Άνθρωποι με απέραντη αγάπη προς την Εκκλησία

Στις 17 Φεβρουαρίου η Εκκλησία μας πανηγύριζε τον πολιούχο Άγιό μας, τον Άγιο Θεόδωρο τον Τήρωνα. Την παραμονή της εορτής τους αγίου και καθώς περιμέναμε τον επίσκοπο Αμαθούντος να έρθει στην Εκκλησία μας, σκεφτόμουνα εάν θα έρθει κόσμος να τιμήσει τον Άγιο μας.

Η Εκκλησία μας δυστυχώς σχεδόν άδεια. Θα είχε και δεν θα είχε καμιά εικοσαριά πιστούς που ήρθαν από νωρίς και περίμεναν με αγωνία να ακούσουν την καμπάνα του χωριού για να ξεκινήσει ο εσπερινός μας. Άλλωστε αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι που έρχονται και κάθε Κυριακή και με ευλάβεια συμμετέχουν ο κάθε ένας με τον δικό του τρόπο στη θεία λειτουργία. Από τη μια το ακατάλληλο της ώρας (Πέμπτη 4:30 μ.μ.), αφού αρκετός κόσμος ήταν στις δουλειές του, αλλά και πολύς κόσμος προτίμησε το σπίτι του, ή έναν περίπατο στην πόλη από την Εκκλησία μας, με κρατούσε σε αγωνία. Παρακαλούσα τον Θεό να έρθει κόσμος για να τιμήσουμε τον πολιούχο Άγιό μας όπως συνηθίζεται στις πανηγύρεις να εκκλησιάζεται όλο το χωριό τη μέρα αυτή.

Η ώρα όλο και πλησιάζει, και μεγάλη στεναχώρια άρχισε να με κυριεύει μιας και θα ερχόταν ο Χωρεπίσκοπος την πιο σημαντική ημέρα του χωριού και ο κόσμος θα είναι απών. Ξαφνικά μέσα μου άρχισα να νιώθω περίεργα. Ένα γλυκό αεράκι φυσούσε γύρω μου. Ένιωθα μέσα μου ότι κάτι καλό θα γίνει σήμερα. Γυρίζω και αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου ήταν ό,τι πιο ωραίο είχα δει τις τελευταίες μέρες. Ήταν για μένα το καλύτερο δώρο στην πανήγυρη του χωριού μου.

Ο παππούς ο Κουλλής, ο παππούλης αυτός που για χρόνια είναι επίτροπος στην Εκκλησία, αλλά τους τελευταίους δέκα σχεδόν μήνες βρισκόταν κατάκοιτος στο κρεβάτι και δεν μπορούσε να έρθει στην Εκκλησία, ξεπρόβαλε από το δρομάκι και με τη βοήθεια του περιπατήρα ερχόταν σιγά-σιγά στον Εσπερινό του πολυαγαπημένου του Αγίου.

Εκείνη την στιγμή, πήγα κοντά του να δω αν θέλει βοήθεια και παρόλη την ταλαιπωρία που πέρασε το τελευταίο διάστημα, παρόλο το πρόβλημα που έχει στα πόδια του, δεν με άφησε και μου είπε θα ότι θα τα κατάφερνε μόνος του.

Μέσα στα μάτια του, έβλεπα ένα νεανικό ενθουσιασμό, τα μάτια του ολοκόκκινα από την συγκίνηση. Ξαφνικά ο κόσμος που ήταν εκεί άρχισε να καλεί ο ένας τον άλλο για να δουν τον παππού τον Κουλλή να έρχεται στην Εκκλησία.

Αυτό για μένα ήταν το πιο ωραίο μάθημα που πήρα στην εορτής του Αγίου μου. Να βλέπω έναν ηλικιωμένο, που παρόλη την ασθένεια του, ήρθε στην Εκκλησία για να τιμήσει τον Άγιο Θεόδωρο. Κατά τη διάρκεια του εσπερινού τον έβλεπα, τα μάτια του δεν σταμάτησαν να τρέχουν από τη συγκίνηση και από τη χαρά.

Δόξασα το Θεό που στο ευλογημένο αυτό χωριό υπάρχουν άνθρωποι σαν τον παππού τον Κουλλή, άνθρωποι με πείσμα και αποφασιστικότητα, αλλά κυρίως με απέραντη αγάπη προς την Εκκλησία. Είμαι σίγουρος ότι σε αυτό το χωριό, σε αυτό τον τόπο η ελπίδα δεν χάθηκε. Η ελπίδα υπάρχει και ο καλός Θεός θα μας ανταμείψει όσο ελπίζουμε σε Αυτόν.

Καλό Στάδιο σε όλους και Καλή Ανασταση.

π. Γεώργιος Κόρτας

Πηγή: περιοδ. Ο Τήρων, τεύχ. 6, Μάρτιος 2012, έκδ. Ι.Ν. Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος Μοναγρουλίου, σ. 7.

Ο κίνδυνος υποτροπής

Στην προσπάθειά σου να υπερνικήσεις τον εαυτό σου, να έχεις ένα σύνθημα: Είμαι «εν πορεία»! Μη δίνεις όμως θάρρος στον εαυτό σου. Ευχαρίστησε μόνο τον Θεό, γιατί αυτός σου δίνει δύναμη. Μη χαίρεσαι υπέρμετρα για τις επιτυχίες σου, αλλά κοίταξε να προχωρείς γοργά, διαρκώς προς τα εμπρός. Αλλιώς είναι δυνατό το κακό πού νικήθηκε να ξαναποκτήσει δύναμη και να σε προσβάλει αιφνιδιαστικά. Θυμήσου τι διέταξε ό Θεός τους Ισραηλίτες: «Καὶ ἀπολεῖτε πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ γῇ (της επαγγελίας) πρὸ προσώπου ὑμῶν καὶ ἐξαρεῖτε τὰς σκοπιὰς αὐτῶν καὶ πάντα τὰ εἴδωλα τὰ χωνευτὰ αὐτῶν ἀπολεῖτε αὐτὰ καὶ πάσας τὰς στήλας αὐτῶν ἐξαρεῖτε» (Αριθ. λγ' 52 εξ.), όταν κατακτήσετε τη γη Χαναάν. Όλα αυτά αποτελούν διδάγματα για τη δική μας πνευματική ζωή.

Έχει πολύ λίγη σημασία σε πιο βαθμό έχουμε νικήσει τον εαυτό μας. Μπορεί να ξεπεράσαμε μικρές κακές συνήθειες ή να κάναμε φαινομενικά ασήμαντα πράγματα π.χ. να μη κοιτάξαμε κάτι πού δεν έπρεπε ή κάτι σχετικό. Το γεγονός πού φαίνεται σπουδαίο μπορεί να μην είναι και αποφασιστικό για την περαιτέρω πορεία μας. Το φαινομενικά μικρό δυνατό να είναι ουσιαστικά μεγάλο και το φαινομενικά μεγάλο ουσιαστικά μικρό. Πάντως ένα ας έχουμε υπόψη μας. Μας περιμένει ή επόμενη φάση του αγώνα μας. Πρέπει να είμαστε αδιάκοπα έτοιμοι. Δεν υπάρχει καιρός για ανάπαυση.

Θα το ξαναπώ για άλλη μια φορά. Μάθε να σιωπάς. Μην αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι τι κρατάς στα χέρια σου. Δουλεύεις για τον Αόρατο. Ας είναι και το έργο σου αόρατο. Όταν σκορπίζει κανείς γύρω του ψίχουλα, μαζεύονται τα πουλιά πού στέλνει ό διάβολος, λένε οι άγιοι. Πρόσεξε την αυτοϊκανοποίηση. Καρποί πού τους πέτυχε κανείς με πολύ κόπο μπορεί να γίνουν μονάχα μια μπουκιά για το διάβολο. Γι' αυτό οι πατέρες δίνουν τη συμβουλή: Να ενεργείς με διάκριση. Από δυο κακά διάλεγε το μικρότερο. Βρίσκεσαι κάπου και σου προσφέ­ρουν κάτι. Διάλεξε το μικρότερο κομμάτι, αν τίθεται ζήτημα εκλογής. Αν όμως κάποιος ή κάποιοι βλέπουν τι θα κάνεις τότε προτίμησε να ακολουθήσεις τη μέση οδό, που θα προκαλούσε την πιο μικρή αίσθηση στους άλ­λους. Προσπάθησε δηλαδή, με κάθε τρόπο να μένεις αφανής και να περνάς όσο πιο πολύ μπορείς απαρατήρητος. Να το έχεις αυτό σαν ένα κανόνα πάντοτε. Μη μιλάς για τον εαυτό σου, πώς κοιμήθηκες, τι ονειρεύτη­κες, τι σου συνέβηκε. Μη λες τη γνώμη σου ευκαίρως - ακαίρως και μάλιστα χωρίς να ερωτηθείς. Μην κάνεις λόγο για τις ανάγκες σου και τις υποθέσεις σου. Όταν διαρκώς γι' αυτά μιλάς τρέφεις απλούστατα τον ναρκισ­σισμό σου με την αυτοαπασχόλησή σου.

Μη ζητάς να αλλάζεις διαρκώς δουλειά, τόπο κατοι­κίας και τα παρόμοια. Να έχεις πάντα υπόψη σου πώς δεν υπάρχει κανένας τόπος, καμιά κοινωνική θέση, καμιά εξωτερική κατάσταση που να μην εξυπηρετεί τον αγώνα πού διάλεξες. Εξαιρούνται μονάχα οι δουλειές πού εξυπηρετούν τα πάθη και τις κακίες μας.

Μη ζητάς γι' αυτό ψηλότερες θέσεις και μεγαλύτε­ρους τίτλους με τη σκέψη πώς έτσι θα επιτύχεις πιο καλά στον αγώνα σου. Όσο πιο ταπεινή είναι η θέση πού έχεις, τόσο πιο ελεύθερος είσαι. Μη βιάζεσαι να επιδείξεις τις γνώσεις σου και τις ικανότητες σου. Μην αντιλές με πείσμα και μην ανακατεύεσαι σε φιλονικίες και μαλώματα. Αναγνώριζε το δίκαιο των άλλων. Με τον τρόπο αυτό θα μάθεις τη δύσκολη τέχνη της υποταγής και της ανοχής και μαζί μ' αυτή και την ταπεινοφροσύνη.

Δέξου τις παρατηρήσεις που σου κάνουν χωρίς μουρμούρα. Να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη, όταν σε υπο­δέχονται με σκαιότητα, χωρίς εκτίμηση ή και χωρίς να σου δώσουν προσοχή. Αλλά μη δημιουργείς ό ίδιος ταπεινωτικές καταστάσεις. Παρουσιάζονται κατά την διάρκεια της ημέρας τόσο άφθονα όσα έχεις ανάγκη! Παρατηρούμε εκείνον που διαρκώς υποκλίνεται και επι­δεικτικά εξυπηρετεί τους άλλους και ίσως να πούμε πόσο ταπεινός είναι! «Αλλά ο πραγματικός ταπεινός διαφεύγει την προσοχή του περιβάλλοντός του· ο κόσμος δεν τον παρατηρεί.» (Α' Ιω. γ' 1) Για τον κόσμο συνήθως είναι ένα μηδενικό.

Όταν ο Πέτρος και ο Ανδρέας, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης «αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν» τον Κύριο (Ματθ. δ' 18-22), τι να είπαν οι συνάδελφοι τους που έμειναν στην ακτή; Γι' αυτούς τα δυο ζεύγη των αδελφών εξαφανίστηκαν, χάθηκαν. Μην είσαι αναποφάσιστος. Μη φοβάσαι να εξαφανιστείς όπως οι άγιοι απόστολοι, και να απομακρυνθείς από την αμαρτωλή και διεστραμμένη γενιά που μας περιτριγυρίζει. Τι θέλεις να κερδίσεις; Τον κόσμο ή την ψυχή σου; (Μαρκ. η' 35-38) «Οὐαὶ ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι.» (Λουκ. στ' 26).

Πηγή: Τίτο Κολλιάντερ, Ο δρόμος των ασκητών, εκδ. «Ακρίτας», σ. 51-54.

Αποδελτίωση: Άπαντα Ορθοδοξίας (13/4/2009)