀχόρταγα. Τὰ διάβασα ὅλα! Μὲ δίψα! Μία - μία ὅλες τὶς σελίδες, ὅλα τὰ ἄρθρα. Εἶχα ἀνακαλύψει θησαυρό. Τὸν Χριστό, στὸν Ὁποῖο πίστευα, κατάλαβα τελικὰ πὼς δὲν Τὸν γνώριζα... Μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες αὐτὲς τοῦ Περιοδικοῦ μοῦ μίλησε ὁ Χριστός, μοῦ ἔλυσε ἀπορίες, μοῦ φώτισε τὸ νοῦ, μοῦ γαλήνεψε τὴν καρδιά, μοῦ πῆρε στεναγμοὺς καὶ ἀγωνίες. Μιὰ «λεπτὴ αὔρα» εἰρήνης εἶναι ἁπλωμένη μέσα μου τώρα.

Καὶ συνέχισε ἡ κυρία Μαρία:
–Καλέ μου κύριε, εἶμαι εὐτυχισμένη γιατὶ τὸ περιοδικὸ αὐτὸ εἶναι φωνὴ ἀλήθειας. Ὅσα γράφονται σ’ αὐτὸ πείθουν ἀβίαστα πὼς ὁ δρόμος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ μόνος ποὺ κάνει τὰ «δύσκολα» εὔκολα καὶ ὁδηγεῖ στὴν εὐτυχία τοὺς ἀνθρώπους.

Ὁ ἀντιπρόσωπος ἄκουγε μὲ προσοχὴ τὴ βουρκωμένη γυναίκα, ποὺ ἔλεγε ἀπὸ τὴν καρδιά της τόσο δυνατὰ λόγια εὐγνωμοσύνης. Δοξολόγησε καὶ αὐτὸς μαζί της τὸν Θεὸ καὶ ἔφυγε...

Εἶχε χαραχθεῖ μέσα στὴ μνήμη του ἡ φράση: «Ὅταν ἦρθαν τὰ δύσκολα...».

❁ ❁ ❁

«Ὅταν ἦρθαν τὰ δύσκολα...» στὴ ζωή μας, στὴν ψυχή μας, στὸ σπιτικό μας... Καὶ ἂν δὲν ἔχουν ἔλθει ἀκόμα, θὰ ἔλθουν καὶ θὰ ἔρχονται τὰ «δύσκολα», γιὰ νὰ μᾶς ὡριμάζουν καὶ νὰ μᾶς στρέφουν πρὸς τὸν Θεό. Θὰ ἔρχονται οἱ περιφρονήσεις καὶ οἱ παρεξηγήσεις, οἱ ἀπογοητεύσεις καὶ οἱ ἀσθένειες καὶ τόσες ἄλλες δυσκολίες οἰκογενειακὲς καὶ προσωπικές. Στὶς ὧρες ἐκεῖνες τὶς δύσκολες ἡ ψυχή μας μπορεῖ νὰ βρεῖ πνευματικὸ λιμάνι εἰρήνης στὴ μελέτη, τὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ὀρθόδοξων βιβλίων καὶ ἐντύπων ποὺ ἀναλύουν τὶς αἰώνιες ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὅσοι ἔζησαν τὴν ἐμπειρία αὐτὴ καὶ ἔσκυψαν καὶ μελέτησαν λόγο Θεοῦ, γεύθηκαν οὐράνιους γλυκασμούς, βγῆκαν ἀπὸ ἀδιέξοδα, δόξασαν τὸν Θεὸ καὶ ὁμολόγησαν: «Γαλήνεψε ἡ ψυχή μου», «βρῆκα τὴν εὐτυχία μου», «ἀνακάλυψα τὴν πηγὴ τῆς εὐφροσύνης μου».

Αὐτὴ ὅμως εἶναι καὶ ἡ μαρτυρία τοῦ Ψαλμωδοῦ (Ψαλμ. 118ος) ἀπὸ τὰ χρόνια ἀκόμα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης: Θυμήθηκα, Κύριε, τὰ ἱερά σου λόγια, ποὺ εἶχα μελετήσει, καὶ «παρεκλήθην» (στίχ. 52), παρηγορήθηκα πολὺ στὶς θλίψεις μου. Ἀπὸ τὴ μελέτη «τῶν μαρτυρίων σου», τῶν ἀληθειῶν σου, Κύριε, «ἐτέρφθην» (στίχ. 14), δοκίμασα ἀπερίγραπτη χαρά, ποὺ ἦταν τόσο μεγάλη σὰν νὰ εἶχα ἀνακαλύψει ὅλο τὸν πλοῦτο τῆς γῆς. Καὶ ἀλλοῦ ὁ ἴδιος συμπληρώνει: «Ἐπορευόμην ἐν πλατυσμῷ» (στίχ. 45)· πορευόμουν στὴ ζωὴ ἔχοντας ἀπέραντη ψυχικὴ ἄνεση καὶ βαθιὰ εἰρήνη, ἐπειδὴ ἐφάρμοζα μὲ ἀκρίβεια στὴ ζωή μου τὶς ἐντολές σου.

Ἂς εἶναι καὶ ἡ δική μας εὐγνωμοσύνη δυνατὴ πρὸς τὸν πανάγιο Θεό μας γιὰ τὸ πολύτιμο δῶρο του, τὸν αἰώνιο λόγο του ποὺ μᾶς τὸν χάρισε γραπτό! Καὶ ποὺ στὴ σκοτεινὴ καὶ πονηρὴ ἐποχή μας συνεχίζεται καὶ τυπώνεται καὶ κυκλοφορεῖ ἄφθονα καὶ ἀνεμπόδιστα.

Μέσα στὸ μεγάλο μας μόχθο καὶ κόπο τῆς ἡμέρας ἂς ἀφήνουμε κάποια ὥρα γιὰ ΕΚΕΙΝΟΝ. Ἡ πνευματικὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν πνευματικῶν βιβλίων καὶ περιοδικῶν ἂς γίνεται μὲ προσευχή, μὲ προσοχὴ καὶ μὲ ἀφοσίωση. Τότε θὰ γαληνεύουμε. Τότε τὰ δύσκολα θὰ γίνονται εὔκολα...

Πηγή: περιοδικό Ο Σωτήρ, τεύχ. 2033, 15 Νοεμβρίου 2011, έκδ. Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 479-480.

Υ/γ. Να θυμάσαι πως κάθε στιγμή, είναι μια στιγμή που μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Κάθε δυσκολία που μας χτυπά, είναι μια ευκαιρία που μας χαρίζεται. Από τον τρόπο που θα την αντιμετωπίσουμε εξαρτώνται όλα! 

Για σε ξυπνώ βαθιά χαράματα!

Ψαλμός 62ος (στίχοι 1-10)

Ὁ Θεὸς ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω·  

ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου,  ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου  ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ. 

οὕτως ἐν τῷ ἁγίῳ ὤφθην σοι τοῦ ἰδεῖν τὴν δύναμίν σου καὶ τὴν δόξαν σου. 

ὅτι κρεῖσσον τὸ ἔλεός σου ὑπὲρ ζωάς· τὰ χείλη μου ἐπαινέσουσί σε.

οὕτως εὐλογήσω σε ἐν τῇ ζωῇ μου καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀρῶ τὰς χεῖράς μου. 

ὡς ἐκ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλησθείη ἡ ψυχή μου, καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ στόμα μου. 

εἰ ἐμνημόνευόν σου ἐπὶ τῆς στρωμνῆς μου, ἐν τοῖς ὄρθροις ἐμελέτων εἰς σέ· 

ὅτι ἐγενήθης βοηθός μου, καὶ ἐν τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων σου ἀγαλλιάσομαι. 

ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου, ἐμοῦ δὲ ἀντελάβετο ἡ δεξιά σου.

Απόδοση στα νέα ελληνικά

Θεέ μου, Θεέ μου,
για σε ξυπνώ βαθιά χαράματα.
Σε πόθησε η ψυχή μου, σε διψά.
Πόσες φορές η σάρκα μου
σ' αυτή τη δύσβατη έρημο, την άνυδρη
σε σένα στράφηκε.
Έτσι μπροστά σου φανερώθηκα
στον άγιο σου τόπο
να δω τη δύναμή σου και τη δόξα σου.
Γιατί είναι το έλεός σου ανώτερο
από αναρίθμητες ζωές.
Εσέ τα χείλη μου θα υμνούν
κι εσέ θα εγκωμιάζουν.
Έτσι τη ζωή μου εσένα θα ευλογώ
και στ' όνομά σου το άγιο
για προσευχή τα χέρια μου θα υψώνω.
Σαν από πλούσια εδέσματα
θα χορτασθεί και θα ευφρανθεί η ψυχή μου
και σε θα υμνεί το στόμα μου
μ' αγαλλιάσεως χείλη.
Αφού στο στρώμα μου το βράδυ
μονάχα εσέ στη σκέψη μου είχα,
βαθιά χαράματα ξυπνούσα
κι είχα προς σε τον νου και την καρδιά.
Γιατί βοηθός μου πάντα υπήρξες

και κάτω από τη σκέπη των πτερύγων σου

θα πλημμυρίζω από αγαλλίαση και χαρά.

Πίσω από σένα προσκολλήθηκε η ψυχή μου
και το δεξί σου χέρι με υποστήριξε.

Πηγή: Γιάγκος Β. Βαρνάβας, Ψαλμοί του Δαυίδ και άλλων: Απόδοση σε νεοελληνικό ποιητικό λόγο, Λεμεσός: 2008, σ. 111-112

Ικεσία του αθώου που τον σύρουν σε δίκη

ΨΑΛΜΟΣ ΛΔ' (34ος)*

Δίκασόν, Κύριε, τοὺς ἀδικοῦντάς με, πολέμησον τοὺς πολεμοῦντάς με.
ἐπιλαβοῦ ὅπλου καὶ θυρεοῦ καὶ ἀνάστηθι εἰς τὴν βοήθειάν μου,
ἔκχεον ῥομφαίαν καὶ σύγκλεισον ἐξ ἐναντίας τῶν καταδιωκόντων με· εἶπον τῇ ψυχῇ μου· Σωτηρία σού εἰμι ἐγώ.
αἰσχυνθήτωσαν καὶ ἐντραπήτωσαν οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχήν μου, ἀποστραφήτωσαν εἰς τὰ ὀπίσω καὶ καταισχυνθήτωσαν οἱ λογιζόμενοί μοι κακά.
γενηθήτωσαν ὡσεὶ χνοῦς κατὰ πρόσωπον ἀνέμου, καὶ ἄγγελος Κυρίου ἐκθλίβων αὐτούς·
γενηθήτω ἡ ὁδὸς αὐτῶν σκότος καὶ ὀλίσθημα, καὶ ἄγγελος Κυρίου καταδιώκων αὐτούς·
ὅτι δωρεὰν ἔκρυψάν μοι διαφθορὰν παγίδος αὐτῶν, μάτην ὠνείδισαν τὴν ψυχήν μου.
ἐλθέτω αὐτῷ παγίς, ἣν οὐ γινώσκει, καὶ ἡ θήρα, ἣν ἔκρυψε, συλλαβέτω αὐτόν, καὶ ἐν τῇ παγίδι πεσεῖται ἐν αὐτῇ.
ἡ δὲ ψυχή μου ἀγαλλιάσεται ἐπὶ τῷ Κυρίῳ, τερφθήσεται ἐπὶ τῷ σωτηρίῳ αὐτοῦ.
πάντα τὰ ὀστᾶ μου ἐροῦσι· Κύριε, τίς ὅμοιός σοι; ρυόμενος πτωχὸν ἐκ χειρὸς στερεωτέρων αὐτοῦ καὶ πτωχὸν καὶ πένητα ἀπὸ τῶν διαρπαζόντων αὐτόν.
ἀναστάντες μοι μάρτυρες ἄδικοι, ἃ οὐκ ἐγίνωσκον, ἐπηρώτων με.
ἀνταπεδίδοσάν μοι πονηρὰ ἀντὶ ἀγαθῶν καὶ ἀτεκνίαν τῇ ψυχῇ μου.
ἐγὼ δὲ ἐν τῷ αὐτοὺς παρενοχλεῖν μοι ἐνεδυόμην σάκκον καὶ ἐταπείνουν ἐν νηστείᾳ τὴν ψυχήν μου, καὶ ἡ προσευχή μου εἰς κόλπον μου ἀποστραφήσεται.
ὡς πλησίον, ὡς ἀδελφῷ ἡμετέρῳ οὕτως εὐηρέστουν· ὡς πενθῶν καὶ σκυθρωπάζων, οὕτως ἐταπεινούμην.
καὶ κατ᾿ ἐμοῦ εὐφράνθησαν καὶ συνήχθησαν, συνήχθησαν ἐπ᾿ ἐμὲ μάστιγες, καὶ οὐκ ἔγνων, διεσχίσθησαν καὶ οὐ κατενύγησαν.
ἐπείρασάν με, ἐξεμυκτήρισάν με μυκτηρισμῷ, ἔβρυξαν ἐπ’ ἐμὲ τοὺς ὀδόντας αὐτῶν.
Κύριε, πότε ἐπόψῃ; ἀποκατάστησον τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τῆς κακουργίας αὐτῶν, ἀπὸ λεόντων τὴν μονογενῆ μου.
ἐξομολογήσομαί σοι ἐν ἐκκλησίᾳ πολλῇ, ἐν λαῷ βαρεῖ αἰνέσω σε.
μὴ ἐπιχαρείησάν μοι οἱ ἐχθραίνοντές μοι ἀδίκως, οἱ μισοῦντες με δωρεὰν καὶ διανεύοντες ὀφθαλμοῖς.
ὅτι ἐμοὶ μὲν εἰρηνικὰ ἐλάλουν καὶ ἐπ᾿ ὀργὴν δόλους διελογίζοντο.
καὶ ἐπλάτυναν ἐπ᾿ ἐμὲ τὸ στόμα αὐτῶν, εἶπαν· εὖγε, εὖγε, εἶδον οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν.
εἶδες, Κύριε, μὴ παρασιωπήσῃς, Κύριε, μὴ ἀποστῇς ἀπ᾿ ἐμοῦ·
ἐξεγέρθητι, Κύριε, καὶ πρόσχες τῇ κρίσει μου, ὁ Θεός μου καὶ ὁ Κύριός μου, εἰς τὴν δίκην μου.
κρῖνόν με, Κύριε, κατὰ τὴν δικαιοσύνην σου, Κύριε ὁ Θεός μου, καὶ μὴ ἐπιχαρείησάν μοι.
μὴ εἴποισαν ἐν καρδίαις αὐτῶν· εὖγε, εὖγε τῇ ψυχῇ ἡμῶν· μηδὲ εἴποιεν· Κατεπίομεν αὐτόν.
αἰσχυνθείησαν καὶ ἐντραπείησαν ἅμα οἱ ἐπιχαίροντες τοῖς κακοῖς μου, ἐνδυσάσθωσαν αἰσχύνην καὶ ἐντροπὴν οἱ μεγαλοῤῥημονοῦντες ἐπ᾿ ἐμέ.
ἀγαλλιάσθωσαν καὶ εὐφρανθήτωσαν οἱ θέλοντες τὴν δικαιοσύνην μου καὶ εἰπάτωσαν διαπαντός· μεγαλυνθήτω ὁ Κύριος, οἱ θέλοντες τὴν εἰρήνην τοῦ δούλου αὐτοῦ.
καὶ ἡ γλῶσσά μου μελετήσει τὴν δικαιοσύνην σου, ὅλην τὴν ἡμέραν τὸν ἔπαινόν σου.




Μετάφραση (έκδ. Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας, Αθήνα: 1997)

Κύριε, κρίνε εκείνους που με κατακρίνουν· πολέμησε όσους με πολεμούν.
Πάρε ασπίδα κι όπλο κι έλα βοήθησέ με.
Σύρε κοντάρι για ν' ανακόψεις εκείνους που με καταδιώκουν· πες στην ψυχή μου: «Η σωτηρία σου είμ' εγώ».
Ας νικηθούν κι ας ντροπιαστούν αυτοί που θέλουνε να πάρουν τη ζωή μου!
Ας πισωστρέψουν κόκκινοι από ντροπή αυτοί που το κακό μου μελετούν.
Ας γίνουνε σαν το άχυρο που το σκορπίζει ο αγέρας· και του Κυρίου ο άγγελος ας τους κυνηγά.
Ας είναι σκοτεινή κι ολισθηρή η πορεία τους· και του Κυρίου ο άγγελος ας τους καταδιώκει.
Γιατί αναίτια μου στήσαν την παγίδα τους· αναίτια σκάψαν λάκκο, για να μου πάρουν τη ζωή.
Στον λάκκο όμως αυτοί θα πέσουν δίχως να το προσμένουνε· και στην παγίδα που έκρυψαν οι ίδιοι θα πιαστούνε· στον λάκκο μέσα θα χαθούν.
Κι η ψυχή μου θα νιώσει χαρά για τον Κύριο, για τη σωτήρια επέμβασή του αγαλλίαση.
Όλα τα οστά μου θα το πουν: Ποιος, Κύριε, σαν κι εσένα; Λυτρώνεις τον αδύναμο από τον δυνατότερό του, τον δύσμοιρο και τον φτωχό απ' τον καταπιεστή του.
Μάρτυρες άδικοι παρουσιάστηκαν, για όσα δεν ήξερα εκείνοι μ' ανακρίναν.
Μου ανταποδώσανε κακό αντί καλό, ερήμωσε η ψυχή μου.
Κι εγώ, όταν ήταν άρρωστοι, είχα φορέσει πένθιμα· με τη νηστεία ταπεινωνόμουν και με σκυφτό κεφάλι την προσευχή μου σιγοψιθύριζα.
Σαν να 'τανε για φίλο και γι' αδελφό μου πηγαινοερχόμουνα· σαν να πενθούσα μια μητέρα θλιμμένος έσκυβα.
Αλλά στη συμφορά μου αυτοί χάρηκαν και συνάχθηκαν -συνάχθηκαν εναντίον μου- να με συκοφαντήσουν, και όμως δεν το ήξερα· με χλεύαζαν χωρίς σταματημό.
Αντάμα με τους ασεβείς με χλεύαζαν, μου τρίζανε τα δόντια.
Κύριε, ως πότε θα τα βλέπεις;
Προστάτευσέ με απ' τις καταστροφές τους· από τα λιονταρόπουλα την ακριβή ζωή μου.
Θα σε δοξολογήσω μες σε μεγάλη σύναξη· ανάμεσα σ' αμέτρητο λαό θα σ' εξυμνήσω.
Για μένα ας μη χαίρονται όσοι είν' εχθροί μου δίχως λόγο· ας πάψουν με τα μάτια τα νοήματα όσοι αναίτια με μισούν.
Δεν μιλάνε ειρηνικά· και για τους ήσυχους της γης απάτης λόγια σκέφτονται.
Φλυάρησαν σε βάρος μου και είπαν: «Είδαμ' εμείς τι έκανες!»
Εσύ όμως, Κύριε, είδες· μη μείνεις σιωπηλός. Κύριέ μου, μη μ' αφήνεις!
Ξύπνα και σήκω και υπερασπίσου με· Θεέ και Κύριέ μου, πάρε το μέρος μου!
Κρίνε με σύμφωνα με τη δικαιοσύνη σου, Κύριε και Θεέ μου, για να μη χαίρονται για μένα.
Και να μη σκέφτονται στο βάθος τους: «Μπράβο μας, τον νικήσαμε.» Και να μη λένε: «Τον κατάπιαμε».
Ας ντρέπονται όλοι τους κι ας κοκκινίζουν, όσοι για τα παθήματά μου χαίρονται· ας σκεπαστούνε με ντροπή κι ονειδισμό όσοι αλαζονικά περνούν μπροστά μου.
Ας ευφρανθούνε κι ας χαρούν αυτοί που χαίρονται για τη δικαίωσή μου· κι ας λένε συνεχώς: «Μεγάλος είν' ο Κύριος! Επιθυμεί την ευτυχία του εκλεκτού του.»
Κι η γλώσσα μου θα διηγιέται τη δικαιοσύνη σου· όλη τη μέρα θα σ' εξυμνεί.

*κατά την αρίθμηση των Ο' 

Καταφύγιο προσευχής

Η προσευχή συνοψίζει μια προσμονή. Το πρόβλημα είναι ότι πολύ συχνά γινόμαστε τόσο εγωκεντρικοί, τόσο λίγο ταπεινοί! Γι' αυτό είναι καλό να προσευχόμαστε: "Κύριε, ελευθέρωσέ με από τον εαυτό μου και ένωσέ με με Σένα!" - μια κραυγή της καρδιάς. Είναι παρόμοια με την προσευχή "Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τη απιστία!". Συχνά είναι ανάγκη να παρακαλούμε για συγχώρηση.

Πολλές φορές συνέβη στη ζωή μου να μην έχω τη δυνατότητα για μακρά προσευχή, παρά μόνο λίγο χρόνο για να προχωρήσω γοργά σ' αυτό που ονομάζω "καταφύγιο προσευχής" - πολύ μικρές προσευχές που ξέρω απ' έξω ή προσευχές που περιλαμβάνουν ένα πολύ απλό αίτημα: "Μάθε με να αγαπώ". Ή όταν επίκειται η λήψη μιας αποφάσεως: "Κύριε, βοήθησέ με να εκτιμήσω την κατάσταση σωστά, να κρίνω σωστά, να πράξω σωστά". Μετά, υπάρχει η πολύ απλή προσευχή: "Γενηθήτω το θέλημά Σου!". Ακόμη, στην Αλβανία έμαθα τι σημαίνει να είσαι ξένος, να προέρχεσαι από μία χώρα που πολλοί αντιμετωπίζουν με καχυποψία. Αυτό όμως βοηθάει να γίνεσαι πιο ταπεινός και να προσεύχεσαι με μεγαλύτερη ένταση: "Χρησιμοποίησέ με κατά το θέλημά Σου!". Συχνά προσεύχομαι: "Κύριε, φώτιζέ με να αντιλαμβάνομαι το θέλημά Σου, δίνε μου την ταπείνωση να το αποδέχομαι και τη δύναμη να το πραγματοποιώ" και επανέρχομαι στις μικρές αυτές προσευχές πάλι και πάλι.

Πολλές φορές καταφεύγω στους ψαλμούς. Αντιλαμβάνεστε ότι, καθώς αυθόρμητα ανακαλούμε στίχους από το Ψαλτήρι, είναι σαν ν' ακούμε τον Θεό να μας μιλά. Μπορεί να απαγγέλλετε τον Ψαλμό "Ινατί περίλυπος ει, η ψυχή μου;..." και τότε μια άλλη φράση από τους Ψαλμούς να έρθει εις απάντησή σας. Μια αρχαία χριστιανική παράδοση θέλει τον επίσκοπο να γνωρίζει πολλούς Ψαλμούς από στήθους. Οι Ψαλμοί παρέχουν πνευματικό καταφύγιο. Σε κάθε περίσταση υπάρχει ένας Ψαλμός που μπορεί να σας βοηθήσει, σε κείνες τις κρίσιμες στιγμές που δεν έχετε πού να καταφύγετε.

Ίσως θυμάστε τα λόγια "Εάν μη Κύριος φύλαξη οίκον, εις μάτην εκοπίασεν ο φυλάσσων". Μας υπενθυμίζει ότι οι δικές μας προσπάθειες δεν παίζουν αποφασιστικό ρόλο. Κι ακόμη καταλαβαίνουμε ότι με κάθε δικό μας πόνο συμμετέχουμε στην οδύνη του Χριστού, κάτι που συχνά συναντούμε στον Απόστολο Παύλο, και ότι η ανάσταση δεν έρχεται μετά τον Σταυρό αλλά εν τω Σταυρώ".

Αρχιεπ. Αλβανίας Αναστάσιος στο π. Ιωάννης Μπρεκ, Στα χέρια του Θεού: Κείμενα πίστης και ελπίδας, εκδ. Εν πλω, σ. 160-2.